به گزارش مشرق، صنعت خودروی کشور با وجود تلاشهای صورتگرفته برای افزایش تولید، همچنان با پاشنه آشیل «ارزبری» دستوپنج نرم میکند که به یکی از چالشهای اصلی اقتصاد تولید تبدیل شده است. آمارها نشان میدهد که این وابستگی تنها به خط تولید محدود نمیشود و فشار سنگینی را نیز بر بازار لوازم یدکی تحمیل میکند. به طور میانگین، تولید هر دستگاه خودرو در ایرانخودرو به حداقل ۳۰۰۰ دلار و در سایپا نیز به حداقل ۲۵۰۰ دلار ارز نیاز دارد.
این اعداد نشاندهنده عمق وابستگی به قطعات خارجی است که به دلیل ضعف در توسعه زنجیره ارزش قطعهسازی در داخل کشور ایجاد شده است. نبود زیرساختهای لازم برای بومیسازی قطعات حیاتی، نه تنها منابع ارزی را در زمان تولید خودرو میبلعد، بلکه با عدم توسعه تولید داخلی در بخش قطعات، بازار خدمات پس از فروش را نیز به واردات وابسته کرده است.
این وضعیت، زنجیرهای از خروج ارز را شکل داده که در نهایت هزینههای نگهداری خودرو را برای مصرفکننده نهایی نیز افزایش میدهد. راهکار عبور از این بنبست، تغییر رویکرد استراتژیک از مونتاژ به سمت توسعه متوازن زنجیره ارزش است. تنها با یک برنامهریزی بلندمدت و دقیق در تقویت صنعت قطعهسازی میتوان عمق ساخت داخل را افزایش داد و با کاهش وابستگی ارزی، صنعت خودرو را در مسیر پایداری اقتصادی قرار داد.
