بیمارستان

حال این جماعت سرد و غمگین است؛ فرسنگ ها راه را گذرانده اند و به امید درمان بیماری عزیزان خود، سختی راه را به جان خریده اند و در شهر غربت و بی کسی، خواب و خوراکشان در کف خیابان است.

به گزارش مشرق، هوا گرم و طاقت فرساست، اما حال این جماعت سرد و غمگین است؛ فرسنگ ها راه را گذرانده اند و به امید درمان بیماری عزیزان خود سختی راه را به جان خریده اند و در شهر غربت و بی کسی، خواب و خوراکشان در کف خیابان است و انگار این جماعت وصله ناجوری برای هموطن و هم نوع بودن به شمار می روند.

بیشتر بخوانید:

 هم غم بیماری دارند و هم  بار سنگین هزینه های درمان همچو پتکی مدام بر سرشان فرود می آید . هر کدام در گوشه ای از بیمارستان سایه ای پیدا کرده و در خود فرو رفته اند.

اینجا تونل استراحت بیماران و همراهان شهرستانی است! آن هم در بیمارستانی در قلب پایتخت! یکی در فکر داروها و جواب آزمایش سرطان خون است و دیگری از بلاتکلیفی و نداشتن محل استراحت گلایه مند است.

 به میانشان می روم تا از حال و روزشان بنویسم و مرهمی کوتاه و سنگ صبوری موقتی برای تسکین دردهایشان باشم.

اینجا گعده بیماران و همراهان شهرستانی در یک تونل با سایه بان آبی رنگ و چند نیمکت که حالا چون یک مهمان‌پذیر؛ البته بدون امکانات اولیه و تنها با تشک خوابی از جنس آهن، از میهمانان خود پذیرایی می کند!

*2700 کیلومتر را برای درمان طی کرده ام!

جوان 35 ساله ای در حالی که لباس بلوچی پوشیده روی یکی از نیمکت‌های حیاط بیمارستان نشسته است. از بلاتکلیفی‌اش در این بیمارستان می‌گوید و ادامه می‌دهد: «2700 کیلومتر از بلوچستان تا تهران را طی کرده‌ام و یک هفته است در کنار این فضای سبز زندگی می‌گذرانم و منتظرم تا ببینم درمان بیماری کبد مادرم به کجا می رسد.»

کمی آن طرف تر پیرمردی که از کرمانشاه آمده است، می‌گوید: «دو روز است که اینجا ساکنیم و برای درمان در قسمت هسته‌ای بیمارستان آمده‌ایم. هنوز مشکل خاصی برای درمان نداریم اما اینجا هیچ امکاناتی برای اسکان وجود ندارد و مجبور هستیم زیر سایه درختان زمان خود را بگذرانیم.»

مرد میانسالی که از قائم شهر برای درمان سرطان خون به بیمارستان آمده است، در حالی که روی نیمک لم داده و به نقطه ای خیره شده است،می‌گوید: «14 روز در اینجا هستیم!» بیمارم را ابتدا به اورژانس بردند و بعد به بخش خون انتقال دادند. مشکل اصلی ما این است که جایی برای اسکان نداریم و در این 13-14 روز روی همین صندلی‌ها زندگی کرده‌ایم؛ ضمن اینکه ما 3-4 روز اول برای ویزیت بیمارمان بلاتکلیف بودیم.

کمی دورتر با مردی حدود 50 ساله در حالی که روی نیمکت در حال چرت زدن است، همکلام می‌شوم.

نامش اناری است. می گویم: «آقا علت حضورت در اینجا چیست؟ » ابتدا کمی جاخورده و سکوت می کند و انگار دیدن یک نفر با کیف و پرسش این چنینی برایش غیر طبیعی است! ادامه می دهم: «من خبرنگار هستم و تنها آمده ام از وضعیت بیماران گزارش تهیه کنم» خلاصه به حرف می آید و بیان می کند: «از اردبیل آمده‌ام. همسرم مبتلا به سرطان خون شده و 42 روز است اینجا هستیم! ما در این مدت بعضی روزها را در یک مسافرخانه گذراندیم و برخی اوقات در همین جا زیر سایه درختان روز را به سر کردیم.»

