«الضاریان»؛ طلوعی که غروب ندارد/ نشانی دقیقی که شهید ذوالقدر پس از شهادت به پسرش داد!

کتاب «الضاریان» را باید خواند، کتابی که نه سرگذشت یک شهید، که سرگذشت بسیاری از شهدای مظلوم سرزمینی است که مردمانش با چنگ و دندان و هشت سال تمام در مقابل استکبار جهانی و عوامل کور و کرش ایستادند تا...

به گزارش مشرق، کمی بعد از انتشار کتاب «نماد ایثار» که نقش بی‌بدیل آیت الله باریک‌بین در دوران دفاع مقدس را مورد بررسی قرار داده بود، کتاب «الضاریان» توسط حسن شکیب زاده، روزنامه نگار و نویسنده‌ی قزوینی منتشر شد.

این کتاب که به خاطر شیوع ویروس کرونا در محفلی صمیمی و محدود و توسط خانواده‌ی شهید محمد انصاریان رونمایی شد به شرح سرگذشت و خاطرات مرتبط با شهید محمد انصاریان یکی از شهدای مظلوم عملیات کربلای چهار پرداخته است. عملیاتی که بهترین و زبده‌ترین نیروهای جنگ تحمیلی را از ملت بزرگ ایران گرفت.

کتاب «الضاریان» که درست در سالروز عملیات کربلای چهار و شهادت این شهید بزرگوار منتشر و در دسترس علاقمندان قرار گرفت، توسط انتشارات رویای آبی و در 136 صفحه منتشر شد که مهم ترین بخش آن واقع ی مهمی است که پرده از نام الضاریان از روی سنگ مزار این شهید بزرگوار بر می دارد.

حسن شکیب زاده در مقدمه ی کتاب می نویسد: طی سالیان دور و دراز در گلزار شهدا، شاهد حضور افراد مختلفی بر روی قبور شهدا بودم. به‌ خصوص آدم‌هایی که هیچ ارتباط نَسَبی و سَبَبی با شهید و خانواده‌اش ندارند. آنها وقت و بی‌وقت می‌آیند و سر مزاری و در کنار شهیدی، گاهی ساعت‌ها می‌نشینند و با مرادشان نجوا می‌کنند. نجواهایی که معتقدند فقط شهدا می‌شنوند.

روزهای اولیه که با این صحنه‌ها روبه‌رو می‌شدم، برایم معما شده بود. معمایی که توانستم پاسخش را خیلی زود بیابم. آن هم از ایما و اشارات نابی که خود شهدا در فضای معنوی گلزار مطهرشان پراکنده می‌ساختند.

کسانی که اعتقاد راسخی به شهدا دارند، براساس اعتقادات و باورهای عمیق فرهنگی و دینی خود، شهدا را همانند امامزادگان عشق ستایش کرده و بسیاری از مسائل و مشکلات روزمره‌ی خود را با آنها در میان می‌گذارند. و از قِبَل آن نیز حکایت‌ها دارند که هر یک در جای خود شنیدنی و خواندنی است.

شهیدِ وارسته، محمد انصاریان هم از آن دست شهدای جاویدی است که مشتاقان بسیاری درددل‌هایشان را به او می‌گویند و خواسته‌ها و مشکلات دنیوی و اخروی را با او در میان می‌گذارند. همانند نمونه‌های کوچکی که در ادامه‌ی همین کتاب آمده است.

پس از مقدمه، نویسنده کتاب به بیان خاطره ای می پردازد که با بروز واقعه ای، پس از بیست سال مسئولین بنیاد و حتی خانواده‌ی خود شهید متوجه می شوند که بر روی سنگ مزار شهید به جای انصاریان، الضاریان نوشته شده است. خاطره ای حتما بایستی خواند.

منتظرم محمد انصاریان بیاید

و اما در بخشی از کتاب «الضاریان» مهندس مسعود ذوالقدر، فرزند و برادر شهیدان ذوالقدر خاطره اش را این گونه می گوید: «در خواب ناز بودم که دیدم پدر نشسته گوشه‌ی گلزار شهدا. تعجب کردم، گفتم: «بابا چرا اینجا نشستی؟»
گفت: «پسرم! منتظرم محمد انصاریان بیاید ببینیم برنامه امروزمان چیه؟»

تعجبم بیش تر شد، گفتم: «منظورتو نمی‌فهمم».
جواب داد: «هر یک از شهدای مدفون در این بلوک‌هایی که شما الآن می‌بینی، یک رابطه با عرش دارد. رابط ما هم محمد انصاریان است که خواسته‌های ما را می‌گیرد و به عرش می‌برد.» پرسیدم: « این محمدآقا که می‌گویید مزارش کجاست؟» گفت: «دقیقا پشت سر من، ردیف دوم. قبر سوم.»

