فیلمساز قبلاً در فیلم مصایب شیرین (1377) این نوع از فیلمسازی خانوادگی را تجربه کرده و فیلمی با بازی اهالی خانواده خود ساخته است و اکنون با این فیلم اعضای خانواده بیش از پیش، دور هم جمع شده و باز هم فیلمی ارزان قیمت ساخته‌اند. اگرچه در فیلم تحسین‌شدۀ مرهم (1389) نیز که نقش اول آن با طناز طباطبایی بود باز هم خانواده داوودنژاد همۀ نقش‌های فیلم را گرفته‌اند و باز هم بخشی از ماجراها در ویلای آنها در متل قو می‌گذرد.

گروه فرهنگی مشرق- فیلم کلاس هنرپیشگی هجدهمین ساخته علیرضا داوودنژاد است که از 27 شهریور در سینماها اکران شده است. در این فیلم، خانواده داوودنژاد در نقش‌های واقعی خودشان بازی کرده‌اند.

*******
فیلم کلاس هنرپیشگی، یکی دیگر از فیلم‌های خاص جناب داوودنژاد است. او که کارگردانی را از سال 1354 با ساخت فیلم نازنین شروع کرد در این سال‌ها توانسته زبان سینمایی خاص خود را بیابد و در همان طریق سلوک ‌کند. اغلب فیلم‌های داوودنژاد در گیشه موفق نبوده‌اند. این فیلم 116 دقیقه‌ای نیز از این قاعده مستثنی نیست.





خلاصه داستان
اعضای خانوادۀ داوودنژاد در یک کلاس هنرپیشگی شرکت می‌کنند که مدرّس آن خود جناب علیرضا داوودنژاد است. آنها در ادامه وارد یک بازی در متل قو می‌شوند و به دلیل مسائل اقتصادی و طلا، رو در روی یکدیگر قرار می¬گیرند.

مختصری درباره کارگردان
علیرضا داوودنژاد متولد سال 1332 در تهران است. او قبل از آنکه کارگردان شود فیلمنامه‌نویس بود و تاکنون شانزده فیلمنامه برای فیلم‌های دیگران نوشته است. از مهم‌ترین فیلمنامه‌های ساخته‌شده او می‌توان به این آثار اشاره کرد: تاراج/ ایرج قادری (1363)، عروس/ بهروز افخمی (1369)، طوطیا/ ایرج قادری (1377).
داوودنژاد تاکنون هجده فیلم ساخته است که فیلمنامۀ اکثر آنها را خودش به تنهایی نوشته است. بهترین و تحسین‌شده‌ترین اثر او تاکنون، فیلم نیاز (1370) بوده است؛ بر اساس فیلمنامه علی‌اکبر قاضی‌نظام.




نقد و نظر
کلاس هنرپیشگی یکی دیگر از فیلم‌های خاص جناب داودنژاد است که تکنیک آن، اختصاصاً در دست خود اوست. این روش فیلمسازی را نمی‌توان به سادگی نام نهاد و صرفاً می‌توان آن را با برخی کلمات توصیف کرد: مستند داستانی، سینمای تجربی، غیر متعارف، ضد قصه، دوربین روی دست و در نهایت پلان ـ سکانس‌های طولانی.

در این فیلم، هنرپیشه‌ها با نام واقعی خودشان حضور دارند و یک نمایش را خیلی نزدیک به واقع بازی می‌کنند. فقط یک نفر از بازیگران به نام پردیس احمدیه، که نقش نیکی را بازی می‌کند با این خانواده نسبتی ندارد. او برای آنکه با سایر جمع هم‌سنخ باشد از میان نابازیگران انتخاب شده است.

در ابتدای فیلم، خود علیرضا داودنژاد به جمع خانواده که در یک کلاس درس گرد آمده‌اند آموزش می‌دهد که چطور به طور طبیعی بازی کنند. او در فواصل فیلم، به تدریج هفت موضوع را روی تخته می‌نویسد که هر کدام در مدت حدود ده تا پانزده دقیقه، اجرا می‌شود: «خاموشی، بیدارباش، مصلحت اندیشی، عاشقانه، تمرین و اجرا، دنیا عوض می‌شود». برخی از افراد این کلاس در فواصلی از فیلم، رو به دوربین خود را معرفی می‌کنند، مثلاً: «من عباس حبیبیان هستم بازیگر کلاس هنرپیشگی».

این جماعت در طی فیلم، نمایشی را با موضوع افزایش نرخ طلا بازی می‌کنند. دغدغۀ برخی از اعضای خانواده این است که منزل اجدادی‌شان در متل قو (سلمان شهر) را بفروشند و طلا بخرند. چون افزایش نرخ طلا بیش از خانه و مِلک بوده است.



در فصل عاشقانۀ فیلم، عشق علی به دختر عمویش نیکی روایت می‌شود. پدر نیکی به دلیل مشکلات مالی می‌خواهد او را به کوشان (کوشان بهرامی) که یک سرمایه‌دار مقیم کانادا است شوهر دهد. فیلم پایان خوش دارد و پدر به اشتباه خود پی برده، می‌فهمد که همه چیز قابل خرید و فروش نیست و باید معشوق را به جناب عاشق‌پیشه، شوهر داد! نیکی در انتها رو به دوربین می‌گوید: این دنیای خوبی نیست و ما آن را عوض می‌کنیم.

ظاهراً فیلمساز قصد کرده تا به نوعی مسئلۀ گرانی و فقر را آسیب شناسی کند، که گرانی و افزایش نرخ طلا چه مصایبی می‌تواند بر خانواده‌ها وارد می‌آورد. چنانچه اینطور باشد قصد فیلمساز در ساخت این فیلم دشوار، تحسین کردنی است.

فیلمساز قبلاً در فیلم مصایب شیرین (1377) این نوع از فیلمسازی خانوادگی را تجربه کرده و فیلمی با بازی اهالی خانواده خود ساخته است و اکنون با این فیلم اعضای خانواده بیش از پیش، دور هم جمع شده و باز هم فیلمی ارزان قیمت ساخته‌اند. اگرچه در فیلم تحسین‌شدۀ مرهم (1389) نیز که نقش اول آن با طناز طباطبایی بود باز هم خانواده داوودنژاد همۀ نقش‌های فیلم را گرفته‌اند و باز هم بخشی از ماجراها در ویلای آنها در متل قو می‌گذرد.



علیرضا داوودنژاد تاکنون دو بازیگر برای سینمای ایران تربیت کرده است: برادرش محمدرضا و پسرش رضا. خانم زهرا داوودنژاد (دختر محمدرضا) نیز که اغلب فعالیت او در سینما به عنوان منشی صحنه بوده است این بار با بازی خوبش توانست جایزه بهترین بازیگر نقش دوم زن را دریافت کند. علیرضا داوودنژاد هم نامزد دریافت جایزه بهترین کارگردانی بود که این جایزه به پرویز شهبازی برای فیلم دربند رسید. البته جناب داوودنژاد، جایزه ویژه هیئت داوران را دریافت کرد؛ به خاطر حضور نجیبانه، مستمر و پرتلاش در راستای اعتلا و تکریم محیط خانواده ایرانی.
کیومرث پوراحمد تدوینگر این فیلم بوده است و بخش عمده‌ای از اعجاب فیلم و مقبولیت آن مدیون تلاش و همراهی او با داوودنژاد است.

* امیر اهوارکی



نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

نظرات

  • انتشار یافته: 13
  • در انتظار بررسی: 0
  • غیر قابل انتشار: 3
  • ۰۱:۲۸ - ۱۳۹۲/۰۹/۱۴
    0 2
    پس بگین این فیلم نبوده دور همی خانوادگی بوده و به جای فیلم سینمایی جا زدن !
  • امیر ۱۳:۳۴ - ۱۳۹۲/۰۹/۱۴
    1 0
    قبول دارم فیلم های داود نژاد جالب نیست اما یادمون باشه ایشون با هزینه شخصی فیلم میسازه مثل بعضی های دستش تا آرنج تو جیب بیت المال نیست...
  • بابک ۱۳:۴۹ - ۱۳۹۲/۰۹/۱۴
    0 1
    برای من که هیچ سوال در ذهنم نبود اصلا نمیدونم چی بگم
  • ۱۳:۵۰ - ۱۳۹۲/۰۹/۱۴
    0 2
    همیشه برام سئوال بود چطور رضا داوودنژاد بازیگر شد، به لطف پدر و عمو!
  • ۲۱:۱۷ - ۱۳۹۲/۰۹/۲۴
    0 1
    مگه اینم فیلم بود که قاطی فیلما نقد بشه؟
  • مقدم ۰۷:۲۵ - ۱۳۹۲/۰۹/۲۵
    0 1
    مگه دختران شريفي نيا مخصوصا مليكا كه اوج استعداده بازيگريه چطور بازيگر شدند؟ !! باران كوثري چطور ؟! و ..... اما در سينماي غرب يك بازيگر خودش هست و عرضه و لياقت خودش
  • ۰۷:۲۷ - ۱۳۹۲/۰۹/۲۵
    0 1
    آخه اينها فكر ميكنند بازيگرند ! خوب بذاريد فكر كنند بازيگرند مثل مارلون براندو
  • وحيد ۱۳:۴۵ - ۱۳۹۳/۰۱/۲۹
    0 0
    در آنونس فيلم ازصحنه هايي كاملا متفاوت از قالب اصلي فيلم استفاده شده اگر كارگردان علاقه مند به ساخت فيلم عامه پسند است از اول آن راه را برود. اگر وفا دار به سبك خاص خود هستند چرا با رفتارشان در قالب تبليغ فيلم شبهه فريب بيننده (جازدن يك كلاس اخلاق به جاي فيلم سينمايي)را ايجاد ميكنند؟
  • صمد ۱۸:۴۴ - ۱۳۹۳/۰۲/۱۲
    1 0
    واقعا آدم از نوع نگاه هم وطناش به این فیلم احساس شرم میکنه.. باور کنین بعد خوندن این نظران از خودم خجالت کشیدم که ایرانی ام.. نوع نگاه علیرضا داوود نژاد رو به عرصه ی سینما و فیلم سازی رو همیشه دوست داشتم...و نمیدونم چرا دیگران اونقدر راحت کارگردان و سایر عوامل متهم میکنن به چی و چی و چی..که فلانی با پارتی اومد و فلانی بازیگر نیست و فلانی هم... کافر همه را به کیش خویش پندارد... واقعا به همون اندازه ای که از وجود همچین کارگردان و خانواده ی نازنینی مث خانواده ی داوود نژاد تو ایران به خودم میبالم همون اندازه هم از وجود همچین آدم ها و نگاه ها و اندیشه هایی که مردم کشورم نسبت به سینما و کارگردان و بازیگراش دارن هم شرمندم فقط همین..شرمنده
  • rmd ۱۴:۴۹ - ۱۳۹۳/۰۲/۱۸
    2 0
    خیلی خوب بود فیلمش .. اوناییم که خوششون نیومد حتما از فیلمای شاکردوست و گلزار خوششون میاد :) فکر این فیلم عالی بود
  • علی ۱۸:۵۲ - ۱۳۹۳/۰۳/۰۸
    2 0
    همین که برای خودش سبکی داره نشون از خلاقیتشه. تو این آشفته بازار سینمای ما خیلی غنیمته
  • مهسا ۱۹:۴۸ - ۱۳۹۵/۰۳/۱۱
    1 0
    خیلی خوب بودد اولاش با اینکه خسته کننده بود اما رفته رفته جداب تر میشه
  • ماهان ۲۰:۴۴ - ۱۳۹۵/۰۷/۰۲
    1 0
    سبک فیلم بدیع بود یه فیلم تجربی نسبتا خوب: نظرات منفی نسبت به فیلم غالبا به خاطر این هست که عادتهای مخاطب رو به چالش میکشه؛ خرق عادت در جوامع -خصوصا جوامع سنتی- در غالب موارد با مقاومت های سخت مواجه میشه. برقراری ارتباط با چنین فیلمهایی نیاز به ذهن چالش پسند و تجربه دوست داره. ذهن ورزیده ای که بتونه پا به پای کارگردان موضعش رو تغییر بده و خودش رو با فاصله گذاریها همگام کنه.

این مطالب را از دست ندهید....

فیلم برگزیده

برگزیده ورزشی

برگزیده عکس