به گزارش مشرق، یک رسانه آمریکایی در گزارشی با عنوان «بسیار بدتر از آن چیزی که مردم تصور می‌کنند: تصاویر دیده‌نشده، خسارت‌های وارده به پایگاه‌های آمریکا را در حالی که سربازان رهاشده را توصیف می‌کنند، آشکار می‌کند»، تصاویری از آسیب پایگاه‌های آمریکا درپی پاسخ دفاعی ایران منتشر کرد.

به گزارش MTN، هنگامی که آمریکا در اواخر فوریه (۹ اسفند ۱۴۰۴) وارد جنگ علیه ایران شد، به مردم آمریکا اطلاعات کمی در مورد آنچه برای سربازان مستقر در سراسر غرب آسیا اتفاق می‌افتاد، داده شد؛ هیچ خبرنگاری در محل حضور نداشت، جزئیات تلفات به آرامی فاش می‌شد و تصاویر خسارت به پایگاه‌های آمریکایی تقریبا وجود نداشت.

اکنون، اعضای سرویس، پیمانکاران غیرنظامی و خانواده‌های نظامی سکوت خود را می‌شکنند.

میداس‌تاچ، با هماهنگی شبکه رسانه‌ای VALOR، ده‌ها عکس و ویدیوی منتشرنشده از خسارت‌های وارده به تاسیسات نظامی آمریکا در عربستان، اردن، کویت، امارات و بحرین، به همراه روایت‌های دست اول از افرادی که در آنجا حضور داشتند، به دست آورده است؛ آن‌ها هواپیماهای منهدم شده، پادگان‌ها و غذاخوری‌های بمباران‌شده، سربازانی که سنگرهای خود را حفر می‌کردند و خانواده‌های نظامی که در پارکینگ‌ها پنهان شده بودند، در حالی که موشک‌های ایرانی از بالای سرشان عبور می‌کردند، توصیف می‌کنند.

یکی از منابع گفت: وضعیت خیلی بدتر از آن چیزی است که مردم تصور می‌کنند.

این منابع گفتند که بارها به دلیل صحبت کردن یا به اشتراک گذاشتن تصاویر، تحت قانون یکنواخت عدالت نظامی، تهدید به اقدام‌های انضباطی شده‌اند؛ این گزارش‌ها توسط خبرنگاران VALOR Media، El Powers و What in Clay Nation، جمع‌آوری شده است که یادداشت‌ها و تصاویر خود را در اختیار MeidasTouch قرار داده‌اند.

بسیاری از افرادی که تجربیات خود را به اشتراک گذاشتند، در جنگ تازه‌کار نیستند؛ چندین نفر قبلا به مناطق جنگی اعزام شده‌اند و همه آن‌ها یک چیز گفتند: هیچ چیز با این وضعیت قابل مقایسه نیست.

چندین منبع گفتند: این یک استقرار عادی نیست.

آن‌ها از سطحی از سوءمدیریت سخن گفتند که پیش از این هرگز شاهد آن نبوده‌اند؛ یکی از اعضای ارتش توضیح داد که در اواسط فوریه فراخوانده شده و به آن‌ها گفته شده بود که به سرعت برای ماموریتی که قرار بود ۳ هفته طول بکشد، اعزام شوند؛ پس از رسیدن، به آن‌ها گفته شد که این ماموریت نزدیک به ۳ ماه طول خواهد کشید؛ آن‌ها در نهایت بیش از ۷ ماه ماندند.

چند نفر گفتند که هیچ اطلاع قبلی از جنگ علیه ایران نداشتند، حتی با اینکه برخی از آن‌ها به صورت مستقیم در آن درگیر بودند؛ آن‌ها فهمیدند که از جنگ همان گونه که بیشتر آمریکایی‌ها مطلع شدند، خبردار شدند؛ یعنی از طریق اخبار.

