به گزارش مشرق، غلامحسین درزی، سفیر و کاردار جمهوری اسلامی ایران نزد سازمان ملل، در سخنرانی پیش از رأیگیری درباره پیشنویس قطعنامه با عنوان «وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران» ضمن تاکید بر اینکه قطعنامههای کشوری از این دست، اصول منشور ملل متحد ازجمله برابری حاکمیتی دولتها، عدم گزینشیعملکردن و عدم مداخله را نقض میکنند، گفت: تمامی کشورهای پایبند به منشور ملل متحد، اصل عدم گزینشیعملکردن و همکاری واقعی بینالمللی پایبند، درخواست داریم به این پیشنویس قطعنامه رأی مخالف دهند.
متن سخنرانی سفیر ایران به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
بار دیگر کانادا و گروه کوچکی از شرکای غربی آن، پیشنویس قطعنامهای دیگر با رویکردی گزینشی و انگیزههای سیاسی ارائه کردهاند که هدف واقعی آن نه ارتقای حقوق بشر، بلکه بهرهبرداری ابزاری از این مفهوم والا علیه یک دولت عضو مستقل و دارای حاکمیت است؛ جمهوری اسلامی ایران این بهاصطلاح پیشنویس قطعنامه را بهطور کامل و قاطعانه رد میکند.
قطعنامههای کشوری از این دست، اصول منشور ملل متحد ازجمله برابری حاکمیتی دولتها، عدم گزینشیعملکردن و عدم مداخله را نقض میکنند؛ این قطعنامهها بدون مذاکره با هیچ طرفی و بدون حصول توافق با هیچکس، سالبهسال از سوی همان حلقه محدود از دولتها بهعنوان ابزاری برای اعمال فشار سیاسی و در راستای پیگیری اهداف ژئوپلیتیکی تحمیل میشوند؛ چنین قطعنامههایی موجب فرسایش اعتماد و تضعیف گفتوگوی واقعی میشوند و هیچ کمکی به بهبود زندگی مردم عادی نمیکنند؛ کارنامه عملی این قطعنامههای سالانه روشن است.
چنین قطعنامههایی نه وضعیت حقوق بشر حتی یک شهروند ایرانی را بهبود بخشیدهاند و نه به نقض واقعی حقوق مردم ایران در نتیجه تجاوز نظامی و تحریمهای غیرقانونی پرداختهاند؛ تنها نتیجه آنها تشدید دوقطبیسازی، تقویت رویکردهای گزینشی و خدشهدارشدن هرچه بیشتر اعتبار نظام حقوق بشری سازمان ملل متحد در نگاه بخش بزرگی از اعضای این سازمان بوده است؛ تداوم این رویه نهتنها موجب تقویت حقوق بشر نمیشود، بلکه با آشکارساختن امکان بهرهبرداری از این نظام در خدمت دستورکارهای محدود سیاسی، آن را تضعیف میکند.
جمهوری اسلامی ایران طی یک سال گذشته با کارزاری هماهنگ شامل حملههای نظامی، تلاش برای تحریک ناآرامیهای داخلی و مصادره آنها در راستای اهداف خاص، اعمال اقدامهای قهری یکجانبه و تشدید فشارهای اقتصادی مواجه بوده است.
مقامات آمریکایی خود به تلاشهایی برای ایجاد شرایط بیثباتی و پیگیری هدف سرنگونی نظام سیاسی ایران اذعان کردهاند؛ اعتراضات مسالمتآمیز اقتصادی با دخالت آشکار عوامل خارجی مورد سوءاستفاده قرار گرفت و به خشونت کشیده شد؛ در تمام این مدت، تهدیدهای اصلی خارجی علیه حق حیات و امنیت مردم ایران از خارج از مرزهای کشور سرچشمه گرفته است.
این پیشنویس قطعنامه تمامی این تهدیدها را بهطور کامل نادیده میگیرد؛ جانباختن دانشآموزان ایرانی و دیگر غیرنظامیان را نادیده میگیرد؛ آثار تحریمهای یکجانبه را نادیده میگیرد! در عوض، صرفا ادعاهای تأییدنشدهای را تکرار میکند که از سوی سازوکارهای ایجادشده بدون رضایت دولت ذیربط مطرح شدهاند.
سکوت در قبال کشتار غیرنظامیان ایرانی واقعاً تأملبرانگیز است؛ در جریان تجاوز نظامی علیه جمهوری اسلامی ایران در اوایل سال جاری، دستکم ۱۶۸دانشآموز و معلمان آنان در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب به شهادت رسیدند؛ مادران آن کودکان همچنان در سوگ فرزندان خود نشستهاند؛ بااینحال، حامیان پیشنویس قطعنامه که خود را مدافعان حقوق بشر و حقوق کودک معرفی میکنند، سکوتی کرکننده و عامدانه اختیار کردهاند.
