به گزارش مشرق، امیرحسین محمودی، بازیکن جوان پرسپولیس که سال‌ها در آکادمی این باشگاه پرورش یافته، این روزها بیش از آنکه به دلیل عملکردش در زمین فوتبال مورد توجه قرار بگیرد به واسطه اظهارات اخیرش درباره شرایط باشگاه و فرصت کم بازی، در کانون توجه قرار گرفته است. اتفاقی که می‌تواند برای آینده حرفه‌ای این استعداد ۱۹ ساله یک زنگ خطر جدی باشد.
تا پیش از مصاحبه جنجالی محمودی، یکی از محورهای انتقاد از مهدی تارتار، فرصت ندادن کافی به این بازیکن جوان بود. بسیاری معتقد بودند بازیکنی که از ۱۰ سالگی در مجموعه پرسپولیس رشد کرده، باید سهم بیشتری از فرصت‌های بازی داشته باشد. با این حال اظهارات اخیر او درباره مدیریت باشگاه و شرایط حضورش در ترکیب، معادلات را تغییر داد و نگاه‌ها را از عملکرد سرمربی به رفتار حرفه‌ای خود بازیکن معطوف کرد.
بدون تردید محمودی از سرمایه‌های آینده پرسپولیس محسوب می‌شود و باشگاه نیز باید برای حفظ چنین استعدادهایی برنامه مشخصی داشته باشد. اصلاح قرارداد، تمدید بلندمدت و در نظر گرفتن افزایش پلکانی دستمزد متناسب با پیشرفت فنی بازیکن، می‌تواند راهکاری منطقی برای حفظ این سرمایه باشد. با این وجود، چنین امتیازاتی باید در کنار پیشرفت فنی و اثبات شایستگی در زمین فوتبال معنا پیدا کند، نه اینکه به مطالبه‌ای رسانه‌ای و ابزاری برای فشار بر مجموعه باشگاه تبدیل شود.
تجربه سال‌های اخیر پرسپولیس نیز نشان داده که اختلافات قراردادی و حواشی پیرامون مطالبات مالی بازیکنان می‌تواند در صورت مدیریت نادرست، به بحرانی جدی تبدیل شود. پرونده‌هایی مانند اختلافات بیرانوند، ترابی و اسماعیلی‌فر نمونه‌هایی از چالش‌هایی است که باشگاه در این زمینه تجربه کرده است. طبیعتا انتظار نمی‌رود بازیکنی در ۱۹ سالگی همان مسیر را طی کند که برخی بازیکنان باتجربه در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای خود پیموده‌اند.
از سوی دیگر تاریخ فوتبال ایران پر است از استعدادهایی که در سنین پایین با آینده‌ای درخشان شناخته شدند اما در ادامه نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. پیام صادقیان و رضا حقیقی از جمله نمونه‌هایی هستند که می‌توانند یادآور این واقعیت باشند که استعداد اولیه، به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت در فوتبال حرفه‌ای نیست. حفظ تمرکز، انضباط، انتخاب مسیر درست و دوری از حاشیه به اندازه توانایی فنی در سرنوشت یک بازیکن تأثیرگذار است.
در این میان باشگاه پرسپولیس نیز مسئولیت مهمی بر عهده دارد. باشگاهی که سال‌ها برای آموزش و پرورش محمودی هزینه کرده، باید ضمن حمایت از او، مسیر پیشرفت حرفه‌ای‌اش را نیز به‌درستی مدیریت کند. حمایت از بازیکن جوان نباید به معنای تایید تمام رفتارها و مواضع او باشد؛ همان‌طور که انتقاد از اظهارات یک بازیکن نیز نباید به نادیده گرفتن استعداد و ظرفیت‌های فنی‌اش منجر شود.
حمایت‌های خارج از باشگاه از جمله توجه امیر قلعه‌نویی به استعدادهای جوان می‌تواند انگیزه‌بخش باشد اما نباید این تصور را در بازیکنی با تجربه محدود در سطح اول فوتبال ایجاد کند که جایگاه حرفه‌ای او پیش از اثبات توانایی‌هایش تثبیت شده است.
امیرحسین محمودی هنوز در ابتدای مسیر فوتبال حرفه‌ای قرار دارد و فرصت زیادی برای تبدیل شدن به یکی از چهره‌های تأثیرگذار پرسپولیس پیش روی اوست. با این حال عبور از این مرحله نیازمند صبر، تمرین، پیشرفت مستمر و اثبات توانایی‌ها در میدان مسابقه است.
او باید بداند که در فوتبال حرفه‌ای ابتدا عملکرد در زمین جایگاه بازیکن را می‌سازد و سپس این جایگاه می‌تواند مبنای مذاکرات بزرگ‌تر قراردادی و حتی رسیدن به پیراهن تیم ملی باشد.
محمودی برای تبدیل شدن به ستاره پرسپولیس، بیش از هر چیز باید در زمین فوتبال بزرگی کند؛ چرا که فاصله میان یک استعداد آینده‌دار و یک ستاره واقعی را نه مصاحبه‌ها و مطالبات، بلکه عملکرد و استمرار تعیین می‌کند.
