نهنگ عنبر

فیلم نهنگ عنبر در محتوا، کپی خیالی از وضعیت جوانانی است که غرق در مایکل جکسون و ترانه‌های گروه مدرن تاکینگ هستند، بی توجه به اینکه در دهه شصت چه رخدادهایی در حال اتفاق است.

سرویس فرهنگ و هنر مشرق - قسمت دوم فیلم نهنگ عنبر، حین اکران عمومی در سینماها با فروش ۲۱ میلیارد تومان، پرفروشترین فیلم سال ۱۳۹۶ بود. این فیلم اخیرا وارد شبکه نمایش خانگی شده است. فیلمی که با تماشای قسمت دوم آن، یک پرسش اساسی درباره وضعیت کلی تولیدات سینمای ایران در چند سال اخیر می‌توان مطرح می‌کند.

 بازگشت به دوران  فیلمفارسی؟

جریانشناسی سینمای ایران پس و قبل از انقلاب، ترسیم کننده یک وضعیت بحرانی خواهد بود. قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، مبنای تولیدات غالب در سینمای ایران به یک وضعیت منحط رسیده بود و اگر به شکل دقیق‌تری سینمای قبل از انقلاب را تحلیل کنیم، سینمای ایران از ابتدا و با فیلم «طوفان زندگی» از سال ۱۳۲۷ تا ۱۳۵۷ دچار این انحطاط بود. وضعیت سینمای ایران طی ۳۰ سال قبل از انقلاب چنان وخیم بود که روشنفکران وطنی نسبت به این وضعیت منحط واکنش نشان داده  و انتخاب عنوان فیلمفارسی و نسبت دادن آن به سینمای قبل از انقلاب، از سر فصل‌های مهم  مواجه روشنفکران در حوزه نقدفیلم با جریان اصلی سینمای مبتذل قبل از انقلاب بود. عنوان «فیلمفارسی» را منتقدان و روشنفکران سینمایی نویس آن دوران، در نقدهای جدی خود بکار می‌بردند.

واژه «فیلمفارسی»  نخستین بار توسط دکتر «هوشنگ کاووسی فقید» منتقد سینما استفاده شد، یکی از مهم‌ترین و کلیدی‌ترین واژه‌های رایج در گفتمان انتقادی سینما در ایران است و به سرعت به  کاربردی‌ ترین اصطلاح غیر ترجمه‌ای ادبیات سینمایی ایران بدل شد. کاووسی برای پافشاری بر ماهیت خاص این واژه و تحمیل معنای مورد نظرش، آن را به شکل سرهم می‌نوشت. او با چسباندن واژه «فیلم» به واژه «فارسی» و خلق واژه ابداعی «فیلمفارسی»، به سینمایی اشاره می‌کرد که به زعم او نه فیلم بود و نه فارسی بلکه ملغمه‌ای از این دو بود.

کاووسی در این باره گفته‌است: «اصولاً مرکب‌نویسی همیشه معنای ثالثی را به‌وجود می‌آورد. مثلاً وقتی می‌گوییم گلاب، این کلمه هم گل است و هم آب. اما جدا نمی‌نویسیم چون می‌شود گل آب. پس این ترکیب یک معنای ثالث است که هم گل است و هم آب ولی در عین حال نه گل است و نه آب. فیلمفارسی هم چنین ترکیبی است: فیلمفارسی هم فیلم بود و هم فارسی اما در عین حال نه فیلم بود و نه فارسی.

کاووسی در توضیح نشانه‌های فیلمفارسی گفته بود:

«آن فیلم‌ها نه فرم داشتند، نه ساختار و نه قصه. اصلاً به همین دلیل به آن‌ها می‌گفتم فیلمفارسی… فرانسوی‌ها به این نوع فیلم‌ها می‌گویند crotte-debic یعنی مدفوع بز یا اگر بخواهند احترام قائل شوند می‌گویند navet یعنی شلغم.»