 همسرم 12 روز در بیمارستان اردبیل بستری بود اما به دلیل حاد شدن بیماری‌اش به بیمارستان .... انتقالش دهیم. اینجا به دلیل ازدحام بیمار شرایط پذیرش بسیار سخت بوده و مثل روزهای جنگ است! چرا که مراجعه کننده زیاد است و آنها نیز مجبورند به سختی بیماران را پذیرش کنند. من خودم اینجا بیماری را دیدم که 10 روز بود روی این نیمکت‌ها خوابیده بود اما هنوز بیمارستان آن را پذیرش نکرده بود!

وی از گرانی داروهای سرطانی سخت گلایه دارد و می‌گوید: 20 عدد آمپول را به قیمت 5 میلیون و 700 هزار تومان تهیه کردم. اینها داروهای اصلی همسرم هستند و مجبور بودم آنها را از بیرون از بیمارستان تهیه کنم. البته در کنار همه این سختی‌ها پزشکان می‌گویند: «به دلیل شدت بیماری همسرم معلوم نیست چه زمانی او را مرخص کنند.»

از او می‌پرسم: «بیمارستان چه امکانات رفاهی به شما داده است؟» سری از روی تاسف تکان می‌دهد و با خنده معنا داری می‌گوید: آقا امکانات کجاست؟!

بیمارستان یک غذای همراه بیمار هم نمی‌دهد و  باید هزینه لباس بیمار را خودمان بدهیم؛ حالا شما می‌گویید به ما اسکان بدهد! اکثر افرادی که زیر این تونل روز را می‌گذرانند، شهرستانی هستند.

پیرمردی حدود 70 ساله در حالی که روی نیمکت نشسته و سیگاری می‌کشد هم صحبت ما می‌شود و می‌گوید: «من از خرم‌آباد آمده‌ام. پسرم در تهران کارگری می‌کند اما چند وقت پیش در بزرگراه چمران تصادف کرده و حالا  21 روز است در این بیمارستان بستری است.»

پسرم از ناحیه لگن و مثانه دچار آسیب دیدگی شدیدی شده است و  من نیز 15 روز است به تهران آمده‌ام.» اکنون می گویند: «باید مرخص شود و 15 روز دیگر باز به بیمارستان بیاید اما ما که جای مناسبی نداریم تا او در تهران استراحت کند. با این شکم سوراخ شده که احتمال عفونت آن بالاست کجا بروم؟!

 پُکی به سیگار می زند و با لحنی از سر عصبانیت ادامه می‌دهد: «چرا باید بیمارستانی به این بزرگی جایی برای اسکان شهرستانی‌ها نداشته باشد و آنها مجبور شوند کف حیات بیمارستان بخوابند؟!»

کمی در محوطه می چرخم و مردی میانسالی در حالی که روی نیمکت حیاط بیمارستان دراز کشیده است وقتی مرا می‌بیند با تعجب می‌پرسد:«شما بازرس هستید؟ که من او را آرام می‌کنم و می‌گویم: «نه،خبرنگارم.» حالا کمی بیشتر به من اطمینان می‌کند و می‌گوید: «من از قائم‌شهر آمده‌ام و 12 روز است اینجا هستم.»

بیمارم دچار سرطان خون است اما مجبوریم به دلیل نبود محل اسکان شب‌ها زیر همین تونل بخوابیم. اینجا امکانات خاصی به ما نمی‌دهند. من به آنها گفتم باید همراه بیمارم باشم تا اگر نیاز به دارویی داشت آن را تهیه کنم اما بیمارستان به من اعلام کرد: «شما نمی‌توانید اینجا باشید»  بروید و اگر به شما نیاز شد با شما تماس می‌گیریم. من اعتراض کردم و می‌گویم: «اگر یک شب نیاز به همراه و پیگیری درمان داشت،من چطور  خودم را به بیمارم برسانم؟!»