سراسیمه از خواب بیدار شدم. نماز صبح را که خواندم، به طرف گلزار شهدا راه افتادم و مستقیم رفتم نشانی که بابا داده بود و دیدم چه نشانی دقیق و روشنی. اما کمی که دقیق شدم، دیدم روی روی سنگ نام شهید "محمد الضاریان" حک شده است، نه "محمد انصاریان". بلافاصله به نزد مسئول فرهنگی گلزار شهدا رفتم و موضوع را مطرح کردم. ایشان هم گفت: «بابات آدرس درست داده. مزاری که دیدی همان مزار شهید "محمد انصاریان" است که به اشتباه روی قبرش "الضاریان" نوشته شده است".

شهادت در حال اقامه‌ی نماز صبح
محمد علی شیروئی، یکی از رزمنده های هشت سال دفاع مقدس که در عملیات کربلای چهار شاهد شهادت محمد انصاریان بوده است، در مورد نحوه ی شهادت او می گوید: نزدیک صبح بود و من داخل سنگر امن کوچکی که در مسیر کانال و به سمت نیروهای خودمان بود و از نیروهای عراقی حدود سی‌متری فاصله داشت، قرار گرفته بودم و رزمندگان یکی‌یکی برای خواندن نماز صبح به آن سنگر می‌آمدند. سنگر کوچکی بود، با سقفی کاملاً بتنی و سنگین.
حالا دیگر سپیده زده بود و در دقایق باقیمانده شب. محمد انصاریان آمد و گفت: «من بیایم اینجا نماز بخوانم؟»
گفتم: «خوب بیا بخوان».

سنگر به قدری کوچک بود که هم‌زمان دو نفر در داخل آن جا نمی‌شدند، بنابراین محمد وارد سنگر شده و به نماز ایستاد. من هم آمدم جلوی در سنگر نشستم. طوری که نیمی از بدنم خارج از سنگر بود، هنوز نماز محمد تمام نشده بود که گلوله‌ای به روی سنگر خورد و سقف بتنی سنگر با همه‌ی گونی‌های پر از خاکی که رویش بود به روی محمد ریخت سر و صورت وکمر من هم زیر آوار مانده بود، کمی که گردوخاک نشست کرد بچه‌ها از پاهایم گرفته بودند و مرا به بیرون می‌کشیدند درحالی‌که می‌دیدم قسمت اعظم سقف بتنی با باری که رویش بود، روی محمد ریخته و تقریبا صورت و بدنش را له کرده است. داشتند مرا به سختی از زیر بتون‌ها بیرون می‌کشیدند که دیدم آب سبزی از دهانش خارج شد.

مرا که از زیر آوار بیرون کشیدند، همه‌ی بدنم زخمی و پر از خون بود. بلافاصله به نیروها اشاره کردم که محمد زیر آوار است و بروند او را بیرون آورند، اما ظاهراً سقف بتنی آنقدر سنگین بود که نیروهای حاضر متاسفانه نتوانستند آن را حرکت دهند. مرا به عقب منتقل کردند و پس از رسیدگی به جراحاتم، به گردان منتقل شدم که آنجا خبر آوردند، نیروها نتوانستند محمد را از زیر آوار بیرون بیاورند و محمد در حال خواندن نماز به شهادت رسیده است؛ البته در همان منطقه چندین سنگر دیگر هم وجود داشت که عراقی‌ها زده بودند و امکان خارج کردن نیروها از زیر سقف‌های بتنی وجود نداشت و آنها نیز بدنشان له شده و به شهادت رسیده بودند".

به غروب خورشید، سیر بنگریم!

در بخش ضمایم کتاب "الضاریان" علاوه بر مستندات و تصاویر مرتبط، چندین دستنوشته از شهید نیز دیده می شود که یکی از یادداشت هایش را مرور می کنیم: "می‌خواهم غروب را بر روی اوراق سفید دفترم توصیف کنم. می‌خواهم آن زیبایی و عظمت را به تحریر درآورم. اما چه کنم که قلمم از نگاشتن این همه زیبایی، قاصر است و حرکت نمی‌کند.

