به گزارش مشرق، حسین شریعتمداری طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت:

۱- رهبر معظم انقلاب در پیامی به مناسبت آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم بر حفظ وحدت و انسجام بی‌بدیل ملی تاکیدی حکیمانه داشته و فرمودند: «لازم است تک‌تک جان‌فدایانی که دلشان برای اسلام و انقلاب یا استقلال و سربلندی ایران می‌تپد از این پس بیش از پیش برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و به‌هم‌پیوسته ملت اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجه و حتی موجه را به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند و با پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی و برجسته کردن تفاوت‌های اجتماعی، قولاً و عملاً مظهر انسجام و یکپارچگی ملت باشند.» پیام حضرت ایشان که جان کلام و فصل‌الخطاب است، یادآور نکاتی است که اشاره به آن خالی از لطف نیست. بخوانید!

۲- «چند صد سال قبل -در دوران صفویه- با صلاحدید و تصمیم دانشمندان و عالمان دینی، مرحوم شیخ بهائی به نجف اشرف اعزام شد تا از مرحوم مقدس اردبیلی که عالمی بلندمرتبه و جلیل‌القدر و ساکن نجف اشرف بود برای حضور در ایران و تقویت حوزه‌های علمیه دعوت کند. شیخ بهائی که خود دانشمندی برجسته و بلندآوازه بود پس از رسیدن به نجف اشرف و زیارت مرقد مطهر حضرت امیر علیه‌السلام، بی‌درنگ به مجلس درس مقدس اردبیلی وارد شد. در اثنای درس، اشکالی به نظر شیخ رسید و به روال جاری حوزه‌های علمیه، ضمن طرح اشکال خویش، پاسخ مقدس را طلبید. مرحوم مقدس با ارائه دلایلی، اشکال شیخ را ناوارد دانسته و پاسخ داد. مرحوم شیخ بهایی، اشکال دیگری را مطرح کرد و این‌بار نیز پاسخ مستند و مستدلی شنید و در ادامه درس برای بار سوم، اشکال کرد ولی مرحوم مقدس، اشکال اخیر را بی‌پاسخ گذاشت، چنان‌که گویی برای آن پاسخی ندارد. فردای آن روز -و یا چند ساعتی بعد از پایان مجلس درس- مرحوم مقدس اردبیلی اشکال سوم مرحوم شیخ بهائی را پاسخ داد. شیخ پرسید؛ آیا حضرت استاد بعد از مطالعه بیشتر به این پاسخ مستدل رسیده‌اند؟ و مقدس گفت؛ پاسخ اشکال سوم شما را نیز به هنگام طرح آن می‌دانستم و در مقابل سؤال آمیخته با تعجب شیخ بهائی که چرا همان هنگام پاسخ ندادید؟! فرمود؛ این روزها، ایران با همت عالمان بزرگ دینی به کانون گسترش مکتب تشیع تبدیل شده و چشم و گوش جهان اسلام به آن سوی دوخته است و شما یکی از استوانه‌های شناخته‌شده این کانون هستید، و من به عنوان یک طلبه (تواضع و خلوص مقدس را ببینید) ترجیح دادم مراتب علمی شما در نگاه حاضران، برتر از این طلبه تلقی شود، زیرا بیم آن داشتم که با پاسخ سؤال سوم شما، این استوانه ترک بردارد و خدای نخواسته از این رهگذر به کانون عظیم تشیع ایران که در آینده نقش سرنوشت‌سازی در جهان اسلام خواهد داشت، آسیبی وارد شود».

حالا، شرایط چند صد سال قبل ایران را با شرایط و جایگاه امروز کشورمان مقایسه کنید! اگرچه آن روزها نیز ایران عزیز در حال عبور از یک عقبه سرنوشت‌ساز بود، ولی با موقعیت امروز ایران به عنوان قطب قدرتمند جهان اسلام در مقابل دنیای استکبار، حتی قابل مقایسه هم نیست و انسجام مقدس این روزها نباید با اختلافات به قول رهبر انقلاب «غیرموجه و حتی موجه» کمترین آسیبی ببیند.

۳- وقتی دو حریف (ایران و آمریکا) با یکدیگر درگیر هستند، به یقین هریک از آن‌ها برای رخدادهای تعیین‌کننده در عرصه سیاسی حریف، برنامه‌ریزی ویژه‌ای خواهند داشت. در این‌گونه موارد طرفین درگیر، دو هدف را که اولی «ثابت و استراتژیک» و دومی «شناور و تاکتیکی» است دنبال می‌کنند. کشف هدف «ثابت و استراتژیک» دشمن به منظور هوشیاری و مقابله با آن کار دشواری نیست، اما کشف «راه‌کارها» و پروژه‌هایی که دشمن در برخورد با رخدادهای سرنوشت‌ساز حریف تدارک دیده است به دقت بیشتری نیاز دارد. برای این منظور فرمول شناخته شده‌ای وجود دارد و آن، اینکه باید دید در هر مقطع زمانی اولاً؛ کدام رخداد برای حریف از اهمیت بیشتری برخوردار است و برایش آسیب و خطر بیشتری در پی دارد. و ثانیاً؛ با دقت بیشتر در کارنامه حریف و ارزیابی موارد مشابه می‌توان حدس زد از چه ترفند و راه‌کاری برای مقابله با آن بهره خواهد گرفت.

فقط نیم‌نگاهی به میدان درگیری ۴۷ ساله ایران اسلامی با جهان استکبار و مخصوصاً این روزها، کمترین تردیدی باقی نمی‌گذارد که انسجام مثال‌زدنی مردم که با جرأت می‌توان گفت در تاریخ بشر بی‌نظیر است، اصلی‌ترین دشواری دشمن در مقابله با ایران اسلامی است و بدیهی است که نباید با کمترین خدشه‌ای روبه‌رو شده و به قول مرحوم مقدس اردبیلی این آبگینه نباید تَرک بردارد. امام شهیدمان(رضوان‌الله تعالی‌علیه)، در تعریف جهاد می‌فرمودند؛ هر حرکتی که علیه دشمن انجام می‌پذیرد و با اهداف دشمن در تضاد و تقابل باشد، جهاد است و تأکید داشتند که؛ «در هر زمان باید عرصه جهاد را به درستی تشخیص داد.» به یقین، حفظ وحدت و انسجام ملی -مخصوصاً این روزها- ضربه‌ای هولناک به دشمن و یکی از اصلی‌ترین مصادیق جهاد است.

۴- و بالاخره، این سروده سعدی می‌تواند وصف‌الحال باشد. آنجا که درگیری میان خودی‌ها را در حال جنگ با دشمنان اسلام به ملامت می‌نشیند.

بخوانید!

طریقت‌شناسان ثابت‌قدم

به خلوت نشستند چندی به هم

یکی زان میان غیبت آغاز کرد

در ذکر بیچاره‌ای باز کرد

کسی گفتش ‌ای یار شوریده‌رنگ

تو هرگز غزا کرده‌ای در فرنگ؟

بگفت از پس چار دیوار خویش

همه عمر ننهاده‌ام پای پیش

چنین گفت درویش صادق‌نفس

ندیدم چنین بخت‌برگشته کس

که کافر ز پیکارش ایمن نشست

مسلمان ز جور زبانش نرست

ختم کلام آنکه سر گردنه جای کشتی گرفتن نیست!