به گزارش مشرق،یک گزارش حسابرسی تازه از وزارت خارجه آمریکا که به‌تازگی از طبقه‌بندی محرمانه خارج شده است نشان می‌دهد این وزارتخانه در بخش‌های مختلف خود بیش از ۲۰۰ برنامه برای مقابله با گروه‌های مقاومت داشته بدون آنکه مدیریت مشخص یا راهبردی هماهنگ برای هدایت آنها داشته باشد.
طبق گزارش بلومبرگ که این گزارش را رویت کرده در شش ماه نخست دوره دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، وزارت خارجه آمریکا یکی از نهادهای مجری سیاست «فشار حداکثری» او علیه ایران بود.
مأموریت مقابله با گروه‌های مقاومت از جمله حماس، حزب‌الله و حوثی‌های یمن، به مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، سپرده شده بود.
این مأموریت از طریق قرار دادن این گروه‌ها در فهرست «سازمان‌های تروریستی»، اعمال تحریم‌های بانکی و نفتی و تحت فشار گذاشتن کشورهای پناه‌دهنده به آنها برای قطع منابع مالی‌شان دنبال می‌شد.
در همان زمان، دفتر بازرس کل وزارت خارجه آمریکا در آستانه پایان دادن به حسابرسی فعالیت‌های این وزارتخانه برای مقابله با گروه‌های مقاومت در خاورمیانه بود. این دفتر در ژوئیه ۲۰۲۵ گزارشی از یافته‌های خود تهیه کرد، اما گزارش در طبقه‌بندی «محرمانه» قرار گرفت.
بلومبرگ بر اساس قانون آزادی اطلاعات درخواست دریافت نسخه‌ای از این گزارش را ارائه کرد.
حسابرسی دفتر بازرس کل طی یک سال، از آوریل ۲۰۲۴ تا مه ۲۰۲۵، انجام شد. این بررسی سفارتخانه‌های آمریکا در اردن، لبنان و اسرائیل و همچنین مقر وزارت خارجه در واشنگتن را در بر می‌گرفت.
حسابرسان با مقام‌های مستقر در نمایندگی‌های آمریکا در خارج از کشور، اداره‌های مختلف وزارت خارجه و نهادهای همکار در دولت فدرال، از جمله وزارتخانه‌های دفاع، امنیت داخلی، دادگستری و خزانه‌داری، مصاحبه کردند.
یافته‌های حسابرسی نشان داد که با وجود اختصاص منابع قابل‌توجه از سوی دولت فدرال به بیش از ۲۰۰ برنامه وزارت خارجه و طرح مشترک میان نهادهای دولتی، تلاش‌های این وزارتخانه برای مقابله با گروه‌های مقاومت به‌شدت بی‌سامان بوده است.
حسابرسان بیش از ۲۰۰ برنامه را برای مقابله با گروه‌های مورد حمایت ایران شناسایی کردند که در گزارش با عنوان «گروه‌های مورد حمایت ایران» از آنها یاد شده است.
وزارت خارجه مسئول اجرای ۱۳۹ برنامه بود که میان ۱۲ اداره این وزارتخانه و هفت نمایندگی آن در خارج از کشور توزیع شده بودند. مسئولیت ۷۵ برنامه دیگر بر عهده ۷ نهاد فدرال قرار داشت.
این فعالیت‌ها طیف گسترده‌ای را شامل می‌شدند؛ از اقدامات نظامی شاخص، مانند اسکورت شناورها در دریای سرخ و حملات هوایی به مواضع انصارالله در یمن، تا اعمال فشارهای دیپلماتیک، قرار دادن گروه‌ها در فهرست «سازمان‌های تروریستی»، تعیین پاداش برای دریافت اطلاعات، آموزش نیروهای پلیس در لبنان و اجرای کارزارهای تبلیغاتی علیه حزب‌الله و حماس.
با این حال، در گزارش آمده است که این اقدامات همیشه با یکدیگر هماهنگ نبودند و اطلاعات مربوط به آنها نیز لزوماً میان تمام نهادها و اداره‌های مختلف وزارت خارجه به اشتراک گذاشته نمی‌شد.