چند روز پیش در دامنه‌ی کوه‌ها و به هنگام غروب آفتاب، سرگرم تماشای جلگه‌ی پهناوری بودم. به خورشید می‌نگریستم که از شدت گرما، سرخ و گداخته شده بود و در جای خود آرام نمی‌گرفت. گویی می‌خواهد بار سفر ببندد و بار دیگر با طبیعت وداع نماید.

هنوز صدای پرندگان خوش آوازی که از مستی غروب آرام ندارند به گوش می‌رسد. و هنوز زمین با منظره‌های زیبایش دیده می‌شود. اما لحظه‌ای بعد کم‌کم این گوی سوزان به پشت کوه‌ها می رود و می‌خواهد از نظر محو شود. می‌خواهد برود و جهان را بدون شمع بگذارد.

دهقانی به آسمان چشم دوخته و منتظر غروب است تا بار و بندیلش را ببندد و پس از فراغت از کار به خانه‌اش برگردد و در هنگام آفتاب سوزان ما را بدرود گوید.

سراسر جلگه‌ی پهناور و نیلگون، شب را بر سر کشید و ماه از زیر درختان در افق مقابل ظاهر شد و نسیم خنک خوشبویی که الهه‌ی شب آن را از مشرق به همراه آورده بود در اعماق وجودم به وزیدن گرفت.

ستاره‌های شب از آسمان کم‌کم بالا می‌آمدند و مانند شمعی که در معرض باد باشد، سوسو می‌زدند. حالا دیگر از خورشید و اشعه‌های سوزانش خبری نبود. اما هنوز آسمان روشن بود و هزار نقطه‌ی روشنی در آن دیده می‌شود که گاهی می‌درخشید و گاهی نیز از نظرها محو می‌شدند.

ابرهای سفید گاهی از هم باز می‌شدند و گاهی به هم می‌پیوستند و به مشکل یک اطلس سفید نمایان می‌شدند.
رودخانه‌ای که در زیر پای من جریان داشت، به طرف جنگل پیش می‌رفت و گاه‌گاه دایره‌هایی بسیار زیبا، شاید هم در عالم خیال، از اثر تابش نور ماه در فضای نیمه تاریک یک جنگل، مجسم می‌شد.

در روی تخته سنگی نشستم و در آن تاریکی بار دیگر به غروب اندیشیدم. دیدم که می‌خواهد با من سخن بگوید و حقایقی را در میان بگذارد. می‌گفت: آری، هر طلوعی، غروبی و هر شروعی، پایانی و هر صعودی، سقوطی دارد.

آنان که دیدگان نابینایی دارند و از این پرده‌های حسرت‌انگیز طبیعت عبرت و پند نمی‌گیرند و با زیبایی‌های ناپایدار جوانی مست و مغرور می‌شوند، اینان خودپسند و مغرورند و به آینده‌ی تاریک خویش اندیشه نمی‌کنند. غافل از اینکه، روزی خورشید وجودشان غروب خواهد کرد. و این ساعاتی که در روشنایی زندگی می‌کنند، به پایان خواهد رسید. پس بیایید بیشتر سعی کنیم و بیشتر توشه فراهم آوریم که در تاریکی کاری از ما ساخته نیست.

هنگامی به خویش آمده و پشیمان می‌گردیم که ندامت سودی ندارد و همه چیز می‌گذرد و حرکت می‌کند. امروز غیر از دیروز است و فردا غیر از امروز. و فرداهایی فرا می‌رسد که خورشید غروب می‌کند و جهان را در تاریکی فرو می‌برد. ولی طلوعی دیگر دارد که او و اشعه‌های زیبایش را بر روی جهان پخش می‌کند. اما آیا زندگی این دنیا بار دیگر طلوعی دارد.

آیا بعد از مرگ روزی دوباره به دنیا برمی‌گردیم و با همان اخلاق و خصلت‌هایی که داشتیم به زندگی دنیوی خود ادامه می‌دهیم و هر کاری که قبلاً انجام می‌دادیم، تکرار کنیم؟

نه. البته که این طوری نیست. خورشید وجود ما، پس از غروب، در جهان دیگری طلوع می‌کند که با این جهانی که اکنون در آن زندگی می‌کنیم تمایز دارد. طلوعی که غروبی ندارد. طلوعی که تا ابد پابرجاست و خاموش نمی‌شود.