نشانه های مشخص سینمای فیلمفارسی در آن دوران، قصه های سرقت شده از فیلم های خارجی، روابط و شخصیت پردازی های عاریه و غیر قابل باور، بازی‌های اغراق شده، ساختار ضعیف و سر هم بندی شده ، کلاه مخملی و رقاصه ، کاباره و آواز، روابط جنسی و آبگوشت است .

باب شدن عبارت فیلمفارسی یک سر فصل بسیار مهم بود دریچه ای برای تمییز دادن؛ دریچه‌ای برای شناختن مرزهای ابتذال و از قضا استفاده از این عبارت و حمله به سینمای قبل از انقلاب توسط روشنفکران باب شد. روشنفکران واقعی در حوزه سینما یکی از کارهای اساسی که طی پنجاه و شش سال گذشته انجام داده‌اند مبارزه با فیلمفارسی بود.

پس از انقلاب «ماهنامه فیلم» تنها رسانه قدرتمند سینمایی بود که اغلب نویسنده‌هایش به نبردی عظیم با جریان فیلمفارسی رفتند و این نشریه  طی سال‌های آغازین انتشار، از هر اثر سینمایی که بوی فیلمفارسی به مشام نویسندگانش می‌خورد، به سرعت در مقابلش ایستادگی می‌کردند. به تدریج پس از به قدرت رسیدن اصلاح طلبان، مدیریت هنربان ناظم، به نام آزادی، افسار سینما را رها کرد و سینمای ایران هرگاه افسار گسیخته و بی هنربان شده، میل به دوران فیلمفارسی را از خود بروز داده است. دوران اصلاحات زمینه ای برای احیا شدن صنعت «فیلم‌آبگوشتی‌های‌فارسی» را فراهم آورد و طی بیست سال اخیر جریان غالب در سینمای ایران به همان وضعیتی دچار شده، طی سال‌های ۱۳۲۷ تا ۱۳۵۷ بدان مبتلا بود.نکته جالب اینجاست که ماهنامه سینمایی فیلم که طی سه دهه با جریان فیلمفارسی مبارزه کرده است، نهنگ عنبر را که فیلمفارسی بسیار مدرنی است،به عنوان فیلم مهم ماه، همزمان با اکران، روی جلدش منتشر می‌کند.

آیا این نهنگ نوازی ماهنامه فیلم به نوعی، پس گرفتن گفتمان ضد فیلمفارسی‌اش طی سه دهه اخیر نیست؟! از قضا ماهنامه فیلم را که با ادعای پوچی، با ساخت اثری مستند، کایه‌دو سینما معرفی می‌کنند، کاملا تغییر ماهیت داده است و در اغلب مطالب منتشره اخیر، نویسندگان با نوستالوژی و حسرت از دوران فیلمفارسی مطالب فاخری را به نگارش درمی‌آورند.

این مطالب در حالی به نگارش درمی‌آید که رسانه‌های مستقل منتقد، اینترنتی و سایت‌های سینمایی که ادعای استقلال دارند،از جمله سینما روزان، به شکل عجیبی فیلم خالتور را تبلیغ و به مردم توصیه می‌کنند. یعنی هر دوسر جریان انتقادی، به متن آثار (ماهنامه فیلم) فرامتن آثار (سینماروزان) هر دو  برای جریان منحط فیلمفارسی تبلیغ می‌کنند. مدیران فرهنگی هم وضعیت سینمای کشور را با جستجو کردن این رسانه‌های ارزیابی می‌کنند. مخالفان فیلمفارسی یعنی جریان ماهنامه فیلم، نهنگ عنبر ۲ را به عنوان سمبل فیلمفارسی را روی جلدش می‌برد و سایت سینما روزان مخالف تولیدات ارگانی، وابستگی عجیبی به کمپانی پویا فیلم پیدا کرده است و پرچم خالتور و خالتورسازی را بالا برده است.

*نهنگ عنبر ایستگاه نخست برای بازگشت به دوران فیلمفارسی!

