به گزارش مشرق،‌ در بحران انرژی سال ۱۹۷۹، جیمی کارتر ،‌رییس جمهور وقت آمریکا از مردم کشورش خواست مصرف خود را کاهش دهند، اما این سیاست‌ها بعدها توسط رونالد ریگان به‌عنوان نقطه ضعف دولت او مورد استفاده قرار گرفت و در نهایت به شکست انتخاباتی‌اش انجامید.

پیش از آن نیز، ریچارد نیکسون در واکنش به بحران نفتی دهه ۷۰ محدودیت سرعت ملی را پیشنهاد داده بود.

بحران‌های انرژی دهه ۷۰ نه‌تنها باعث تورم و رکود شدند، بلکه اعتماد مردم آمریکا به دولت های وقت را نیز تضعیف کردند. در کنار رویدادهایی مانند جنگ ویتنام ، این بحران‌ها تصویری از ناتوانی دولت در حل مشکلات ایجاد کردند.

امروز نیز این نگرانی وجود دارد که در صورت تداوم جنگ علیه ایران و تشدید بحران اقتصادی، به‌ویژه در شرایطی که ترامپ تمرکز قدرت را در کاخ سفید افزایش داده و خود را به‌عنوان تصمیم‌گیرنده اصلی معرفی کرده است،‌ اعتماد عمومی در آمریکا بار دیگر آسیب ببیند.

نکته قابل توجه آن که در صورت تشدید بحران، جنگ با ایران می‌تواند نه‌تنها اقتصاد جهانی را تحت فشار قرار دهد، بلکه به عاملی تعیین‌کننده در سرنوشت سیاسی دولت آمریکا تبدیل شود.

در چنین شرایطی، مسئولیت‌پذیری و مدیریت بحران بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کند چرا که پیامدهای این بحران، فراتر از بازار انرژی، به اعتماد عمومی و ثبات سیاسی مقام های آمریکایی نیز گره خورده است.