خانمی که کمی آنطرف‌تر نشسته و به حرف‌های ما گوش می‌دهد با عصبانیت می‌گوید: «من نیز بیمار سرطانی دارم و هزینه‌های زیادی کرده ام. هر نسخه‌ام 500 تا 700 هزار تومان هزینه دارد. قبلا واحد مددکاری بیمارستان مقداری کمک می‌کرد اما الان می گویند دیگر بودجه نداریم.»

پیرمردی که از زنجان آمده است بین صحبت‌های این خانم می‌آید و بیان می کند:« آقا بنویس من نیز مجبور هستم آمپول‌های دانه‌ای 90 هزار تومان را از ناصر خسرو تهیه کنم!»

به بیرون از بیمارستان .... می‌روم. اینجا نیز چند نفری از بیماران که از شهرستان آمده‌اند زیر سایه درختان در حال استراحت هستند.

پیرمردی که همراه فرزند و همسرش در گوشه خیابان نشسته و مشغول خوردن میوه است، هم کلامم می‌شود و می‌گوید: «ما از کرمان و شهر بافق آمده‌ایم.اینجا به ما گفتند که باید ام آر آی انجام دهید اما حالا وقتی مراجعه کردیم می‌گویند «دستگاه‌مان خراب است  باید این آزمایش را بیرون از بیمارستان انجام دهید» در حالی که هزینه آن بالاست و ما توان پرداخت آن را نداریم. ما دیشب را در نزدیکی یکی از پارک‌های نزدیک بیمارستان گذراندیم و هنوز پاسخی از درمانگاه بیمارستان نگرفته‌ایم و بلاتکلیف هستیم.

*** بیمارستان ...

اینجا نیز بسیار شلوغ است و انگار از هر نقطه ای از کشور یک نفربا لهجه ای خاص به عنوان بیمار یا همراه آن حاضر است!

در حیاط بیمارستان و در حالی که عقربه‌های ساعت از 12 و نیم ظهر گذشته است به عدنان یکی از جوانان اهوازی برمی‌خورم که زیر سایه درختان دراز کشیده است. وقتی از او می‌خواهم از علت آمدنش به بیمارستان برایم بگوید: ابتدا سکوت معناداری می‌کند و پس از لحظاتی این چنین روایت می‌کند: 19 روز است برای درمان توموری که در مری دایی‌ام است به این بیمارستان آمده‌ایم.

از او می‌پرسم: «چرا زیر این آفتاب داغ نشسته‌ای؟! ادامه می‌دهد: «جایی برای اسکان نداریم.» به واحد مددکاری رفته‌ایم و از آنها درخواست دادن محل اسکان کرده‌ایم اما آنها می‌گویند «جایی برای اسکان نداریم و شما باید هر یک ساعت به یک ساعت به اینجا مراجعه کنید تا اگر بیماری از اینجا رفت شما را جایگزین کنیم.

ما اینجا امکاناتی نداریم و مجبوریم چند روز یک بار برای حمام کردن و شستشوی لباس‌هایمان به حرم امام خمینی(ره) برویم. مشکل اصلی ما نبود محل اسکان است. 

فردی که در نزدیکی عدنان نشسته است و نامش سید سیاری است، وارد صحبت‌هایمان می‌شود و می‌گوید: «من 5 روز است از ارومیه برای درمان مادرم به این بیمارستان آمده‌ام و شب و روز را در همین جا به سر می‌برم.»

شب‌ها وقتی می‌خوابیم موش‌های زیادی کنارمان پرسه می‌زنند و روزها از گرما کلافه می‌شویم. مسئولین بیمارستان نمی‌گذارند ما خودرویمان را به داخل بیمارستان بیاوریم و مجبوریم مدام برای آوردن وسایل‌مان مسیر بیمارستان تا خیابان کناری آن را طی کنیم.