نهنگ عنبر ۲ که پر فروشترین فیلم سینمای ایران در سال ۱۳۹۶ محسوب می‌شود تقریبا تمام نشانه‌های فیلمفارسی‌ مدرن را در خود دارد. نخستین نشانه قطعی به نقل از دکتر کاووسی فقید، سیطره نظام کاباره‌ای در چنین آثاری است.  آیا داعیه‌داران و حامیان سینمای مستقل  که به سینمای ایران افتخار می‌کنند، می‌خواهند به اقبال عمومی مردمی کاملا پوشانی فیلم نهنگ عنبر (با ۲ درصد از جمعیت ایران)  که سمبلی از فیلمفارسی ارتجاعی است، بنازند؟!  کدام مدیری در وزارت ارشاد، خود را می‌تواند فرهیخته محسوب کنند در صورتیکه دستانشان آلوده به صدور پروانه ساخت و نمایش نهنگ عنبر آلوده است. اگر فیلمفارسی که در سه دهه ۱۳۲۷ تا ۱۳۵۷ مبتذل  و مبتذل تلقی می‌شد، نهنگ عنبر مرزهای مبتذل و فیلمفارسی بودن را به شکل ارتجاعی درمی‌نوردد.

مضمون اصلی نهنگ عنبر در واقع چیست؟ ارژنگ صنوبر(رضا عطاران)، رویا(مهناز افشار)، شهاب(حسام نواب صفوی)، فرناز (ویشکا آسایش) یک گروه چهار نفره جوانانه هستند که اغلب ساعات روز را در کنار هم می‌گذرانند. اینها بخشی از خاطرات ارژنگ و رویاست که در آستانه پنجاه سالگی، قرار است با یکدیگر ازدواج کنند. این خاطرات متعلق به کیست؟بیشتر به خاطرات کارگردان شباهت دارد؟ فیلمساز به شکل فریبنده‌ای از تعارضات حاکم در دهه شصت بهره‌برداری می‌برد و از فرهنگ غیر رسمی ( موسیقی و سینما)، تمایلات جوانانه را نسبت به فرهنگ غیر رسمی در متن فیلم پررنگ جلوه می‌دهد. محتوای فیلم نهنگ عنبر،   برداشتی از نظام فوتولیسی هالیوود است.

با توجه به گفتار دکتر کاووسی در تکراری بودن محتوا باید به این مسئله توجه داشت که فرهنگ رقصیدن دست جمعی در محافل عمومی از فیلم گریس(رندال کرایسر) و فوتولوس (هربرت راس) کپی شده است. فوتولوس ظاهرا فیلمی رقصی است اما متن و محتوای فیلم کاملا اعتراضی . «کوین بیکن» در دهه هشتاد با فیلم «فوتولوس» به شهرت رسید. فیلمی که بر اساس فرهنگ Cool جوانان آمریکایی ساخته شده که  پس از پیامدهای سخت و اقتصادی دولت ریگان، تمایل به تشکیل گروه‌های رقصی، در پسامد پیامدهای اقتصادی به شکل عجیبی افزایش پیدا می‌کند.

فیلم نهنگ عنبر نیز در محتوا کپی خیالی از وضعیت جوانانی است که غرق در تریلر مایکل جکسون، ترانه‌های گروه مدرن تاکینگ و بانی‌ام هستند، بی توجه به اینکه در دهه شصت چه رخدادهایی در حال اتفاق است. فرهنگ عامه مردم به دلیل رخدادهای بزرگ سیاسی  دهه شصت، در حال تغییر بود،  اما سامان مقدم با عقده رقصیدن دست جمعی درمیان پسران و دختران در دهه شصت با اجرای ترانه معروفی از فیلم گریس(رندال کرایسر)، اجرای تریلر مایل جسکون در پارک مقابل پلیس، راه رفتن با ساز در خیابان و رقصیدن با ترانه خوانندگان لس آنجلسی در پارک، نوعی نوستالوژی و حسرت زدگی خودش را با کپی از فیلم فوتولوس مطرح می‌کند. حتی وجود شخصیت آرمانی، امیر حسین آرمان نیز نمی‌تواند نادیده گرفتن فرهنگ اصلی حاکم در کشور را توجیه کند. چطور ملتی هر لحظه در معرض موشک باران و جنگ هوایی است اما مردمانش در حال رقصیدن به بهانه چهارشنبه سوری هستند؟

