سرویس ورزش مشرق - سروش رفیعی در اظهارنظری تامل برانگیز پس از بازی با چادرملو که با برد پرسپولیس همراه بود در میکسدزون و در جمع خبرنگاران گفت: "وقتی حال مردم خراب است، فوتبال در استادیوم خالی نه شوقی دارد و نه کیفی... ما هم مجبوریم و بازی میکنیم!"
این اظهارات هیچ واکنشی از سوی باشگاه در پی نداشت و ۵ روز بعد در دیدار با ملوان، کاپیتان سرخپوشان با نمایشی فوق العاده ضعیف و پر انتقاد علاوه بر انجام یک پنالتی مبتدیانه و پاسهای اشتباه در زمین بین دو نیمه تعویض شد (البته گفته شد به خاطر سرماخوردگی بوده است!) و پس از بازی هم پاسخگوی عملکرد ضعیفش که یکی از عوامل باخت پرسپولیس بود نشد.
البته این اقدام سروش مسبوق به سابقه است و ۳ سال پیش هم در میکسدزون استادیوم آزادی و پس از باخت خانگی مقابل تراکتور بازهم دم از بی انگیزگی برای بازی کردن زد و مقابل خبرنگاران ایستاد و تاکید کرد: «هرکسی میتونه حرفهای من رو پخش کنه، بگیره.» سپس موبایل خود را بیرون آورد و مشغول فیلمبرداری شد تا از پخش حرفهایش اطمینان پیدا کند:" نه حال و حوصله حرفزدن در مورد فوتبال هست و نه اصلا مهم است برای من که چه اتفاقی افتاده. کاش بازی را نباخته بودیم و این حرفها را میزدم ولی اصلا حال و حوصله بازی کردن نداریم. اصلا حال و حوصله این که بازی کنیم نداریم. اما آمدیم و همینجوری بازی کردیم و این هم شکل برگزاری بازیهایمان است.".... بعد هم حدود ۵ دقیقه از هر چیزی حرف زد به جز مسائل فنی و بازی و تماماً به اظهارات یک فعال سیاسی واکنش های تندی نشان داد.
این اظهارات سروش همان موقع هم مورد تحسین و تمجید شبکه های معاند و مخالفان نظام قرار گرفت و نشان داد سروش رفیعی علی رغم بالا رفتن سن و البته پایین آمدن کیفیت فنی اش چگونه هنوز هم در تیم پرهوادار پرسپولیس بازی می کند و قرارداد میلیاردی می بندد و به جای پاسخگویی درباره عملکرد فنی و البته ضعیفش، با سوار شدن بر موج فضای احساسی جامعه و البته شبکه های اجتماعی با زدن صحبت های غیر فنی فضا را به سمتی دیگر می برد!
بیشتر بخوانید:
برای سروش رفیعی و رفیعیها که حالشان خوب نیست و مجبوری بازی میکنند
حمله تند پیشکسوتپرسپولیس به سروش رفیعی
معلوم نیست چرا مدیران بالادستی پرسپولیس به بازیکن و بازیکنانی مثل سروش رفیعی که به قول خودشان انگیزه ای برای بازی ندارند و همینجوری بازی می کنند و مهم نیست که در زمین چه اتفاقی افتاده(باخت تیم) چندین میلیارد پول می دهند؟ واقعا این بازیکنان اگر انگیزه ای برای بازی ندارند چرا از قراردادهای نجومی نمی گذرند و با عملکرد ضعیف دل میلیون ها هوادار را خون می کنند و با در آوردن ادا و اطوار و پز روشنفکری از عالم و آدم طلبکار هم می شوند؟!
چرا تا وقتی در زمین و در شبکه های اجتماعی هستند به قول خودشان همدرد مردم و در کنار مردم و عزادار هستند اما در تعطیلات پایان فصل در دبی و کانادا و ... حضور پیدا می کنند؟!
آیا این بازیکنان نمی دانند با هر باخت تیم هواداران میلیونی را ناراحت می کنند؟ و صد البته با این فرار رو به جلو و طلبکار بودن و منت گذاشتن برای بازی کردن اجباری یا همینجوری که در قبالش چندین میلیارد می گیرند نمک بر زخم مردمی که در فشار اقتصادی هستند می پاشند؟!