چند قدم آنطرف‌تر خانواده‌ای که از گرگان برای درمان آمده‌اند، مشغول خوردن ناهار هستند. خودم را به آنها معرفی می‌کنم و از آنها می‌خواهم علت آمدنشان به بیمارستان ... را بگویند. یکی از آنها که جوانی 30 ساله است، می‌گوید:« چند روزی است برای درمان مادرم از گرگان آمده‌ایم و مجبوریم به دلیل نبود محل اسکان در همین جا روز را بگذرانیم.»

ما به واحد مددکاری بیمارستان مراجعه کردیم و از آنها خواستیم محلی را برای اسکان به ما بدهند اما آنها می‌گویند: «ما فقط می‌توانیم به یک نفر اسکان دهیم در حالی که ما 4 نفر هستیم.»

کمی آنطرف‌تر جوانی در حالی که کنار ویلچرش به سختی نشسته است، می‌گوید: من از دزفول برای انجام جراحی پلاستیک زخم بستر به این بیمارستان آمده‌ام.»

اینجا هیچ امکاناتی به ما نمی‌دهند؛ در حالی که من یک بیمار ضایع نخاعی هستم و روی ویلچر به سر می‌برم.  مجبورم با چنین وضعیتی که دارم شب‌ها برای خوابیدن به حرم امام خمینی(ره) بروم و مجددا روزها پیگیر درمانم باشم. با اینکه چند روزی است اینجا هستم هنوز نتوانسته‌ام پزشک خود را ملاقات کنم و از او درباره روند درمانم بپرسم؛ چرا که اینجا بسیار شلوغ است.

پیرمردی که خود را رحیمی می‌نامد، می‌گوید: «دو روز است که برای درمان همسرم که دچار سیروز کبدی است از همدان به اینجا آمده‌ایم.»

قرار است او را جراحی کنند اما هنوز تخت خالی برای بستری کردن ندارند؛ در حالی که من 12 روز پیش نوبت عمل جراحی را از این جا گرفتم اما حالا می‌گویند« تخت برای بستری نداریم و چند روز دیگر نیز باید اینجا باشم.

آنچه در این گزارش میدانی از وضعیت بیماران و همراهان آنها که از نقاط مختلف برای درمان به تهران می آیند مشهود و ملموس بود، این بود که علاوه بر مشکل در روند درمان و بلاتکلیفی در فرایند درمانی بیماری های مختلف،مشکل اسکان و نبود امکانات حداقلی رفاهی برای بیماران شهرستانی و همراهان آنها مهمترین دغدغه ای است که یک بیمار باید علاوه بر موضوع درمان با آن دست و پنجه نرم کند و مراکز اسکان همراهان بیماران یا وجود ندارد و اگر هم در برخی مراکز درمانی فعال است، به دلیل وجود بیماران فراوان و درخواست های زیاد برای اسکان،جوابگوی این بیماران نیست.