ماکان نصیری یکی از آن کودکان بود که مستقیماً هدف اصابت موشک قرار گرفت؛ هرگز اثری از پیکر او پیدا نشد؛ مادرش حتی پیکر فرزند خود را در اختیار ندارد تا او را به خاک بسپارد.
در جریان دو جنگ تجاوزکارانه و وحشیانه، بیش از ۵۰۰۰ انسان بیگناه ازجمله ۲۵۴ کودک و ۲۵۱ زن، جان گرانبهای خود را از دست دادهاند؛ بااینحال، کسانی که مدعی دفاع از حقوق زنان و کودکان هستند، حتی یک کلمه نیز درباره جانباختن آنان بر زبان نیاوردهاند.
این سکوت ناشی از غفلت نیست؛ انتخابی آگاهانه است؛ همان دولتهایی که این سالن را از ابراز نگرانی درباره ایران آکندهاند، دقیقا همان دولتهایی هستند که در برابر تجاوز علیه مردم ایران سکوت اختیار کردهاند.
هنگامی که کودکان ایرانی کشته میشوند، حامیان این قطعنامه سکوت میکنند؛ هنگامی که غیرنظامیان ایرانی زیر فشار تحریمهای غیرقانونی رنج میبرند، سکوت میکنند؛ هنگامی که متحدان همین حامیان مسئول واردآوردن آسیبهای گسترده به غیرنظامیان هستند، باز هم سکوت میکنند؛ این دفاع از حقوق بشر نیست؛ بلکه ابراز خشم گزینشی در خدمت اهداف سیاسی است.
هنگامی که ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل غیرنظامیان و زیرساختهای غیرنظامی ازجمله تأسیسات صنعتی، پلها، بیمارستانها، فرودگاهها، شبکههای حملونقل، محوطههای میراث فرهنگی، اماکن ورزشی و زیرساختهای انرژی را هدف قرار دادند و با تحمیل محاصره نظامی و اقدامات قهری یکجانبه بر مردم ایران، حقوق آنان در زمینه سلامت، آموزش و برخورداری از سطح مناسب زندگی را بهطور نظاممند نقض کردند، آن دولتها همچنان سکوت اختیار کردند.
آنان هیچگونه نگرانی نسبت به پیامدهای انسانی این اقدامات ابراز نکردند؛ این دورویی نفرتانگیز است؛ بیشتر این اقدامات، براساس حقوق بینالملل، ازجمله حقوق بشردوستانه بینالمللی، بهعنوان جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت در حال بررسی هستند.
ایران بر پایه احترام متقابل، تعامل سازندهای با سازوکار بررسی دورهای جهانی و نهادهای معاهداتی حقوق بشر داشته است؛ ما تمامی تلاش خود را برای تعامل با حسن نیت و با رعایت احترام کامل نسبت به تمامی سازوکارهای حقوق بشری، ازجمله همه دارندگان مأموریت در چارچوب رویههای ویژه، به کار گرفتهایم؛ حتی در قبال آن دسته از سازوکارهای نظارتی که به کشورمان تحمیل شدهاند و ما اساسا ایجاد آنها را ناموجه و غیرضروری میدانیم؛ بااینحال، ما به سازوکارهایی که کارکرد آنها تولید روایتهای نادرست و ساختگی در حمایت از فشارهای خارجی است، مشروعیت نخواهیم بخشید.
به این دلایل، جمهوری اسلامی ایران از تمامی کشورها که همچنان به منشور ملل متحد، اصل عدم گزینشیعملکردن و همکاری واقعی بینالمللی پایبند هستند، درخواست میکند به این پیشنویس قطعنامه رأی مخالف دهند؛ رأی مخالف به این قطعنامه، رأیی علیه سیاسیسازی حقوق بشر، علیه معیارهای دوگانه و علیه استفاده از این کمیته بهعنوان ابزاری برای اعمال فشار، بهجای مجمعی برای گفتوگو، است؛ رأی مخالف به این پیشنویس قطعنامه، حمایت از انسجام و یکپارچگی در رویکردها، بیطرفی و اجرای برابر حقوق بینالملل خواهد بود.
مردم ایران با پرداخت هزینههای سنگین نشان دادهاند که اجازه نخواهند داد آینده آنان از سوی قدرتهای خارجی یا قطعنامههایی که با اهداف سیاسی تدوین شدهاند، تعیین شود.