پس چه بهتر، به غروب خورشید در این جهان سیر بنگریم که در آنجا دیگر چنین پدیده‌ای را نخواهیم دید. پس از آن پند بگیریم".

کتاب «الضاریان» را باید خواند، کتابی که نه سرگذشت یک شهید، که سرگذشت بسیاری از شهدای مظلوم سرزمینی است که مردمانش با چنگ و دندان و هشت سال تمام در مقابل استکبار جهانی و عوامل کور و کرش ایستادند تا درسی باشد برای همه ی زورگویان و متجاوزان عالم و ماندگار در حافظه ی تاریخ!

منبع: دفاع پرس

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

نظرات

  • انتشار یافته: 12
  • در انتظار بررسی: 0
  • غیر قابل انتشار: 7
  • محمد IR ۰۹:۲۴ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    47 5
    درود: خوشا ب سعادت شهدا.رفتند و ندیدند که میراثشان دستمایه چپاول غربزدگان شده. بنظرم کلمه پاسدار هم نوشته شده پاسدرا
  • ايراني غيور IR ۰۹:۴۵ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    36 3
    شادي اروح طيبه امام (ره) وشهداء صلوات اللهم صل علي محمد وآل محمدوعجل فرجهم
    • دیده بان IR ۰۰:۳۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
      1 0
      اللهم صل علی محمدوآل محمدوعجل فرجهم واهلک عدوهم من الجن والانس من الاولین والاخرین
  • IR ۰۹:۴۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    20 5
    کلمه پاسدار را هم اشتباها پاسدرا نوشته.
  • IR ۱۰:۳۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    31 2
    درود وصلوات نیزبر حاج آقا حسین انصاریان پدر گرانقدر این شهید استاد وروحانی وارسته وعارف مرکز تربیت معلم شهید رجایی قزوین که چنین فرزندی را درآسمان پرستاره ایران اسلامی تربیت وتقدیم اسلام وانقلاب کرده اند
  • بهزاد IR ۱۲:۴۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    13 0
    نمی دانم چرا وقتی تصویر نورانی این شهدا را می بینم ناخودآگاه چشمانم مر طوب می شود ودلم می لرزد . امیدوارم ارواح پاک و مطهر این شهدا دستمان را بگیرند . . . . .ان شاالله با سید الشهدا محشور شوند . اللهم صل علی محمد و آل محمد . . . .
  • علی IR ۱۳:۵۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    0 0
    این کتاب راامثال روحانی وفایزه هاشمی ومحمد خاتمی ودیگر اراذل واوباش اصلاح طلب باید بخوانند، نظیر جهانگیری وبرادرش، آخوندی وپسرش، نعمت زاده ودخترش، حسین فریدون ها، اکبر طبری ها بخوانند که برای حفظ این آب وخاک چه جوان ها خون دادند واینان غنیمتش را بردند. اللهم العنهم جمیعاوعذبهم عذابا الیما بحق محمدوآل محمد.
  • IR ۱۵:۱۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    5 0
    قزوین رو هم فقط "وین" ش رو نوشته بعد یادش افتاده یه "قز" هم اون بالا بهش اضافه کره واقعا دستش دردنکنه تو یه سنگ حداقل سه تا غلط داشته
  • IR ۱۵:۳۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    0 0
    کاش آدرس مزار این شهید رو میذاشتید
  • AU ۱۸:۰۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    5 1
    لطفا وقت مردم را با تیترهای سر کاری نگیرید.
  • IR ۲۳:۳۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
    2 0
    سلام ودرود من وهمه ی عالم بر شهدا،انشاءالله شفاعت ائمه اطهار علیهم السلام و شهدا نصیبمان گردد،سلام شهید
  • علی IR ۰۵:۵۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
    2 0
    درودخدابرهمه شهدااسلام،قران،ایران،درودبروح پاکشان،هرکسی لیاقت ،شجاعت نداردکه جان شیرینش رافداارمانهای واقعی وخدایی کند،کاش این لیاقت،شجاعتوخدابماهم عطا کند

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده

برگزیده ورزشی

برگزیده عکس