منبع: فارس

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

نظرات

  • انتشار یافته: 22
  • در انتظار بررسی: 0
  • غیر قابل انتشار: 2
  • حسين IR ۱۱:۲۴ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    37 0
    باتوجه به اينكه مسئولين وزارت بهداشت و كشور كه مي تونستن حداقل امكانات استراحت و رفاهي را براي اين مسافران شهرستاني تدارك ببينند و از توان آن عاجز هستند. پيشنهاد مي شه در صورت امكان. فراخواني شود تا بچه هاي بسيج و هيئات مذهبي تكايا و يا حسينيه هاي خودشان را موقتا براي هر چند تا خانواده مهيا تا در اين چند روز از استحمام و استراحت كافي برخوردار باشند . به نظر هستند دوستاني كه از اين پيشنهاد استقبال كنند. باتشكر
  • مهدی یار IR ۱۱:۲۵ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    36 0
    به خدا دردآوره. وزیر بهداشت به جای زدن حرف های صد من یه غاز و ایراد از روضه اباعبدالله ع بیاد مشکل اینها رو حل کنه
    • IR ۱۶:۵۷ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
      0 0
      تمام امکانات کشور در تهران قیمت خرید و اجاره ملک تا ده برابر نقاط دیگر و صاف توی جیب ساکن تهران بدون مالیات
  • IR ۱۱:۳۹ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    15 0
    واقعا ایا درمان برای حضرات و روسا هم همینه یا بهترین تیمم پزشکی بالا سرشونه اخه اینا چه گناهی کردند مگه همین ملت نیستند که در همه جا حاضرند چرا کسی به حال اینا و هزاران امثال اینا نمی رسه درد خودشون کم است انوقت ..... این هم غوز بالا غوز . تا کی دز این مملکت به اصطلاح اسلامی اینهمه تبعض یه نفر که بالای 8 ساله و به جایی و پستی وصله و یا جز حضرات است بهترین امکانات پزشکی و یه نفر جوان رشید و رعنا و بی کس و کار باید اسیر و سرگردان باشه تا کی این ظلم تا کی یه نفر چندین تیم خصوصی داشته باشه چون جز حضرات و یا مسول است حتی به خارج اعزام کنند حالا ملت اینطوری دربدر این شهر و اون شهر باید باشند انشاالله خدا نظری کند و این همه تبعیض و بی عدالتی را از سر ملت بردارد که هر چه میشود بدتر می شود
  • IR ۱۱:۴۹ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    22 0
    الهی که هیچکس گذرش به بیمارستان وبستری و...نیفته!!بسیار ناراحت کننده هست هم از لحاظ مالی,هم امنیت روانی و هم از لحاظ عاطفی؛خدا همشون رو هرچه سریعتر شفابده. امکانات رایگان فراهم کنید ,دولت گفتاردرمان اصلاحات!
  • IR ۱۱:۵۱ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    13 0
    خداوندشافی به همه صحت و عافیت و امنیت عطا کند.وضعیت بیمارستان کودکان تهران هم اسفبار است. که با کمترین هزینه و توجه مسؤلان امر قابل اصلاح است. که از رنج و غم مضاعف مردم بکاهد. در این مملکت به لطف امام زمان همه چیز هست فقط مدیریت و دلسوزی نیست.
  • a IR ۱۲:۲۳ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    9 0
    این وضعیت تو تمام شهرها هست بنده هم چندین روز در خیابان جلو بیمارستانهای مشهد داخل ماشین زندگی میکردیم خدابیامرز پدرمان بستری بود هیچ جایی برای استراحت همراه بیمار ندارند حتی در سرمای یخبندان زمستان مردم در خیابان زندگی میکنند کاش یه کم مسئو لین بیمارستان ها به فکر مردم بودن بازم باید خود مردم به فکر هم باشن
  • احمد IR ۱۴:۵۴ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    11 0
    خدایا به داد این ملت برس .در این مملکت هیچکی به فکر فقرا نیست فقط و فقط حرف
  • NL ۱۷:۰۴ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    0 0
    حداقل اجازه بدن بنده خداها يك چادر بزنن الان كه هوا گرم زمستان اينها چكار ميكنن
  • اسماعیل IR ۱۷:۱۲ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    0 0
    یا ابوالفضل خدایا به داد همه بیماران و گرفتاران برس که هیچکی به فکر این مردم درمانده نیست توی این مملکت فقط باید پول داشته باشی تا به مریضت نگاه کنن وگرنه باید بیمری طرح سلامت و هزار رو یک حرف و صحبت صد من یه غاز به اینجا رسونده مردم رو
  • IR ۱۷:۲۷ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    0 0
