به گزارش مشرق، بیش از یک ماه از افزایش قیمت بنزین آزاد می‌گذرد، اما رانندگان تاکسی‌های اینترنتی همچنان در انتظار تعیین تکلیف سهمیه سوخت خود هستند؛ سهمیه‌ای که قرار بود بخشی از فشار هزینه‌های سوخت را از دوش این قشر بردارد، اما با وجود وعده‌های مطرح‌شده و فراخوان برای ثبت اطلاعات رانندگان، هنوز خبری روشن از زمان واریز یا نحوه تخصیص آن نیست. در این میان، رانندگانی که بخش قابل‌توجهی از وقت روزانه خود را در خیابان‌ها می‌گذرانند، ناچارند چندین بار با بنزین آزاد باک خود را پر کنند؛ هزینه‌ای که مستقیماً از درآمد محدود آنها کسر می‌شود.

مسئله فقط تأخیر در پرداخت یک سهمیه سوخت نیست؛ موضوع، بلاتکلیفی شغلی است که درآمد آن به‌شدت به قیمت بنزین، میزان پیمایش و هزینه‌های روزانه وابسته است. وقتی قیمت سوخت افزایش پیدا می‌کند، اما سازوکار حمایتی وعده‌داده‌شده همچنان نامشخص باقی می‌ماند، نخستین کسانی که فشار این تصمیم را احساس می‌کنند، رانندگانی هستند که برای تأمین هزینه‌های زندگی به فعالیت در تاکسی‌های اینترنتی وابسته‌اند.

فراخوان ثبت اطلاعات؛ وعده‌ای که هنوز به نتیجه نرسیده است

در ماه‌های گذشته، موضوع اختصاص سهمیه بنزین به رانندگان تاکسی‌های اینترنتی با وعده‌ها و اطلاع‌رسانی‌هایی درباره ثبت اطلاعات و شناسایی مشمولان همراه بوده است. این فراخوان‌ها این انتظار را ایجاد کرد که قرار است اطلاعات رانندگان جمع‌آوری شود، میزان فعالیت آنها مورد بررسی قرار گیرد و سهمیه سوخت متناسب با شرایط کاری‌شان اختصاص پیدا کند. طبیعی بود که رانندگان نیز با امید به کاهش هزینه‌های خود، اطلاعات موردنیاز را ثبت کنند و منتظر اجرای طرح بمانند.

اما اکنون پرسش اصلی این است: نتیجه این ثبت اطلاعات چه شد؟ آیا فهرست مشمولان نهایی شده است؟ سهمیه‌ها چه زمانی و با چه سازوکاری اختصاص پیدا می‌کنند؟ اگر قرار است سهمیه بر اساس میزان پیمایش یا فعالیت رانندگان محاسبه شود، چرا هنوز زمان‌بندی شفافی در اختیار آنها قرار نگرفته است؟

ثبت اطلاعات، به‌خودی‌خود، حمایت محسوب نمی‌شود. راننده‌ای که اطلاعاتش را در سامانه مربوط ثبت کرده، از دولت و دستگاه‌های مسئول انتظار دارد در قبال این همکاری، پاسخ روشنی دریافت کند. اگر اجرای طرح با مشکل فنی، اداری یا تأمین اعتبار مواجه شده است، اعلام صریح آن کمترین انتظاری است که می‌توان داشت. سکوت یا اطلاع‌رسانی‌های مبهم، تنها بر سردرگمی کسانی می‌افزاید که هر روز با هزینه‌های واقعی و فوری روبه‌رو هستند.

بیش از یک ماه با بنزین گران‌تر؛ بدون خبری از سهمیه

افزایش قیمت بنزین آزاد، برای رانندگان تاکسی‌های اینترنتی صرفاً یک تغییر در قیمت درج‌شده روی تابلوی جایگاه نیست؛ این افزایش به معنای بالا رفتن هزینه فعالیت روزانه است. راننده‌ای که برای کسب درآمد باید ساعت‌های طولانی در شهر تردد کند، نمی‌تواند مانند یک مصرف‌کننده عادی، استفاده از خودرو را به حداقل برساند. پیمایش بیشتر، بخشی جدایی‌ناپذیر از شغل اوست.

وقتی یک راننده در طول روز سفرهای متعدد انجام می‌دهد، مصرف سوخت او نیز به‌مراتب بیشتر از بسیاری از خودروهای شخصی است. در نتیجه، ممکن است در طول هفته چندین بار به جایگاه سوخت مراجعه کند و برای ادامه فعالیت، با قیمت آزاد بنزین بخرد. تکرار این هزینه در طول یک ماه، مبلغ قابل‌توجهی از درآمد او را می‌بلعد؛ آن هم پیش از آنکه هزینه‌هایی مانند استهلاک خودرو، تعویض روغن، تعمیرات، لاستیک، بیمه و سایر مخارج شغلی محاسبه شود.

در چنین شرایطی، گذشت بیش از یک ماه از افزایش قیمت بنزین آزاد، بدون روشن شدن وضعیت سهمیه وعده‌داده‌شده، پرسش‌های جدی درباره زمان‌بندی و کارآمدی سیاست‌های حمایتی ایجاد می‌کند. اگر قرار بوده است این سهمیه به کاهش فشار اقتصادی بر رانندگان کمک کند، چرا سازوکار اجرای آن هم‌زمان با افزایش هزینه‌ها عملیاتی نشده است؟ چرا راننده باید امروز هزینه بیشتری بپردازد و برای دریافت حمایت احتمالی، همچنان در انتظار بماند؟