سرویس جهان مشرق - در آستانه انتخابات کنست در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶، اسرائیل نه فقط درگیر یک رقابت سیاسی معمول، بلکه در میانه یک بحران چندلایه است: بنیامین نتانیاهو در نظرسنجی‌ها عقب افتاده، ائتلافش فاصله زیادی با اکثریت ۶۱ کرسی دارد و پرونده‌های فساد او سایه سنگینی بر آینده سیاسی‌اش انداخته است.
در چنین شرایطی، او در هفته‌های منتهی به انتخابات، تمرکز خود را به سمت ایران چرخانده است؛ از سفر محرمانه به ابوظبی و ادعای از سرگیری برنامه هسته‌ای، تا حادثه پرواز فلای دبی و تلاش برای ربط دادن آن به تهران، و در نهایت هشدار درباره «نشانه‌های حمله ایران پیش از انتخابات». این اقدامات این پرسش را مطرح می‌کند که آیا نتانیاهو در حال مدیریت یک تهدید واقعی است یا با دامن زدن به تنش، در پی بقای سیاسی و فرار از سرنوشت قضایی خود است.
بحران انتخابات و سایه زندان
انتخابات کنست قرار است ۲۷ اکتبر برگزار شود. نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد ائتلاف حاکم به رهبری نتانیاهو تنها حدود ۵۱ کرسی از ۱۲۰ کرسی را به دست می‌آورد، در حالی که اردوگاه مخالفان با حدود ۵۵ کرسی پیشتاز است. هیچ‌کدام از دو طرف به‌تنهایی اکثریت ۶۱ کرسی لازم برای تشکیل دولت را ندارند. در شاخص «مناسب‌بودن برای نخست‌وزیری»، گادی آیزنکوت، رئیس سابق ستاد ارتش، با ۴۷ درصد در برابر ۴۱ درصد از نتانیاهو جلوتر است.
همزمان، محاکمه نتانیاهو در سه پرونده فساد ادامه دارد. اتهام‌ها شامل رشوه، کلاهبرداری و خیانت در امانت است. اگر او در پرونده رشوه محکوم شود، با مجازات تا ۱۰ سال زندان روبه‌رو خواهد بود. پس از آغاز جنگ با ایران در فوریه ۲۰۲۶ و اعلام وضعیت اضطراری، جلسات دادگاه به‌طور موقت متوقف شد، اما پس از آن وکلا بارها به بهانه «دستور کار امنیتی» درخواست تعویق کردند.
در نهایت، مرحله شهادت خود نتانیاهو پس از چندین جلسه در ژوئن ۲۰۲۶ پایان یافت و او در آخرین سخنانش دادستان‌ها را به «آزار سیاسی» متهم کرد. همین پرونده‌هاست که به گفته منتقدان، انگیزه اصلی او برای ماجراجویی نظامی و سیاسی است.
سفر محرمانه به امارات و ادعای هسته‌ای
یکی از مهم‌ترین تحولات، سفر محرمانه نتانیاهو در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶ به ابوظبی و دیدار با محمد بن زاید، رئیس امارات است. این سفر تنها یک ماه پیش از انتخابات و در شرایطی انجام شد که گزارش‌هایی درباره هشدارهای پیش از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ جنجال تازه‌ای در اسرائیل به پا کرده بود.
بر اساس گزارش‌ها، نتانیاهو در این دیدار اطلاعات تازه‌ای درباره برنامه هسته‌ای ایران ارائه داد. او مدعی شد که ایران فعالیت‌های هسته‌ای خود را از سر گرفته و بخشی از سانتریفیوژها را به تأسیسات زیرزمینی «کوه کلنگ» منتقل کرده است. به گفته منابع، او این اطلاعات را به گونه‌ای ارائه کرد که نشان دهد ایران در آستانه یک جهش هسته‌ای است.
در این نشست، علاوه بر مقامات ارشد رژیم صهیونیستی، نمایندگانی از چند کشور عربی نیز حضور داشتند. گزارش‌ها از حضور مقاماتی از عربستان، قطر، اردن و برخی کشورهای عربی بدون رابطه دیپلماتیک با اسرائیل خبر می‌دهند. محور اصلی گفت‌وگوها هماهنگی امنیتی و بررسی سناریوهای حمله در کوتاه‌مدت بوده است. نتانیاهو در این جلسه مدعی شد ارزیابی اسرائیل این است که ایران ممکن است طی هفته‌های آینده دست به حمله بزند.
حادثه پرواز فلای دبی و اتهام «پرچم دروغین»
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶، پرواز FZ۱۰۷۳ شرکت فلای دبی در مسیر دبی به تل‌آویو دچار حادثه شد. بر اساس روایت‌های مطرح شده، صهیونیست‌ها مدعی هستند که در میانه پرواز، کمک‌خلبان به خلبان هندی، سمیت ماچچار، حمله کرد و او را به شدت مجروح ساخت. خلبان با وجود جراحت توانست در کابین را باز کند و مسافران و خدمه مهاجم را مهار کردند. هواپیما ابتدا کد ۷۷۰۰ و سپس کد ۷۵۰۰ را مخابره کرد و در نهایت در فرودگاه تبوک عربستان به سلامت فرود آمد. اما پس از مطرح شده این روایت، مجموعه‌ای از سوالات و ابهامات از سوی کارشناسان مطرح شد که همچنان بی‌پاسخ مانده است.