    اللهم شف كل مريض.
  • IR ۲۳:۱۰ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    0 0
    بایدامکانات بهداشت ودرمان پیشرفته درمراکزاستانهاهم به گونه ای باشدتادیگرشاهدآمدن بیماران وهمراهان به تهران نباشیم
  • مجتبی IR ۲۳:۱۶ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    0 0
    واقعا باید تأسف خورد برای این کشور بزرگ با این همه ثروت خدادادی که مردمانش باید این چنین زجر بکشند این عدالت هست
  • US ۲۳:۱۹ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۳
    0 1
    همه امکانات در تهران درحالیکه تهران از لحاظ مواد غذایی وآب وبرق وگاز و.... فقط مصرف کننده است. چرا در شهرستانها نباید امکانات مناسبی آموزشی ودرمانی و حتی اشتغال باشد؟
  • IR ۰۴:۴۶ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۴
    0 0
    این بحث همراه مریض رو کی راه انداخت بیمارستان باید خودش پرستار داشته باشه و به مریض برسه مردم را اسیر می کنند کسی هم نیست به فریاد برسه
  • ali IR ۰۷:۳۱ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۴
    1 0
    اخه چرا دنبال پاک کردن صورت مسئله هستید چرا شهرستانیها باید برا معالجه به تهران برن مگه از نظر قانون اساسی نباید کلیه امکانات بصورت مساوی بین اقشار جامعه تقسیم بشه چرا هر کسی توی شهر خودش نمیتونه ادامه درمان بده ؟؟ با این بازاری که تو شهرستانها هست اکثر دکتر ها دارن میرن تهران توی شهرستانها دکترهای خوبی وجود داره ولی چون نظارتی بر کارشون نیست دلسوزانه کار نمیکنن و فقط بیمار رو به چشم مشتری نگاه میکنن
  • IR ۰۷:۵۶ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۴
    0 0
    از مردم همان منطقه کمک بخواهند جواب میده حتی شده حسینه ها را دراختیار اینها قرار دهند والله حتی برای کمک هم هزار دردسر درست می کنند که کسی دردسرش را قبول نمی کونه دولت باید کمک کنند .
  • محمد IR ۰۸:۰۱ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۴
    1 1
    امیر المومنین(ع)مفرماید:عدالی چیزی است که همه شعار آنرا میدهند و بیشترین شعار دهنده را دارد ولی کمترین عمل کننده را دارد. آقایان مسئولین نظام اسلامی آیا این عدالت است که از حقوق همه ملت ایران فقط در تهران هزینه شود وسایر شهرستانها از حد اقل امکانات محروم باشند ؟ما مردم راضی نیستیم که حقوق ما در تهران هزینه شود وما برای حد اقلهایمان باید به تهران مرزاجعه کنیم و اینطور اسیر شویم و اینطور هزینه هایمان بالا برود.حتی شهری مثل قم که بغل گوش تهران است امانات درمانی آن مناسب نباشد که حتی برای بعضی از آزمایشات پزشکی باید به تهران مراجعه کنیم دیگر حال و روز شهرستانهای دوردست روشن است.آیا این عدالت است؟ آیا در حکومت اسلامی فقط باید حرف زد؟ آیاامکانات عمومی مملکت باید در اختیار یک عده ای خاص باشد؟پس بیزحمت عنوان اسلامی را از پسوند حکومت بردارید.
  • IR ۰۸:۰۱ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۴
    0 0
    حالا من یه چیزی میگم یه عده میان گیر می دن ولی خداییش بیمارستان های قائم و امام رضا و هاشمی نژاد در مشهد که شخصا رفتم برای همراهان بیمار فضایی رو به صورت دو سالن زنانه و مردانه تامین کرده بودند و به صورت رایگان برخی خدمات بهشون ارایه میشد درسته که خدمات زیادی نبود ولی حداقل از بلاتکلیفی در میاوردشون و کسانی که واقعا امکان تامین مکان برای دوره درمان نداشتند رو حمایت می کرد این موضوع علاوه بر ناهار نیم بها همراه بیمار بود
  • IR ۰۸:۰۶ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۴
    0 0
    لطفا از ظرفیت حسنیه ها و تکایا برای استراحت شبانه لستفاده نمایید.
  • IR ۰۸:۰۷ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۴
    0 1
    مردم برید سراغ طب اسلامی یا طب سنتی، میراث بزرگ معصومین علیهم السلام و نیاکان این سرزمین. درمان قطعی با حفظ عزت و کرامت و با هزینه های کمتر از پزشکی مدرن بی روح.
  • IR ۱۰:۱۲ - ۱۳۹۸/۰۵/۱۴
    1 0
    الحمدلله کرامت انسانی موج می زند

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده

برگزیده ورزشی

برگزیده عکس