در تعریف دکتر کاووسی از فیلمفارسی توجه به فرهنگ کاباره‌ای از پارامترهای اصلی فیلمفارسی است. سامان مقدم قبل از نهنگ عنبر فیلم‌های موسیقی محوری فراوانی ساخته است. فیلم‌های موسیقی محور «سیاوش»، «پارتی» و حتی فیلم «مکس» مشخص می‌کند او با تصویر سازی در سینما همواره به دنبال بزرگداشتی برای فرهنگ کاباره‌ای است و تمجیدهای روشنفکران از چنین آثاری نشان می‌دهد، روشنفکری اصل واقعی انتلکتوئلی، یعنی ابتذال زدایی از آثار هنری را فراموش کرده است. پاسداشت فرهنگ کاباره ‌ای را در فیلم جدی‌تر سامان مقدم یعنی «صد سال به این سال‌ها» می‌توان جستجو کرد.

نمایی از فیلم توقیف شده صد سال به این سال‌ها

فیلم صد سال به این سال‌ها در واقع نسخه جدی‌تر نهنگ عنبر است. مقدم با تعمد یا بدون تعمد دهه شصت را نشانه گرفته است. او در نهنگ عنبر خواسته یا ناخواسته فضای دهه شصت را به چالش کشد و همین کار را در واقع در فیلم «صد سال به این سال‌ها»(فیلم توقیف شده سامان مقدم)  به شکل دیگری انجام می‌دهد. در نهنگ عنبر زندگی ما شاهد روایت زندگی  زنی به نام ایران هستینم که با شوهرش، رفیع (رضا کیانیان) در دیسکوهای خیلی با کلاس، در حالیکه ترانه گروه Boney M پخش می‌شود، در حال رقصیدن و لذت بردن از زندگی هستند و ناگهان انقلاب روی سر آنها هوار می‌شود و شوهرش در جریان اتفاقات مرتبط به انقلاب کشته می‌شود و پسرش در جنگ.

اگر خیلی تحلیلی و دقیق فیلم توقیف شده صدسال به این سال‌ها را بررسی کنیم درخواهیم یافت که درونمایه فیلم بر مدار فیلمفارسی و پاسداشت فرهنگ کاباره‌ای بناشده است، یعنی کارگردان تنها مسئله‌اش بازگشت به دیسکو و کافه است. دیسکو و کافه به سبک قدیم که موتیف اغلب آثار فیلمفارسی به شمار می‌رود که لوکیشن مورد علاقه اغلب سازندگان فیلم‌های‌فارسی است. سامان مقدم هیچ تغییری در رویه فیلمفارسی سازی ایجاد نمی‌کند حتی درپایان‌بندی سریال دیوار به دیوار، از لب زدن هنرمندان بر روی موسیقی محسن چاووشی همان نشانه تکرار شده کاباره‌ای خود را با توجه به چهارچوب معین تلویزیون دنبال می‌کند. چنین فیلمسازی با اندیشه و سینمای متفکر مردمی نسبتی ندارند و تعریف سینما برایشان یک مفهوم بیشتر ندارد، رقص و طرب، آبگوشت. با تحلیل قسمت نخست و دوم نهنگ عنبر، رضا عطاران تعریف مدرنی از کلاه مخملی‌های فیلمفارسی مدرن است و همان کارکرد در شبه کلیپ سامان مقدم دارد.

 حامد بهداد در گفتگوی اخیرش با فریدون جیرانی در برنامه ۳۵ گفت : سینمای ما دوباره به دوران فیلمفارسی بازگشته است گفت: قرار سینما در جمهوری اسلامی ایران این نبود، قرار نبود چنین فیلم‌هایی ساخته شود، قرار بود آثار دیگری بسازیم.

