بر اساس اعلام مسوولان سینمایی ارشاد تعداد فیلم های سیاسی امسال سینمای ایران چند برابر شده است. این فیلم ها در بسیاری از موارد در دسته فیلم های منتقد نظام قرار می گیرند،فیلم هایی که به رغم انتقادات تندشان که گاهی مانند "پذیرایی ساده" اثر مانی حقیقی یک طبقه اجتماعی را شامل می شود و کار از انتقاد گذشته و مرزهای توهین را هم در می نوردد؛ با این همه بدون هیچ مشکلی چنین آثاری تا به امروز در سینماها اعم از مردمی و برج میلاد اکران شده اند اما داستان برای "قلاده های طلا" ی ابوالقاسم طالبی متفاوت است.
چند روز پیش از این برخی از منتقدین سینمایی دوباره بر آن شدند تا خود را برای مقابله با یک فیلم دیگر آماده کنند. این بار مسوولان سینمایی ارشاد و جشنواره سی ام اما کوتاه آمدند تسلیم چماق های روشنفکری شدند و از اکران فیلم گذشتند همان طور که از شرکت دادن آن در بخش مسابقه چشم پوشی کردند. این که محتوای این فیلم چه بوده  از نظر ساختار سینمایی تا چه میزان این فیلم می توانست شاخص باشد یک بحث است و این نوع واکنش در برابر فیلم آن هم از طرف مبلغان آزادی بیان در سینما بحثی دیگر. معیارهای دوگانه و آفتاب پرست مآبی از ویژگی های تاریخی روشنفکری ایرانی است که از عصر رضاخان و همزیستی با دیکتاتور تا به امروز آن را با خود یدک کشیده اند برهم زدن پخش یک فیلم سینمایی تنها یک نمونه ساده است که با برخورد خشن روشنفکری در عصر رضاخانی- مانند واقعه گوهرشاد- و عصر پهلوی دوم قابل مقایسه نیست.