برخلاف جنگ‌های گذشته، تهدید تقریبا به‌طور کامل از آسمان می‌آمد: پهپادها، موشک‌ها و موشک‌های بالستیک که توسط دشمنی که نمی‌توانستند ببینند، پرتاب می‌شدند؛ یکی از اعضای ارتش پهپادهای ایرانی را که پایگاه آن‌ها را هدف قرار داده بودند، اینگونه توصیف کرد: شب‌ها نمی‌توانید آن‌ها را ببینید؛ آن‌ها هیچ چراغی ندارند و از طریق مختصات GPS هدایت می‌شوند؛ دقیقا شبیه یک سسنای کوچک به نظر می‌رسد؛ اگر حدود ۴۰۰ فوت بالاتر باشد، شبیه یک شاهین بزرگ به نظر می‌رسد؛ ما هیچ دفاعی در برابر پهپادها نداشتیم.

آسیب‌های پایگاه هوایی شاهزاده سلطان عربستان درپی حمله‌های ایران

تصاویر ارائه‌شده توسط اعضای سرویس آمریکا و پیمانکاران غیرنظامی، خسارت‌های گسترده‌ای را در پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در عربستان بین ماه‌های مارس و جولای نشان می‌دهد.

عکس‌ها نشان می‌دهند که غذاخوری‌ها و فضاهای کاری تخریب‌شده و خوابگاه‌های آسیب‌دیده‌ای که اعضای ارتش در طول حمله‌ها در آن‌ها زندگی می‌کردند، آسیب دیده‌اند.

یکی از تصاویر، پناهگاه‌هایی را نشان می‌دهد که ارتش برای محافظت از نظامیان در برابر حمله‌های پهپادی و موشکی فراهم کرده بود و درهای آن‌ها هنوز نصب نشده است.

تصاویر دیگر، هواپیماهایی را نشان می‌دهند که پس از حمله‌های موشکی، در حال سوختن روی باند فرودگاه هستند.

یکی از عکس‌ها، یک هواپیمای نظارتی آواکس E-۳ Sentry نیروی هوایی آمریکا با شماره دم ۸۱-۰۰۵، را نشان می‌دهد که در حمله‌ای آسیب دیده و به گفته منابع، بین ۱۰ تا ۱۲ نفر از اعضای ارتش زخمی شده‌اند؛ به گفته این منابع، همین حمله به چندین هواپیمای دیگر، ازجمله ۲ تانکر سوخت‌رسانی KC-۱۳۵، آسیب رسانده است.

یک منبع همچنین تصویری را ارائه کرده است که به گفته آن‌ها، یک هواپیمای باری C-۱۷ کاملا منهدم‌شده را نشان می‌دهد که به گفته آن‌ها برای تسریع پاکسازی و محدود کردن اطلاعات مربوط به خسارت، روی هم انباشته شده است.

ویدیوهای به دست آمده توسط میداس‌تاچ نشان می‌دهد که موشک‌های رهگیر آمریکا با پهپادها و موشک‌های بالستیک ایرانی بر فراز پایگاه درگیر می‌شوند و در یک مورد، رهگیرها نتوانستند جلوی موشک بالستیکی را که سپس به پایگاه برخورد کرد، بگیرند.

آسیب‌های پایگاه هوایی موفق السلطی در اردن

در پایگاه هوایی موفق السلطی در اردن، اعضای سرویس تقریبا ۳ ماه حمله تقریبا مداوم را از ماه مارس توصیف کردند؛ آژیرها اغلب نمی‌توانستند با آن هماهنگ شوند؛ طبق یک روایت، آن‌ها آنقدر مکرر حمله دریافت می‌کردند که آژیرها نمی‌توانستند با آن هماهنگ شوند.

منابع می‌گویند چندین هواپیمای نیروی هوایی آمریکا ازجمله جنگنده‌های F-۱۵، F-۳۵ ها، پهپادهای MQ-۹ Reaper و هلیکوپترها، به همراه تاسیسات فرماندهی و کنترل و زیرساخت‌های حیاتی، در جریان این حمله‌ها آسیب دیده‌اند.

یک تصویر، دهانه برخورد باقی‌مانده از یک موشک بالستیک را نشان می‌دهد که به گفته منابع، از رهگیرها عبور کرده و در نزدیکی پناهگاه‌های نظامی فرود آمده و چندین نفر را زخمی کرده است.

یکی از بدترین تجربه‌ها مربوط به حمله‌ای در شب ۱۷ تا ۱۸ جولای (۲۶ و ۲۷ تیر) است؛ به گفته منابع، موشک‌های بالستیک و پهپادهای ایرانی از سد دفاعی پایگاه عبور کرده و به پادگان‌های نظامی آمریکا حمله کردند؛ ۳ نظامی کشته شدند و براساس گزارش‌ها ۴ نفر دیگر زخمی شدند.

منابع متعددی به میداس‌تاچ گفتند که می‌توانستند صدای درخواست کمک اعضای ارتش را از درون شعله‌های آتش بشنوند، اما به دلیل واکنش ناکافی به شرایط اضطراری و عدم آمادگی، نتوانستند به آن‌ها برسند.

منابع گفتند که پایگاه در زمان مرگ‌ومیر بیش از حد شلوغ بود و افراد حاضر در محل از نبود افراد بیشتر شگفت‌زده شدند؛ آن‌ها گفتند که مرگ‌ومیر زمانی رخ داد که اعضای ارتش نتوانستند به موقع به پناهگاه‌ها برسند.

با ادامه حمله‌ها، شرایط زندگی رو به وخامت گذاشت؛ نیروها بارها با کمبود لوازم اولیه، به‌ویژه اقلام بهداشتی شخصی، مواجه شدند و تبادل پایگاه اغلب در دوره‌های حمله‌های سنگین بسته می‌شد؛ نزدیک به پایان استقرار، یک آشیانه که هر چیزی را که نظامیان برای انتقال به خانه آماده می‌کردند، در خود جای داده بود، مورد اصابت مستقیم قرار گرفت و تجهیزات و وسایل شخصی آن‌ها از بین رفت.

سپس در ماه جولای، به نیروهای نظامی گفته شد که بالاخره می‌توانند به خانه بازگردند؛ آن‌ها در ترمینال منتظر پروازشان بودند که دستور ماندن دریافت کردند؛ بسیاری از آن‌ها پیش‌تر وسایل خواب و اقلام بهداشتی خود را دور ریخته بودند و دیگر امکان جایگزین کردن آن‌ها را نداشتند.

یکی از منابع گفت: این موضوع واقعا روحیه آن‌ها را در هم شکست.

حمله‌های ایران و باقی ماندن اردوگاهی متروکه در کویت

در کویت، به گفته منابع، پس از حمله‌های اولیه، برخی از نیروهای نظامی در بیابان پراکنده شدند و به مدت ۳ ماه در یک خودروی ون زندگی کردند تا زمانی که امکان بازگشت آن‌ها به خانه فراهم شد.

تصاویری که در ماه سپتامبر، ماه‌ها پس از آخرین حمله در کمپ بیورینگ (Camp Buehring) گرفته شده، پایگاهی را نشان می‌دهد که به گفته منابع، تقریبا به‌طور کامل توسط ارتش آمریکا رها شده است؛ چندین منبع اظهار داشتند که شب‌ها ورود به بخش‌هایی از این اردوگاه ممنوع است.

سنگرهایی که از ترس حمله‌های ایران در پایگاه امارات کنده شد

نیروهای نظامی در امارات گفتند که هیچ‌گونه هشداری درباره آغاز خصومت‌های آمریکا دریافت نکرده بودند و هنگام شروع درگیری‌ها، هیچ پناهگاه یا حفاظی در اختیار نداشتند.

براساس روایت‌های آنان، تنها منبع کسب اطلاعاتشان اخبار بود؛ ارتباطات نیز بسیار ناپایدار و قطع و وصل می‌شد و فقط تیم‌های کوچک امنیتی مسلح بودند؛ برخی از نیروها به هتل‌ها پناه بردند و مجبور شدند خودشان غذایشان را ازجمله با سفارش غذای بیرون‌بر تامین کنند؛ گروهی دیگر که هیچ پناهگاه دیگری نداشتند، خودشان سنگرهای انفرادی (گودال‌های دفاعی) حفر کردند.