با استناد به سخنان حامد بهداد مشخص است، سطحی‌گری فیلمفارسی‌وار مبتذل در جریان اصلی سینمای ایران متوقف نشده و در نتیجه، ابتذال منتج از جریان فیلمفارسی را عالی‌ترین سطوح مدیریت فرهنگی در کشور  هدایت می‌کند. حضور علی جنتی وزیر سابق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در پشت صحنه قسمت نخست نهنگ عنبر موید این مسئله است، دست مدیران فرهنگی در حمایت از سینمای مبتذل فارسی همچنان آلوده است و نمایش خالتور در سینماهای سراسر کشور، نشان از این مسئله داردکه پس از سی و هشت سال که از انقلاب می‌گذرد، سینمای کشور همچنان به سیاق دهه چهل اوج حاکمیت فیلمفارسی اداره می‌شود و ساختن آثاری نظیر نهنگ عنبر و خالتور بازگشت به سینمای کاباره‌ای قبل از انقلاب است.  

اما ذکر این نکته بسیار ضروری است که قطعا مدیوم سینما، مهمترین وظیفه‌اش سرگرمی است، اما نهنگ عنبر و خالتور موزیک ویدئوی طولانی یک ساعت و نیمه‌ای هستند که مصداق سرگرمی نیستند! مولفان چنین آثاری، سرگرمی را با ابتذال اشتباه گرفته‌اند و مردم چه در سال ۱۳۵۶ ( سال ورشکستگی فیلمفارسی) و چه در سال ۱۳۹۶ همچنان به چنین سینمای پوچی که مایه شرمساری است اقبالی نشان نخواهند داد. مخاطبان نهنگ عنبر حین اکران عمومی از دو میلیون و صد هزار نفر تجاوز نکرده و این آمار موید این مسئله است که ذائقه رشد یافته مردم را به واسطه تماشای آثار روز خارجی، نمی‌توان با فیلمفارسی‌های کاباره‌ای اغنا کرد.