نتانیاهو در مصاحبه با فاکس نیوز گفت «خیلی زود است» که بگوییم ایران در این حادثه دست داشته است، اما بلافاصله افزود: «پنهان نیست که ایران می‌خواهد به اسرائیلی‌ها در خارج حمله کند.» این اظهارات نیمه‌مبهم، زمینه را برای ربط دادن حادثه به ایران فراهم کرد.
از سوی دیگر، برخی تحلیلگران، نتانیاهو و امارات را متهم کردند که این حادثه را به عنوان یک عملیات «پرچم دروغین» طراحی کرده‌اند تا بهانه‌ای برای آغاز دور جدیدی از درگیری‌ها علیه تهران ایجاد شود. دنی سیترینوویچ، پژوهشگر مسائل ایران در مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل، هشدار داد که ربط دادن این حادثه به ایران می‌تواند به یک «پیش‌گویی خودمحقق‌شونده» تبدیل شود و به «محاسبات اشتباه خطرناک» و «بازی با آتش» منجر گردد.
ادعای «نشانه‌های حمله ایران قبل از انتخابات»
نتانیاهو در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶، در یک پیام ویدیویی که در یک پایگاه هوایی نظامی ضبط شده بود، مدعی شد: «ما نشانه‌هایی در اختیار داریم که نشان می‌دهد دشمنانمان پیش از انتخابات قصد حمله به ما را دارند.» او همچنین هشدار داد اگر ایران «اشتباه کند و به ما حمله کند، با ضربه‌ای غیرقابل تصور روبه‌رو خواهد شد.»
این اظهارات با واکنش تند مخالفان روبه‌رو شد. یائیر لاپید، رهبر اپوزیسیون، نتانیاهو را به «هراس‌افکنی» متهم کرد و گفت: «او هر هشدار پیش از ۷ اکتبر را نادیده گرفت و حالا ۲۸ روز قبل از انتخابات ناگهان مشغول هراس‌افکنی است.» گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که برخی مقامات ارتش اسرائیل از این اظهارات ابراز شگفتی کرده و گفته‌اند اطلاعات مشخصی که انتخابات را به تشدید تنش‌ها مرتبط کند، وجود ندارد. یک مسئول اسرائیلی نیز ادعای وجود تهدید ملموس را تکذیب کرد.
بستر جنگ ۲۰۲۶
این تحولات در خلأ رخ نمی‌دهد. از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، ایالات متحده و رژیم صهیونیستی تجاوز گسترده‌ای را علیه ایران آغاز کردند. حدود ۲۰۰ جنگنده اسرائیلی در حملات به غرب و مرکز ایران مشارکت داشتند. ایران نیز در قالب عملیات «وعده صادق ۴» پاسخ داد و موشک‌ها و پهپادهایش اهدافی در اسرائیل و پایگاه‌های آمریکا در قطر، امارات و بحرین را هدف قرار دادند.
لازم به ذکر است که در رابطه با تنش‌ها میان ایران و رژیم صهیونیستی، نخست وزیر این رژیم همچنین در ۳ سپتامبر اعلام کرد که «سرنگونی حکومت ایران» به هدف اصلی و «قابل دسترس» اسرائیل تبدیل شده است.
تصویری که از این مجموعه گزارش‌ها به دست می‌آید، یک الگوی آشناست: نخست‌وزیری که در آستانه شکست انتخاباتی و محکومیت قضایی قرار دارد، با دامن زدن به تهدید ایران، هم توجه افکار عمومی را از بحران‌های داخلی منحرف می‌کند، هم خود را تنها تضمین‌کننده امنیت رژیم صهیونیستی معرفی می‌کند و هم در صورت شکست، بهانه‌ای برای وضعیت اضطراری و تعویق انتخابات در دست دارد. ایهود باراک، نخست‌وزیر اسبق رژیم صهیونیستی، او را «حیوانی گرفتار در تله» توصیف کرده و هشدار داده که ممکن است چند روز قبل از انتخابات جبهه جدیدی باز کند.
به عقیده کارشناسان عربی، عبری و غربی، خطر اصلی اینجاست که مرز میان امنیت ملی اسرائیل و بقای سیاسی شخصی نتانیاهو به‌شدت مخدوش شده است. وقتی چنین مرزی از بین برود، یک حادثه کوچک — مانند آنچه در پرواز فلای دبی رخ داد — می‌تواند به بهانه‌ای برای جنگی بزرگ تبدیل شود که هیچ‌کس توان کنترل پیامدهای آن را ندارد.