*********

با اعلام کد عملیاتی موساد توسط ربع پهلوی در دو شب گذشته هسته‌های تروریستی وابسته به سرویس اطلاعاتی دشمن به خیابان آمده و برای ساعاتی روی تردد عمومی و رفت و آمد عادی مدم را در برخی محلات تحت تاثر قرار دادند.

این تحرکات به دلیل وابستگی شدید به موساد محله‌محور، سیال و همراه با خشونت سازمان یافته و شدیدی داشته است.

روزنامه هم‌میهن نزدیک به اصلاح‌طلبان ساختاری با رادیکال خواندن این آشوب‌ها آن را اغتشاشات خوانده و نوشته است:

اعتراضات همراه با تخریب‌های گسترده و حتی حملات مسلحانه و آتش زدن همراه بوده است که نهادهای مسئول حتماً برخوردهای قانونی لازم را با آن خواهند کرد. این اولین اعتراضاتی است که در کنار سلب و نفی وضعیت موجود، یک ایده ایجابی در قالب بازگشت پهلوی به عنوان شعار محوری مطرح کرده است. در میان این چهار ویژگی، مورد اخیر آن را متمایز از اعتراضات قبلی می‌کند.

این روزنامه در ادامه نوشته است:

اعتراضات پنجشنبه شب در بسیاری از نقاط کشور، که به قطع کامل اینترنت داخلی و بین‌المللی منجر شد، عصر جدیدی را در فضای سیاسی ایران گشوده است؛ اعتراضاتی که چند ویژگی مشخص دارد: اول؛ آتش تهیه بین‌المللی آن که در دیدار ترامپ و نتانیاهو در فلوریدا آغاز شد و در پی آن، تهدیدات ترامپ بر منع کشتن معترضان بود. اینکه بگوییم، برای مقابله با دشمنان این ملت آماده جنگ هستیم، بسیار خوب است؛ ولی مطلقاً کافی نیست، چون همه کشورها چنین هستند و باید خود را آماده نگه دارند. اضافه بر آمادگی برای جنگ، باید دنبال ایجاد شرایط پایدار، ثبات و آرامش هم بود. امید دادن مردم به آینده، مشکل اساسی است که فعلاً کمتر وجود دارد؛ خود دانید.

روزنامه اعتماد نیز در ادعایی بر خلاف تاریخ مرحوم رفسنجانی را فردی ضد آشوب خوانده، با حذف این موضوع که مشخص نکرده است که آتش تهییه فتنه ۸۸ را چه کسی فراهم کرد، این روزنامه می‌نویسد:

اعتراضات اخیر نشان می‌دهد که امروز جای خالی آیت‌الله هاشمی در عرصه سیاسی کشور احساس می‌شود و مانند گذشته به یک فرد یا گروهی نیاز است تا از آبروی خودشان مایه بگذارند و به میدان بیایند. با بروز برخی بحران‌ها و رخدادها، جای خالی برخی نام‌ها و اسامی بیش از پیش احساس می‌شود. یکی از این نام‌ها که می‌توانست ارتباطی میان مطالبات مردم و نهادهای حاکمیتی برقرار سازد، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی بود که همواره در بزنگاه‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و... کشور حضور پر رنگی داشته است.

فضای امنیتی پیرامون ایران در ماه‌های اخیر وارد مرحله‌ای شده که دیگر نمی‌توان آن را صرفا «تنش لفظی» یا «فشار سیاسی» نامید. آنچه جریان دارد، یک الگوی چندلایه از فشار مستمر است؛ از تهدید نظامی آشکار و عملیات میدانی محدود گرفته تا جنگ روانی، عملیات اقتصادی، حمله به زیرساخت‌های حیاتی و تلاش برای بی‌ثبات‌سازی اجتماعی.

ایران بیش از این نمی‌تواند صرفا در موضع تدافعی بماند، آن هم درحالی‌که دشمن قدم‌به‌قدم جلو می‌آید. خویشتن‌داری، اگر به ‌درستی تعریف شود، همچنان می‌تواند بخشی از عقلانیت راهبردی باشد.

اما خویشتن‌داری بی‌پایان، در جهانی که به‌ گفته سروش «آشکارا ناعادلانه» شده، نه فضیلت است و نه تضمین‌کننده امنیت. هشدار شورای دفاع، دقیقا یادآوری همین واقعیت است؛ اینکه صبر ایران حد دارد و مسئولیت عبور از این خط، تماما بر عهده کسانی است که تهدید، مداخله و قلدری را جایگزین گفت‌وگو کرده‌اند.