نظرات

  • انتشار یافته: 39
  • در انتظار بررسی: 8
  • غیر قابل انتشار: 10
  • مسعود IR ۱۱:۲۱ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    40 27
    سرمان را در برف فرو کنیم بگوییم هیچ خبری نیست ؟ تا کی؟؟؟؟ آیا ایا علت پرفروش بودن فیلم بر امده از تغییرات فکری جامعه ایران و تغییر سلیقه مخاطبین نیست ؟ چرا در دهه 50 صنعت فیلم های فارسی به دلیل ریزش مخاطب دچار رکود شد و در دهه 60 پر فروش ترین فیلم همان فیلم ارزشی عقابها بود و اکنون فیلم های فارسی دوباره به جایگاه خود بر گشتند؟ و سوال اینکه ایا در تغییر سلیقه مردم کم کاری صورت نگرفته؟ و چه عواملی باعث تغییر سلیقه مخاطبین شده این ها سوالاتی هست که در دانشگاهای علوم اجتماعی باید پاسخ خود را بیابد در دانشگاههای کشور بجای اینکه تحقیقات 50 سال پیش امریکا را دوباره در ایران تکرار کنند می باید پاسخ هایی اکادمیک برای این پرسش ها بیابند
  • RU ۱۱:۲۲ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    62 44
    فیلم جالبی بود. اینو میشه از اقبال تماشاگرانش فهمید.
    • IR ۱۵:۲۳ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
      27 23
      فیلم جالبی بود اما از نظر مسخره بازی و دلقک بازی اما چیز خاصی از نظر علم و هنر سینما نداشت و این رو میشه با مقایسه با سایر آثار سینمایی کشور دنیا به راحتی درک کرد
    • محمدعلی IR ۱۱:۰۸ - ۱۳۹۶/۱۰/۰۷
      0 0
      ملاک خوب بودن و مفید بودن هست (یا حداقل مضر نبودن) اما "جالب" بودن، هیچ امتیازی برای یک اثر هنری محسوب نمیشه
  • IR ۱۱:۲۴ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    57 37
    اصلاح طلبان در عرصه اقتصاد و سیاست خارجی ، کارامدی ندارند و حرفی برای گفتن ندارند... برای این که سبد رایشان پر شود ، حامی هنجارشکنی در عرصه هنر هستند ، در عوض لشکری از بازیگران و هنرمندان ایام انتخابات برایشان رای جمع می کنند ، همان « گفتمان بزن و برقص» ، یعنی عرصه فرهنگ شده الت دست سیاست ... ۹۰ درصد رای اصلاحات را همین ها جمع می کنند...
  • IR ۱۱:۲۸ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    51 50
    این مسخره بازی ها و ادابازی ها ، هنر بازیگری و تحصیلات اکادمیک می خواهد ؟!!
    • IR ۱۱:۳۸ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
      21 21
      آکادمی را ایجاد کرده اند تا اینگونه مضخرفات را بیاموزند و این چنین فیلم های بی محتوایی ساخته شود
    • IR ۱۲:۵۴ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
      20 13
      فکر نمی کنم مهناز افشار یا رضا عطاران اشراف هرچند کمی هم نسبت به هنر آکادمیک داشته باشند
    • سبحان شاهمرادی اصولگرا IR ۱۳:۱۰ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
      30 20
      من نهنگ عنبر دو را ندیدم ولی نهنگ عنبر یک را که دیدم؛ متاسفانه کارگردان این فیلم خیال می‌کند طنز و کمدی به معنای این است که بیاید احکام دین و متدینین را به سخره بگیرد
  • IR ۱۱:۳۳ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    25 16
    بی خود نیست جریانی در سینما از ورود جشنواره عمار به این حوزه ، و تربیت نسل جدید ، عصبانی اند...
  • IR ۱۱:۳۸ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    21 25
    خندیدن به چه قیمتی!
  • IR ۱۱:۴۳ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    27 23
    فکر کنم مشکلات اقتصادی ایجاب می کند یک چنین فیلم های مفرح و سرگرم کننده ای ساخته شود
    • محمدعلی IR ۱۱:۱۱ - ۱۳۹۶/۱۰/۰۷
      0 0
      اگر اینطور باشد که شما می گویید، مشکلات اقتصادی خیلی چیزهای دیگر را هم توجیه خواهد کرد و این یعنی ماکیاولیزم و اباحه گری
  • IR ۱۱:۴۵ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    25 13
    واقعا با خوندن مطالب شما فهمیدم که این فیلم خیلی بد بوده و واقعاً به خاطر بازیگران معروف توانسته در گیشه رونق داشته باشد
  • IR ۱۱:۴۷ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    30 30