آن‌ها فرماندهی را سردرگم و فاقد هدایت درست توصیف کردند؛ فرماندهانی که در جریان ماموریتی که قرار بود در فضایی صلح‌آمیز سپری شود، ناگهان غافلگیرِ جنگی شدند که هیچ‌کس آن‌ها را برایش آماده نکرده بود.

رها شدن سربازان در بحرین درپی حمله‌های ایران

یکی از مهم‌ترین روایت‌ها مربوط به بحرین است؛ جایی که مقر ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در آن قرار دارد.

تصاویری که به میداس‌تاچ رسیده، خسارت‌های وارده به مقر ناوگان پنجم را پس از اصابت پهپادها یا موشک‌های ایرانی نشان می‌دهد، اما تمرکز اصلی این روایت‌ها بر خانواده‌های نظامیان است.

به گفته منابع، پس از حمله‌های ژوئن ۲۰۲۵ (تیر ۱۴۰۴)، فرماندهان محلی طرح‌هایی برای تخلیه نیروها و خانواده‌ها داشتند و هواپیماهایی نیز در فرودگاه بحرین در حالت آماده‌باش بودند؛ خانواده‌ها می‌گویند پنتاگون با تخلیه مخالفت کرد و به آن‌ها گفته شد که این کار باعث می‌شود وضعیت در داخل آمریکا بد جلوه کند؛ پس از آن، فرودگاه هدف حمله قرار گرفت و تعطیل شد.

خانواده‌ها ناچار شدند خودشان راهی برای خروج پیدا کنند؛ به گفته منابع، برخی ده‌ها هزار دلار پرداختند تا خانواده‌هایشان را به جای امنی برسانند؛ در حالی که اثاثیه و همسرانی را پشت سر گذاشتند که نمی‌دانستند آیا دوباره آن‌ها را خواهند دید یا خیر.

همچنین به گفته منابع، برخی از مقام‌های ارشد تحت پوشش آنچه یک تمرین آموزشی جلوه داده می‌شد، از منطقه خارج شدند و برخی از آن‌ها توانستند به خانواده‌های خود هشدار دهند؛ در جریان حمله به بحرین، خانواده‌های دیگر بیش از یک هفته در آنجا رها شدند؛ در موج نخست حمله‌ها، برخی برای ساعت‌ها در پارکینگ یک مرکز خرید پنهان شدند، در حالی که تا حدی تحت محافظت دیگر نظامیان آمریکایی و نیروهای بحرینی قرار داشتند.

برخی از نیروهای نظامی در حال خدمت، به هتل‌هایی منتقل شده بودند که سپس ظرف چند ساعت هدف پهپادها و موشک‌های ایرانی قرار گرفتند.

روایت خانواده‌های نظامیان آمریکایی از رها شدن درپی حمله‌های ایران

همسر یکی از نظامیان آمریکایی که در ماه مارس به همراه فرزندانشان در بحرین زندگی می‌کرد، این روایت را با میداس‌تاچ در میان گذاشت: ما در این جنگ همچون مهره‌هایی بی‌ارزش به کار گرفته شدیم؛ فرصت‌های بسیاری وجود داشت تا پیش از وخیم شدن اوضاع، ما را از آنجا خارج کنند؛ هواپیماها آماده بودند و منتظر دستور حرکت، اما مقام‌های مسئول دستور تخلیه خانواده‌های نظامیان را صادر نکردند؛ تا اینکه فرودگاه بحرین آسیب دید و ما در آنجا گرفتار شدیم.

وی مسئولیت اصلی را متوجه واشنگتن دانست و گفت: عمیق‌ترین زخم‌ها، زخم‌های روانی ناشی از این است که ما همچون مهره‌های شطرنج مورد استفاده قرار گرفتیم؛ آن هم در حالی که پیت هگست تصور می‌کرد در حال انجام بازی کال آو دیوتی است؛ بازی‌ای که در آن پیامدها واقعی نیستند.

