به گزارش مشرق، پس از حذف تیم فوتبال امید از بازی‌های آسیایی ناگویا و استعفای حسین عبدی، این روزها پرونده انتخاب یک سرمربی جدید برای امیدها دوباره به جریان افتاده است.
مهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال پس از انتقادات شدیدی که از عملکرد تیم امید شد، گویا این بار نمی‌خواهد زمان از دست بدهد و برخلاف دوره‌های قبل، سعی دارد که سرمربی جدید تیم امید را در سریعترین زمان ممکن معرفی کند. به خصوص که انتخاب سرمربی جدید بدون از دست دادن زمان، شاید بتواند فشارهایی که روی فدراسیون فوتبال قرار دارد، را کمتر کند.
این روزها اسامی مختلف و البته تکراری برای امیدها در حال مطرح شدن است و گفته می‌شود افشین قطبی به نیمکت تیم امید نزدیک‌تر از بقیه است.
در هیاهوی گمانه‌زنی برای انتخاب سرمربی جدید، نگاهی به لیست مربیان تیم امید در ۱۲ سال گذشته نشان می‌دهد که تا چه حد، نیمکت این تیم لرزان بوده و مربی نتوانسته است جای پای خود را در این تیم محکم کند.
در ۱۲ سال گذشته، از آذرماه ۹۳ تا مهرماه ۱۴۰۵، ۹ مربی مختلف به عنوان سرمربی تیم امید فعالیت کرده‌اند، این تعداد مربی در ۱۲ سال به خوبی گویای این است که امیدها هیچ‌گاه نتوانستند با یک مربی به ثبات برسند و تغییرات متعدد یکی از پاشنه‌های آشیل امیدها در بیش از یک دهه گذشته است.
رد پای این تغییرات به خوبی در نتایج و عملکرد تیم فوتبال امید بارز و مشهود است. نه تنها طلسم صعود به المپیک شکسته نشد و ۵۴ ساله شد، بلکه فوتبال ایران در ۴ دوره اخیر بازی‌های آسیایی در سه دوره(۲۰۱۴، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۵) در همان مرحله گروهی از دور مسابقات کنار رفت و قبل از افتتاحیه به تهران بازگشت!
در ۲۰۲۲ جاکارتا نیز که تیم امید از گروهی صعود کرد، در یک‌چهارم مقابل ویتنام مغلوب شد و به جمع ۴ تیم برتر نرسید. آخرین مدال فوتبال در بازی‌های آسیایی به برنز ۲۰۰۶ دوحه برمی‌گردد تا حسرت مدال بازی‌های آسیایی هم برای فوتبال به ۲۴ سال برسد.
حسرت المپیک و حسرت بازی‌های آسیایی گویای این است که دست فرمانی که فوتبال در دهه‌های اخیر داشته است، نتوانسته به موفقیت ختم شود و ناکامی پشت ناکامی تکرار شده است.
مهمانان یک روزه!
تغییرات تیم ملی در در یک بازه ۱۲ ساله را از ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۵ به صورت جزئی‌تر بررسی کرده‌ایم تا ثبات نداشتن نیمکت امیدها ملموس‌تر شود.
محمد خاکپور از آذر ۹۳ تا مهر ۹۴ هدایت تیم امید را به مدت ۱۰ برعهده داشت. پس از او امیرحسین پیروانی در خرداد ۹۶ به سرمربی تیم امید شد. او مرداد ۹۶ کنار رفت و تنها ۳ ماه روی نیمکت تیم امید نشست.
اردیبهشت ۹۷ نوبت به زلاتکو کرانچار رسید که به عنوان سرمربی جدید تیم امید انتخاب شود. او تا اردیبهشت ۹۸ در تیم امید بود و ۱۲ ماه حضور در این تیم را ثبت کرد.
فرهاد مجیدی در ادامه در خرداد ۹۸ سرمربی امیدها شد. دوران مجیدی هم در تیم امید طولانی نشد و او مهر ۹۸ و پس از تنها ۴ ماه از سرمربیگری امیدها استعفا داد.
مهر ۹۸ و پس از جدایی مجیدی، نیمکت تیم امید به حمید استیلی رسید. او هم تا دی ۹۸ سرمربی امیدها بود و دوران حضور او هم ۳ ماه طول کشید.