    این فیلم رو کامل ندیدم .. چون حالم بد شد
  • سعيد IR ۱۱:۵۹ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    30 9
    اين فيلم را همراه خانواده و فرزندانم ديدم. واقعاً از وقت و هزينه اي كه بابت آن صرف كردم هم خودم و هم خانواده ام پشيمان گشتيم. چون داستان فيلم بسيار بي سر و ته ، پوج و مبتذل و بدون هدف بود. همه چيز را با مسخرگي و لودگي و لمپنيسم و ... به تصوير كشيده بود. بعنوان يك معلم واقعا متأسفم بحال بعضي سينما گران و كارگردانان امروز جامعه كه ادعاي تعهد كاري !!! با هر داستان پوج و بي محتوا و بي ارزش و ناصوابي مي خواهند اينگونه وقت شريف مردم را بگيرند.....
  • شاهان IR ۱۲:۰۲ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    12 20
    قسمت اولش خیلی جذاب بود ولی ۲ و ۳ ساختن هیچ فیلمی تو ایران تا حالا خوب در نیومده.
  • IR ۱۲:۰۷ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    16 25
    عامه مردم فیلم میبینن که سرگرم بشن.برای لحظاتی از دنیای بیرون جدا بشن و شاد باشن.اگر دنبال فیلمهای دیگه بودند همون را میدیند که ماشالله کم هم نیستند. البته این انتقاد را هم داریم که فضای خنداندن و شاد کردن رو به ابتذال نرود
  • امین تالشی IR ۱۲:۲۹ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    33 8
    من به نظرم کارگردانان ارزشی بیایند فیلم بسازند تا این فضا به سمت ساخت و رونق فیلم هایی همچون نهنگ عنبر نرود
  • صحرا IR ۱۲:۵۲ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    12 19
    این فیلم به همراه خانواده دیدم با سپاس از عوامل سازنده آن. اما این فیلم ارزش دوبار دیدن ندارد. همون یکبار کافیه.
  • IR ۱۲:۵۶ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    6 3
    این تأسف برای سفارش دهنده، نویسنده و اجرا کنندگان طرح است. به بازیگر ارتباطی ندارد، وظیفه ی بازیگر مشخصه! فقط باید اون تیپ رو بازی کنه. وقتی عوامل تولید ذهن ها و ایدئولوژی هایشان رویکردی سخیف و غیر فرهنگی باشه، همین میشه.
  • IR ۱۲:۵۷ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    13 2
    حقیقتش فروش این فیلم ریشه در یک موضوع داره. برند سازی از افراد مستعد و تبدیل کردنشون به سلبریتی, سپس استفاده شون در قالب های جدید و متفاوت. مثلا رضا عطاران و در کنار مهناز افشار سلبریتی هایی هستن که با توجه به محبوبیتشون نقش ها و تیپ ها شون در نهنگ عنبر جذب کننده مخاطب هست
  • محمد IR ۱۲:۵۸ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    14 17
    واقعاً که فضای فیلم را با دلقک بازی اشتباه گرفتند
  • IR ۱۳:۰۳ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    5 4
    این فیلم ها چون ماهیت چالشی دارند در کنار استفاده از سوپر استارها در ظاهر و نقشی متفاوت به درآمد خودشان فکر می کنند نه محتوایی رای مخاطب؛ اتفاقا مخاطبین این آثار دنبال داستان و فرم فیلم نیستن. اونها میرن مهناز افشار و رضا عطاران رو در تیپ متفاوت ببینند و بخندند و پف فیل و تخمه بخورن و بعد از سینما پس از خوردن یه پیتزا، برمی گردن خانه و بر این باورند که روز خوبی را گذراندند اما اضمحلال فرهنگ کشور را نمی بینند!
  • IR ۱۳:۱۰ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    13 22
    دلقکهای سیرک شرف دارن به این هنربازهای بی هنر مجنون غرب!
  • حمیدرضا RO ۱۳:۳۷ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    3 6
    واقعا حیف از سرمایه کسانی این فیلم سطح پایین را ساختند آخر به چه درد جامعه می خورد حیف از وقت سازنده و...دست اندرکاران سینما در این بخش نیست واقعا فیلم سینمایی مگر نباید یک سطحی از مقبولیت را داشته باشد چرا ساده انگارانه فیلم می سازند واقعا این فیلم سطح پایین توهین به شعور بیننده در سینما ، یوتوب، ... می باشد. واقعا بازیگر هم ارزش به خودش بدهد و در هر فیلم سطح پایین و ملال آور بازی نکند.
  • IR ۱۳:۴۰ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    2 1
    افرین بر مقداد ایران زمین
