به گزارش مشرق، مهدی فضائلی طی یادداشتی نوشت:

در میان انبوه انسانها، تعداد اندکی موفق به دریافت مدال می‌شوند و نامشان به عنوان "قهرمان" ثبت می‌شود.

و در میان افراد محدودی که به دریافت مدال نائل می آیند تعداد محدودتری چند مداله می‌شوند.

این قاعده در همه جا از جمله دنیای ورزش، علم و دانش، هنر و البته جهاد، ساری و جاری است.

برخی افتخار حضور در میدان مبارزه با طاغوت و رژیم منحوس پهلوی را پیدا کردند ولی همانجا متوقف شدند و کارشان به دستگیری، شکنجه و تبعید و خروج سربلند از این مراحل منجر نشد.

برخی اهل مبارزه بودند اما مفتخر به جانبازی نشدند و برخی با مدال پرافتخار جانبازی متوقف شدند.

برخی در دوران دفاع مقدس اول که هشت سال طول کشید و در راس مسائل کشور هم بود و واجب کفایی؛ اصلا توفیق حضور در جبهه را پیدا نکردند!

و از میان آنهایی که از همه یا بعضی از این افتخارات بهره‌مند شدند، معدودی افتخار شهادت پیدا کردند که عالی‌ترین نشان و مدالی است که یک مجاهد فی‌سبیل‌الله توفیق کسب آن را پیدا می‌کند.

از عرصه‌های متعدد دیگر که بگذریم، آقای شهید ایران جزو بسیار اندک افرادی بودند که همه این مدال‌ها را کسب و بر سینه خود نصب کردند.

آقای شهید ایران، علاوه بر کسب افتخارات در دیگر عرصه‌ها مانند منتخب امام برای جایگاه‌های حساس از قبیل شورای انقلاب، شورای عالی دفاع و امام جمعه تهران، بیشترین رای مردم(۹۵/۱۱٪) در انتخابات ریاست جمهوری و...، در عرصه جهاد و مبارزه نیز، هم افتخار مبارزه با رژیم طاغوت را داشتند، هم افتخار سربلندی در مراحل دستگیری، شکنجه و تبعید را، هم افتخار جانبازی بدست منافقین و هم رزمندگی در دفاع مقدس را و سرانجام توفیق و افتخار کسب عالی‌ترین و پرافتخارترین مدال یعنی شهادت را؛ آن هم در ماه مبارک رمضان و هنگام تلاوت قرآن و همراه اعضایی از خانواده و بدست شقی‌ترین و خبیث‌ترین دشمن.

واقعا تجمیع این همه مدال و افتخار در یک نفر، نشان دهنده برگزیده بودن این رهبر الهی از ابتدا نیست؟

حقیقتا ایشان مصداق عاش سعیدا و مات سعیدا

و نیز این آیه سوره مبارکه رعد بودند؛

الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَیٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ

کسانی که ایمان آوردند، و کارهای شایسته انجام دادند، برای آنان زندگی خوش و با سعادت و بازگشتی نیک است.