تیم امید پس از جدایی استیلی، نزدیک به یک سال و نیم سال سرمربی نداشت و شهریور ۱۴۰۰ نیمکت امیدها به مهدی مهدوی‌کیا رسید. موشک ایرانی برخلاف مربیان قبلی، توانست روزهای طولانی‌تری روی نیمکت امید بنشیند. مهدوی‌کیا در مهر ۱۴۰۱ پس از ۱۳ ماه از هدایت تیم امید کنار رفت.
در ادامه نوبت به رضا عنایتی رسید که در ازدیبهشت ۱۴۰۲ سرمربی امید شد. او پس از تنها ۵ ماه در مهر ۱۴۰۲ از جمع امیدها جدا شد.
در ادامه پس از نزدیک به ۱۸ ماه بلاتکلیفی نیمکت امید، در اردیبهشت ۱۴۰۴، امید روانخواه به عنوان سرمربی این تیم انتخاب شد. روانخواه ۹ ماه سرمربی تیم امید بود و در بهمن ۱۴۰۴ از هدایت تیم کنار رفت.
سرانجام در نهایت در اردیبهشت ۱۴۰۵ حسین عبدی سکان هدایت امیدها را در دست گرفت. با وجود امیدواری‌هایی که وجود داشت، عبدی هم تنها ۵ ماه در تیم امید دوام آورد و پس از ناکامی فوتبال در ناگویا و حذف از مرحله گروهی، استعفا داد.
فرصت‌سوزی در حد تیم ملی
نگاه آماری به نیمکت تیم امید بیانگر این است که این تیم در ۱۱ سال و ۱۰ ماه مورد بررسی، ۹ مربی مختلف شده است. این ۹ مربی در مجموع ۶۴ ماه هدایت تیم امید را برعهده داشته‌اند. مهدوی‌کیا با ۱۳ ماه بیشترین دوران حضور در تیم امید را در این مدت داشته و پیروانی و استیلی با تنها ۳ ماه، کمترین روزهای سرمربیگری را ثبت کرده‌اند.
میانگین حضور یک سرمربی در تیم امید در ۱۲ سال گذشته، تنها ۷ ماه و یک روز است که عمر کوتاهی است.
نکته غم‌انگیز و باعث تاسف اینکه در مدت زمان بررسی نیمکت امید یعنی از آذر ۹۳ تا مهر ۱۴۰۵، تیم امید تنها ۶۴ ماه مربی داشته است و در نقطه مقابل، ۷۸ ماه بدون سرمربی بوده و تمرینات این تیم تعطیل بوده است.
تغییر نگاه اساسی برای خارج شدن از چرخه تکراری ناکامی
با توجه به این آمار، تغییرات مداوم در تیم امید و انتخاب سرمربی در دقیقه ۹۰ و فرصت‌سوزی از جمله چالش‌های این تیم در بیش از یک دهه گذشته است. این چالش‌ها باعث شده این تیم موفقیتی کسب نکند و همواره با ناکامی از مسابقات انتخابی المپیک یا بازی‌های آسیایی برگردد.
انتخابهای احساسی و بدون برنامه و در نظرگرفتن مبالغ پایین برای قرارداد سرمربیان امید در کنار نگاه درجه ۲ به این تیم که در حد یک نگاه المپیکی یا موفقیت در بازی‌های آسیایی نبود، باعث شده که امیدها در ۱۲ سال ۹ مربی عوض کنند و نزدیک به ۶۰ درصد زمان این مدت را به دلیل نداشتن مربی از دست بدهند.
حالا در شرایطی فدراسیون فوتبال به دنبال انتخاب سرمربی جدید تیم فوتبال امید است که تیم امید با همان دست‌فرمان گذشته اگر بخواهد جلو برود، عمر سرمربی جدید هم روی نیمکت کوتاه خواهد بود و این چرخه تکرار خواهد شد.
نگاهی به گذشته نشان می‌دهد موفقیت امیدها به یک تغییر نگاه اساسی در انتخاب سرمربی و همچنین جلوگیری از فرصت‌سوزی احتیاج دارد. باید امید داشت مدیران فدراسیون فوتبال از تجربه سال‌های اخیر درس بگیرند و طرحی نو برای امیدها رو کنند تا طلسم ۵۴ ساله المپیک در المپیک در لس‌آنجلس ۲۰۲۸ وطلسم ۲۴ ساله مدال بازی‌های آسیایی در دوحه ۲۰۳۰ شکسته شود.