  • IR ۱۳:۴۱ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    11 5
    وقتی روحانیت کار قوی نکنه جامعه میشه این
  • IR ۱۳:۴۱ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    20 2
    خوب شما هم بسازید عزیزان خوبش رو هم بسازید
  • IR ۱۳:۴۳ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    14 11
    مگر میشود هیچ فیلمی را ندید و نظر داد این فیلم هنوز پخش نشده است
  • مسلم IR ۱۳:۴۴ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    20 8
    از تو بعیده مشرق جان/ مگر قرار نشود قضاوت نکنیم همدیگر را
  • IR ۱۳:۴۷ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    15 11
    شما که به خود می گید ارزشی و همواره با چنین فیلم هایی که مورد استقبال شدید مردم هم قرار گرفتن مخالفت و نقد می کنید برای تولیدات آثار ارزشی در این 30 سال چه کرده اید ؟ سازمان یا گروهی سینمایی دارید که دائما فیلم های خوب رو پرده داشته باشد ؟ از هزاران موضوع ارزشی قبل و بعد انقلاب ، روی چند موضوع کار کرده اید ؟ آیا سالن های سینمایی در کشورهای دیگر خریده اید که آثارتان در آن سالن ها به نمایش دربیاد ؟ و ... فرق شما با جریان مخالف شما اینه که آن ها سرشان پایینه دارن کارشونو می کنن شما سرتون بالاست کارهای اونارو نقد می کنید !!!
  • محمد IR ۱۳:۴۷ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    15 16
    هنر را به تباهی می کشند با این نوع آثارهای سخیف
  • IR ۱۳:۵۶ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    5 13
    متأسفانه یا خوشبختانه مردم از روی نبود آثار فاخر به سراغ تماشای اینگونه فیلم ها می روند
  • IR ۱۴:۴۲ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    7 19
    چارچنگولی دولت دهم احتمالا کاباره ای نبود که؟؟
  • IR ۱۴:۵۳ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    2 3
    خخخخخخخخخخخخخ
  • رضا IR ۱۴:۵۵ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
    7 7
    اگر میخواهیداز نفوذ بی امان فرهنگ غرب خلاص شوید ، اول با زبان فارسی شروع کنید واینقدراز لغات فرنگی استفاده نکنیم. چرا باید چه در متن مقاله وچه در نظرها «کامنت نه عزیزم،بگو نظر» از لغاتی نظیر نوستالژی=دلتنگی، کپی=رونوشت، سرویس=گروه خدماتی، فرم=شکل​​،ساختار، سمبل=نماد، سایت=تارنما،ارگان=نهاد، کمپانی=شرکت،سریال =مجموعه سیمایی، اروتیک=شهوانی، اکادمیک=دانشگاهی،گیشه =باجه،ایدئولوژی =عقیدتی،اکران کردن=به روی صحنه بردن، سلبریتی=فرد مشهور، استارت زدن=کلید خوردن، آغاز کردن استفاده کنیم.......این چه مرضی بین ما ایرانیهاست که از زمان قبل از انقلاب با نفوذ فرانسه شروع شده و حالا هم با نفوذ هزاران برابرانگلیسی حتی همانهاکه دائم از هجمه فرهنگی دم میزنند هم کاملا به آن بی توجه هستند. آقا جان بالاترین حامل فرهنگ زبان است. حتی غربیهای غیر انگلیسی زبان مثل همین فرانسوی ها به قدری مواظب نفوذ بی رویه انگلیسی در زبانشان هستند، فرهنگستان قبل از جا افتادن دردهان مردم معادل سازی میکند، روزنامه ها،رسانه ها اجازه استفاده از لغات نفوذی ندارندو ما حتی در اخبار رسمی صدا وسیما به راحتی از آنها استفاده میکنیم وهیچ کس واقعا هیچ کس به این مهم توجه ندارد. به خدا زبان هم مثل هوا آلوده میشود. نگذارید روزی بیاید که به خاطر آن مجبور شویم مدرسه ها را تعطیل کنیم. فرهنگستان، با کفایت تر عمل کن، هم میهنان، حواسمان باشد این نفوذ خطرناک نرم هم فرهنگ دینیمان را هدف گرفته است، هم ملی. بالاترین حامل فرهنگ زبان است،زبان است،زبان است.
    • IR ۱۵:۴۲ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۷
      7 16
      نظر، خدمات، شرکت، شهوانی... چقدرم که اینا که فرمودی فارسی یا پارسیه...
  • مهدی IR ۰۱:۲۳ - ۱۳۹۶/۰۹/۲۸
    2 18
    من کلا اهل پول دادن به سینما نیستم چون فیلمهاش ارزش دیدن نداره نهنگ عنبر 1 رو در خونه دانلود کردم دیدم واقعا غیر یک ربع حتی بقیه فیلم هم با کلی سعی برای جلف بازی اصلا جالب و خنده دار نبود

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده