به گزارش مشرق، با ربایش نیکلاس مادورو و انتقال او به نیویورک، حجمی زیادی از ابهامات ایجاد شده و پرسش‌های جدی به میان آمده است.

المیادین در گزارشی کوتاه به این ابهامات پرداخت و نوشت: چگونه رأس یک ساختار حاکمیتی با این میزان سادگی ساقط شد؟ ارتش ونزوئلا کجا بود؟ آنچه رخ داد، یک نفوذ نظامی قهری و بروز درگیری و کشتار بود یا تحویلی پنهان و حساب‌شده؟

روایت آمریکا: بازداشت مستقیم، بدون معامله سیاسی

بر اساس روایت رسمی آمریکا، آنچه رخ داد یک عملیات امنیتی دقیق بود که به بازداشت مادورو بدون مقاومت قابل توجه انجامید و او سپس برای رسیدگی به اتهام‌های قدیمی مرتبط با قاچاق مواد مخدر و پول‌شویی به خاک آمریکا منتقل شد.

واشنگتن همچنین تأکید کرد این عملیات نه نتیجه مذاکره با ارتش ونزوئلا بود و نه حاصل توافق با ارکان حاکمیت، بلکه اقدامی یک‌جانبه محسوب می‌شد که به ادعای آمریکا، بر «حق تعقیب مجرمان بین‌المللی» استوار بود.

المیادین در ادامه نوشت که با این حال، این روایت به یک پرسش محوری پاسخ نداد: چگونه اجرای عملیاتی با این ابعاد در یک سرزمین دارای حاکمیت، بدون درگیری قابل توجه و بدون صدور موضعی قاطع از سوی ارتشی که یکی از ستون‌های اصلی نظام به شمار می‌رود، ممکن شد؟

سکوت ارتش ونزوئلا؛ بی‌طرفی، سردرگمی یا تفاهم ضمنی؟

در بخش دیگر گزارش المیادین آمده است: آنچه تاکنون جلب توجه کرده، سکوت نهاد نظامی ونزوئلا است. این نهاد هیچ موضع صریح و مستقیمی برای توضیح آنچه رخ داد صادر نکرده است.

نه بیانیه‌ای درباره مقابله با نیروهای آمریکا منتشر شده، نه موضع روشنی در رد یا پذیرش آنچه اتفاق افتاد. تنها به بیانیه‌های کلی درباره «نقض حاکمیت» بسنده شد؛ سکوتی که خود به یک موضع سیاسی قابل تفسیر تبدیل شده است

به نوشته المیادین، این ابهام، زمینه را برای طرح سه فرضیه اصلی فراهم کرده است:

فرضیه فروپاشی و فلج‌شدگی:

بر اساس این فرضیه، ارتش ممکن است از عملیات غافلگیر شده باشد یا به دلیل نفوذ امنیتی یا فروپاشی در سازوکار تصمیم‌گیری، توان واکنش را از دست داده باشد.

فرضیه بی‌طرفی حساب‌شده:

در این سناریو، فرماندهی نظامی عمداً از مقابله پرهیز کرده تا از ورود به یک جنگ تمام‌عیار با آمریکا جلوگیری کند، به‌ویژه در شرایط محاصره اقتصادی شدید و شکاف‌های داخلی.

فرضیه تفاهم اعلام‌نشده؛ خطرناک‌ترین سناریوی سیاسی:

المیادین در بیان فرضیه سوم نوشت: این احتمال مطرح شده است که چشم‌پوشی عامدانه‌ای از بازداشت مادورو در ازای دریافت تضمین‌هایی از سوی آمریکا صورت گرفته باشد؛ تضمین‌هایی درباره عدم فروپاشی ساختار نظام، حفظ بدنه دولت، کاهش تحریم‌ها یا بازگشایی پرونده نفت ونزوئلا با شرایطی که واشنگتن را راضی کند.

طبق این گزارش، تا این لحظه، هیچ سند یا مدرک قطعی برای اثبات فرضیه سوم ارائه نشده است، اما به دلیل ابعاد رویداد و شیوه اجرای آن، این احتمال همچنان به‌طور جدی مطرح باقی مانده است.

مادورو زنده است، اما حاکمیت لطمه خورد

به نوشته المیادین، تأیید زنده‌بودن مادورو و بازداشت او در آمریکا نه‌تنها از حجم پرسش‌ها نکاست، بلکه آن‌ها را تشدید کرد. مسئله دیگر صرفاً سرنوشت یک فرد نیست، بلکه با یک سابقه خطرناک در روابط بین‌الملل روبه‌رو هستیم:

رئیس یک ساختار حاکمیتی خارج از کشورش بازداشت شد، بدون جنگ فراگیر و بدون واکنش نظامی قاطع از سوی کشور متبوعش.

در این نقطه، پرسش از مادورو فراتر رفته است: آیا جهان وارد مرحله‌ای شده است که در آن، تعریف حاکمیت با زور بازنویسی می‌شود؟ آیا ارتش‌های ملی، زیر فشارهای اقتصادی و سیاسی، هنگامی که واشنگتن تصمیم به حذف آن می‌گیرد دیگر توان یا اراده دفاع از رأس قدرت را ندارند؟

پس از مادورو

چه آنچه رخ داد نفوذی قهری بوده باشد، چه تحویلی ضمنی، نتیجه یکسان است: ونزوئلا امروز در آستانه مرحله‌ای مبهم ایستاده است، ارتش این کشور با آزمونی تاریخی درباره مشروعیت و نقش خود روبه‌رو است و آمریکا در حال بازتولید منطقه «سلطه‌گری با عنوان عدالت» است

المیادین در پایان نوشت: و در نهایت، پرسشی که در ماه‌های آینده همچنان بی‌پاسخ خواهد ماند این است: آیا مادورو آخرین کسی بود که به این شیوه از قدرت کنار گذاشته شد یا تنها نمونه اولیه جهانی است که در آن، کشورها از بیرون مرزهایشان اداره می‌شوند؟