به گزارش مشرق، اساتید بسیجی دانشگاه‌های تهران با انتشار بیانیه‌ای خواستار بازنگری در دکترین هسته‌ای کشور شدند. این بیانیه به شرح ذیل است:
بسم‌الله الرحمن الرحیم
ملت شریف ایران، جامعه دانشگاهی و نخبگان کشور، اکنون که سال‌ها خویشتن‌داری یک‌جانبه و پایبندی کامل به تعهدات بین‌المللی، نه تنها امنیت و منافع ملی را تأمین نکرده بلکه به ابزاری برای فشار، جاسوسی و تهدید تبدیل شده است، بر خود وظیفه می‌دانیم با قلمی برخاسته از خرد جمعی و غیرت ملی، ضرورت بازنگری بنیادین در سیاست هسته‌ای کشور را اعلام داریم. این بیانیه، نه دعوت به شتاب‌زدگی، بلکه فراخوانی است به بازگشت به منطق قدرت و عزت در سایه تدبیر.
۱. فرسودگی سازوکارهای بین‌المللی و بی‌حاصلی پایبندی
تجربه سال‌های عضویت در NPT و تعامل با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، گواهی است بر یک واقعیت تلخ: جمهوری اسلامی ایران به عنوان یکی از پایبندترین اعضا، نه تنها از حقوق قانونی خود در بهره‌مندی از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای بهره‌ای نبرده، بلکه شاهد فرسودگی و سیاسی‌شدن روزافزون آژانس بوده است. آژانس به جای ایفای نقش فنی و بی‌طرفانه، به ابزاری در دست قدرت‌های قلدر برای اعمال فشار و محدودسازی حقوق ملت‌ها بدل شده است. پرسش راهبردی این است: فایده عضویت در سندی که طرف‌های قدرتمند آن، اجازه استفاده از حقوق مندرج در آن را نمی‌دهند، چیست؟
۲. ان.پی.تی؛ ابزار مهار و پرده‌ای برای جاسوسی
ان.پی.تی در عمل به سازوکاری برای مهار قدرت علمی و راهبردی ایران و ایجاد یک شبکه اطلاعاتی-امنیتی تحت عنوان «بازرسی» تبدیل شده است. گزارش‌ها و اظهارات مقامات کشورمان به‌روشنی نشان می‌دهد که اطلاعات حساس تأسیسات هسته‌ای کشور در اختیار دشمن صهیونیستی قرار گرفته است. این یعنی عضویت در NPT نه ضامن امنیت، بلکه درِ پشتی برای جاسوسی از توان دفاعی ملت ایران بوده است. در شرایطی که دشمن از هر روزنه‌ای برای ضربه زدن استفاده می‌کند، ادامه این وضعیت خلاف عقل و تدبیر راهبردی است.
۳. گستاخی دشمن و پایان صبر راهبردی
آمریکا و رژیم صهیونیستی با تهدیدهای مکرر و علنی برای حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران، عملاً تمام قواعد و عرف‌های بین‌المللی را زیر پا گذاشته‌اند. تجاوز نظامی به تأسیسات صلح‌آمیز و ترور دانشمندان هسته‌ای، در سایه سکوت یا بی‌عملی نهادهای بین‌المللی، ثابت کرد که خویشتن‌داری ما نه تنها بازدارنده نبوده، بلکه جسارت دشمن را افزایش داده است. در چنین شرایطی، حفظ وضع موجود به معنای پذیرش تهدید دائمی و نادیده گرفتن حق دفاع مشروع است.
۴. نیاز ملی به انرژی صلح‌آمیز و ضرورت بازدارندگی
ملت ایران برای توسعه پایدار، تولید برق، پزشکی هسته‌ای و پیشرفت علمی، نیازمند بهره‌برداری حداکثری از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای است. محدودیت‌های تحمیلی، این حق مسلم را خدشه‌دار کرده است. از سوی دیگر، تجربه تلخ تجاوزهای نظامی و دو جنگ تحمیلی اخیر نشان داد که در معادلات نابرابر قدرت، بازدارندگی هسته‌ای تنها ضامن بقا و امنیت پایدار است. جمهوری اسلامی ایران به عنوان کشوری مستقل، حق دارد برای دفاع از موجودیت خود و ایجاد توازن در برابر تهدیدهای وجودی، دکترین هسته‌ای خود را بر اساس منافع ملی بازتعریف کند.
۵. بازپس‌گیری امتیاز بزرگ و عبور از مرحله خویشتن‌داری
برای دهه‌ها، ایران اسلامی با پذیرش محدودیت‌های داوطلبانه، بزرگ‌ترین امتیاز را به غرب داده است: تعلیق غنی‌سازی، پذیرش بازرسی‌های سرزده و محدودسازی توان دفاعی. اما این امتیاز نه تنها پاسخی در خور نیافت، بلکه به نقطه ضعفی برای فشار بیشتر تبدیل شد. زمان آن رسیده است که این امتیاز بزرگ بازپس گرفته شود و ایران از مرحله «خویشتن‌داری اتمی» به مرحله «بازدارندگی فعال» گام بردارد. این بازپس‌گیری، نه نقض تعهد، بلکه بازگشت به حق طبیعی یک ملت مستقل است.
ما اساتید بسیجی دانشگاه‌های تهران، با تأکید بر پایبندی به اصول عزت، حکمت و مصلحت، اعلام می‌داریم که ادامه وضع موجود در قبال NPT و آژانس، نه تنها تأمین‌کننده منافع ملی نیست، بلکه به فرسایش اقتدار و امنیت کشور می‌انجامد. خروج از NPT و بازتعریف دکترین هسته‌ای بر اساس نیازهای دفاعی و توسعه‌ای، یک گام راهبردی و ضروری است. این مسیر، مسیر بازگشت به قدرت و ابتکار عمل در معادلات جهانی است. ملت ایران شایسته آن است که سرنوشت خود را نه در چارچوب‌های تحمیلی، بلکه بر اساس اراده و خرد جمعی خود رقم بزند.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
جمعی از اساتید بسیجی دانشگاه‌های تهران
۱۸:۳۸ - ۱۴۰۵/۰۸/۲۱