سروش رفیعی در چند بازی اخیر یکی از پراشتباه ترین بازیکنان تیمش بوده و به نظر می رسد کادرفنی باید جلوی اجباری بازی کردن این بازیکن و چند بازیکن تمام شده دیگر را بگیرد تا بیشتر از این تیم آسیب نبیند! قطعاً هواداران و پیشکسوتان پرسپولیس هم راضی به مجبور کردن این بازیکن نیستند و نتیجه گیری مطلوب تیمشان را ترجیح می دهند. به قول یکی از پیشکسوتان پرسپولیس، آقای سروش رفیعی! شما اگر دلت به حال مردم میسوزد و برای آنها مصاحبه غیرفوتبالی میکنی، به جای این کارها پنالتی آماتور نده تا همین مردم که زندگیشان با پرسپولیس گره خورده ناراحت و اذیت نشوند.
سروش و امثال سروش ها که الان خود را عزادار و همدرد با مردم می دانند آیا برای هموطنانی که در زمان حمله اسرائیل و آمریکا در جنگ ۱۲ روزه شهید شدند هم عزادار بودند یا به زدن یک استوری خنثی درباره ایران اکتفا کردند؟! چرا پس از اعتراف سرکردگان تروریستی و اقرار صریح دشمنان این آب و خاک برای تجزیه ایران، سروش و امثال سروش برای آتش زدن مساجد و قرآن سوزی و سلاخی کردن و شهادت نیروهای حافظ امنیت یا کودکان بیگناهی که توسط عوامل آموزش دیده موساد به شهادت رسیدند، استوری یا پست نگذاشتند یا خود را عزادار و همدرد خانواده های این عزیزان ندانستند؟!
کاش سروش و امثال سروش و بسیاری از بازیکنان فوتبال و ورزشکاران که با انجام ندادن شادی پس از گل و ژست غمگینانه در زمین و جلوی دوربین ها ظاهر می شوند بدانند با زدن این صحبت ها تحسین شبکه های معاند را بر می انگیزند ولی نمی دانند که با انجام همین بازی ضعیف و البته اجباری به قول خودشان! چطور دل میلیون ها هوادار را هم می شکنند و موجب ناراحتی آن ها می شوند.
واقعا کادرفنی و مدیریت نمی دانند بازیکنی که با این فکر بازی کند که اگر گل بزند شادی کند یا نه از نظر روانی صد در صد وارد زمین می شود؟
جای سوال است که اگر برای بازیکن اجباری در کار است چرا جریمه این اجبار را به خاطر همان مردمی که از آن ها دم می زند به جان نمی خرد و قید بازی کردن (البته شما بخوانید میلیاردها تومان پول و سفر خارجی در کشورهای خارجی) را نمی زند؟! چرا به جای عذرخواهی بابت بازی ضعیف یا از دست دادن موقعیت های زیاد در رسانه ها طلبکار بدهی های احتمالی یا افزایش قرارداد نجومی خود هستند؟!
به هر حال تجربه و گذر زمان نشان داده که بسیاری از بازیکنان پا به سن گذاشته و افت کرده برای فرار از هجمه هواداران و رسانه ها ترجیح می دهند که خودشان را در شبکه های اجتماعی وایرال نگه دارند تا شاید شانسی برای تمدید قرارداد یا افزایش مبلغ قرارداد داشته باشند!
خالی از لطف نیست بدانید سروش رفیعی که تنها ۴ بازی ملی در کارنامه دارد و از سال ۲۰۱۸ در تیم ملی حضور ندارد به همراه پیام نیازمند، حسین کنعانی، حسین ابرقویی، مرتضی پورعلی گنجی، میلاد محمدی و علی علیپور هفت بازیکن پرسپولیس و ۵۰ بازیکنی هستند که برای دریافت ویزای آمریکا برای جام جهانی ۲۰۲۶ فرم پر کردند!
آقایان مسئول و مدیر اندکی تأمل ....
۱۱:۲۸ - ۱۴۰۴/۱۱/۲۱