تقریبا همه دارایی‌های این خانواده در غرب آسیا باقی مانده و هیچ تاریخ مشخص و قابل‌اطمینانی برای رسیدن آن‌ها وجود ندارد.

همسر یکی از پیمانکاران آمریکایی که بخشی از تصاویر ضبط‌شده از بحرین را نیز در اختیار قرار داده است، گفت که وی و همسرش در زمان آغاز درگیری‌ها در ۲۸ فوریه (نهم اسفند)، در نزدیکی پایگاه نظامی آمریکا زندگی می‌کردند.

وی گفت: هیچ‌گونه هشدار قبلی، تخلیه سازمان‌یافته یا کمکی در کار نبود؛ تنها توصیه‌ای که به ما شد این بود که از سفارتخانه‌ها دوری کنیم و در هتل‌ها اقامت نداشته باشیم؛ حریم هوایی بسته شده بود و گزینه‌های بسیار محدودی برای مردم باقی مانده بود؛ پیام دریافتی در واقع این بود: اگر می‌توانید، به هر طریقی که شده، آنجا را ترک کنید، خودتان باید گلی به سر خودتان بگیرید؛ دولت آمریکا مطلقا هیچ کاری برای کمک به خروج من یا تضمین امنیتم انجام نداد؛ به‌عنوان یک شهروند آمریکایی، احساس کردم که دولتم مرا کاملا به حال خود رها کرده است.

میداس‌تاچ همچنین روایت‌های مشابه از دیگر آمریکایی‌هایی که هنگام شروع جنگ از منطقه بازدید می‌کردند، شنیده است و می‌گوید که آن‌ها به حال خود رها شده بودند تا راه خروج خود را پیدا کنند، در برخی موارد هزاران دلار برای پرواز به خانه پرداخت می‌کردند.

آن‌ها گفتند دلیل اینکه این نظامیان و خانواده‌هایشان پا پیش گذاشتند، عدم شفافیت بود؛ آن‌ها به نبود خبرنگاران همراه اشاره کردند که در جنگ‌های گذشته آمریکا استاندارد بوده است.

همسران نظامیان در خانه گفتند که اغلب اطلاعات بیشتری نسبت به سربازان حاضر در میدان داشتند، زیرا می‌توانستند اخبار را تماشا کنند؛ به برخی بارها اطمینان داده شد که پایگاه‌ها دوباره تجهیز شده‌اند؛ برخی فقط چند ساعت قبل از بازگشت عزیزانشان مطلع شدند.

روایات نظامیان تصویری از فروپاشی روحیه را ترسیم می‌کند؛ آن‌ها گفتند که نمی‌دانند برای چه می‌جنگند؛ بسیاری گفتند که به این دولت اعتقادی ندارند و احساس کردند که هیچ‌کس برای کمک نمی‌آید و تنها هستند.

آن‌ها گفتند که متحدان نظامی در بحرین، کویت و امارات، محافظت بیشتری از نظامیا آمریکایی و خانواده‌هایشان نسبت به دولت خودشان ارائه می‌دهند.

یکی گفت: کل ایده اهمیت دادن ارتش به سلامت روان اعضای ارتش مزخرف است؛ دیگری گفت: شما فقط می‌توانید تا زمانی در چنین محیط استرس‌زایی زندگی کنید که از نظر روانی روی شما تاثیر نگذارد؛ سومی گفت: به‌عنوان یک عضو ارتش، حقوق خود را به‌عنوان یک شهروند آمریکایی از دست می‌دهید؛ شما به قرارداد خود پایبند هستید.

برخی گفتند شنیده‌اند که ممکن است مدت ماموریت‌ها به بیش از یک سال افزایش یابد و یکی از آن‌ها چیزی گفت که باید هر آمریکایی را در جا میخکوب کند: برای برخی از ما دیگر فرقی نمی‌کند که زنده بمانیم یا بمیریم.