به گزارش مشرق، پس از گذشت حدود یک ماه از آغاز درگیری‌ها، اکنون تقریباً تمامی پایگاه‌های ایالات متحده در منطقه با سطوحی از آسیب مواجه شده‌اند؛ به‌گونه‌ای که در برخی موارد، این پایگاه‌ها عملاً کارکرد عملیاتی خود را از دست داده‌اند. در تعدادی از این مراکز، علاوه بر نیروهای آمریکایی، یگان‌هایی از کشورهای دیگر—از جمله ایتالیا و فرانسه—نیز مستقر بودند که زیرساخت‌ها و مقرهای آن‌ها نیز در جریان حملات آسیب دیده است. برای نمونه، در کویت آشیانه پهپادهای نیروهای ایتالیایی هدف قرار گرفت و در امارات نیز برخی از تأسیسات مرتبط با نیروهای فرانسوی دچار خسارت شد.

در کنار این، شبکه پدافند هوایی آمریکا در منطقه نیز آسیب قابل توجهی متحمل شده است؛ چه در لایه رادارهای هشدار زودهنگام و چه در لایه سامانه‌های رهگیر. سامانه‌هایی مانند THAAD (تاد) و همچنین پاتریوت—به‌ویژه در عربستان—با اختلال و فرسایش عملیاتی مواجه شده‌اند.

این وضعیت در حالی رخ داده که ایالات متحده پیش از این، حتی پیش از جنگ ۱۲ روزه و پس از عملیات «وعده صادق ۲»، اقدام به استقرار سامانه‌های تاد در سرزمین‌های اشغالی برای تقویت پدافند اسرائیل کرده بود. پس از «وعده صادق ۳» و در جریان جنگ ۱۲ روزه نیز این تقویت ادامه یافت؛ به‌عنوان مثال، پدافند اطراف پالایشگاه حیفا مجدداً تقویت شد تا از تکرار آسیب‌ها جلوگیری شود.

با این حال، گزارش‌های منتشرشده در رسانه‌های آمریکایی نشان می‌دهد که حدود یک‌سوم از ذخیره موشک‌های سامانه THAAD مصرف شده است. این رقم، در یک بازه زمانی محدود و در یک میدان عملیاتی نسبتاً محدود، نشان‌دهنده فشار جدی بر ظرفیت پدافندی ایالات متحده است. باید توجه داشت که سامانه تاد از جمله سامانه‌هایی است که به‌طور گسترده در پایگاه‌های آمریکا در سراسر جهان—از آسیا و اروپا تا غرب آسیا و خود خاک آمریکا—مستقر است. مصرف چنین حجمی از ذخایر در این سطح از درگیری، این پرسش را ایجاد می‌کند که در صورت مواجهه با یک تقابل گسترده‌تر، مثلاً با قدرت‌هایی چون چین یا روسیه، چه میزان از این ظرفیت قابل تداوم خواهد بود.

در مجموع، این تحولات نشان می‌دهد که ایالات متحده یا بدون برنامه‌ریزی بلندمدت وارد این سطح از درگیری شده، یا دست‌کم برنامه‌ریزی آن محدود به یک افق کوتاه‌مدت—در حد چند روز نخست—بوده و برای تداوم و مدیریت بلندمدت بحران، طرح مشخص و پایداری در اختیار نداشته است.