سرویس ورزش مشرق - تقابل فرانسه و اسپانیا در سالهای اخیر به یکی از جذابترین رقابتهای فوتبال اروپا تبدیل شده، اما از نگاه فرانسویها این دوئل حالا رنگ و بوی یک «سندروم» به خود گرفته است؛ تیمی که هر بار در مرحله نیمهنهایی به اسپانیا میرسد، دست خالی زمین را ترک میکند.
در سه تورنمنت مهم اخیر، اسپانیا سه بار متوالی فرانسه را در نیمهنهایی حذف کرده است:
* یورو ۲۰۲۴: فرانسه با وجود گل زودهنگام راندال کولو موانی، با درخشش لامین یامال و دنی اولمو ۲ بر ۱ شکست خورد و از رسیدن به فینال بازماند.
* لیگ ملتهای اروپا ۲۰۲۵: دیداری پرگل و تماشایی که با پیروزی ۵ بر ۴ اسپانیا به پایان رسید؛ مسابقهای که نشان داد حتی بهترین خط حمله فرانسه هم نتوانست بر برتری تاکتیکی اسپانیا غلبه کند.
* جام جهانی ۲۰۲۶: فرانسه بار دیگر در نیمهنهایی مقابل اسپانیا قرار گرفت، اما این بار با شکست ۲ بر صفر از رسیدن به سومین فینال متوالی جام جهانی بازماند. اسپانیا با کنترل بازی و برتری در میانه میدان، اجازه خودنمایی به ستارههای هجومی فرانسه را نداد.
چرا این اتفاق تکرار میشود؟
وجه مشترک هر سه شکست، برتری تاکتیکی اسپانیا بوده است. تیم لوئیس دلافوئنته با مالکیت توپ، پرس شدید و گردش سریع بازی، عملاً بزرگترین سلاح فرانسه یعنی انتقالهای سریع و ضدحملات را از کار انداخته است. حتی دیدیه دشان نیز پیش از نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ تأکید کرده بود که برای شکست اسپانیا، فرانسه باید بتواند در نبرد مالکیت توپ رقابت کند؛ موضوعی که در عمل محقق نشد.
آیا این واقعاً یک «سندروم» است؟
شاید از نظر روانی بتوان چنین تعبیری به کار برد، اما واقعیت این است که شکستهای متوالی فرانسه بیشتر ریشه در برتری فنی و تاکتیکی اسپانیا دارد تا یک مانع ذهنی. با این حال، سه حذف پیاپی در نیمهنهایی باعث شده رسانههای فرانسوی و هواداران از «طلسم اسپانیا» یا «سندروم باخت به اسپانیا» صحبت کنند؛ طلسمی که اکنون به یکی از مهمترین چالشهای نسل کنونی خروسها تبدیل شده است.