سرویس دفاع و امنیت مشرق _ در روزهای اخیر با افزایش تنش در منطقه و تهدید و لفاظی های ادامه دار امریکا، رژیم صهیونیستی و کشورهای متحد آنها در خصوص احتمال حمله به ایران، رسانه های غربی فضاسازی شدیدی در خصوص اعزام ناوگروه هواپیمابر آبراهام لینکلن به نزدیکی ایران انجام داده اند.

منابع رسانه ای دشمن مدعی هستند با اعزام ناوگروه لینکلن به منطقه، ایالات متحده آماده حمله به ایران خواهد بود؛ اما آیا استعداد یک ناو هواپیمابر و چند ناوشکن و زیردریایی همراه آن برای حمله به کشوری به وسعت و توانایی نظامی ایران کافی خواهد بود یا این موضوع تنها یک بلوف زنی و تهدید رسانه ای است؟

توان محدود ناوگروه هواپیمابر لینکلن برای عملیات نظامی در منطقه

ارتش امریکا دیگر به شکل سابق در منطقه خاورمیانه استقرار رزمی پر حجم ندارد و این موضوع بر کسی پوشیده نیست؛ نه روی زمین دیگر خبری از لشکرهای پیاده و زرهی، قوای هوابرد یا لشکر تفنگداران دریایی امریکا است و نه مانند دهه اول ۲۰۰۰ یا سالهای درگیری در عراق و سوریه اسکادران های رزمی نیروی هوایی در دسترس است؛ در آبهای خلیج فارس، دریای عمان، دریای عرب و دریای سرخ نیز در ماه های گذشته تقریبا هیچ حضور خاصی از نیروی دریایی امریکا مشاهده نشد و عمده توان آنها در جنوب دریای کارائیب برای محاصره دریایی ونزوئلا مستقر شده بودند.

اعزام یک ناوگروه هواپیمابر (آبراهام لینکلن) با هدف ادعایی حمله به خاک ایران موضوعی غیر قابل باور است؛ آخرین باری که نیروی دریایی امریکا با استعداد ۲ ناو هواپیمابر "هری ترومن" و "باتان" در آبهای دریای سرخ به منظور حمله به یمن و جلوگیری از مسدود شدن تنگه باب المندب وارد عمل شدند یک فاجعه عملیاتی تمام عیار برای آنها رقم خورد.

دست کم ۳ فروند جنگنده اف۱۸ سوپر هورنت امریکایی سرنگون شدند و چندین بار موشک های ضد کشتی یمنی در آستانه اصابت به ناوهای پیشرفته امریکایی قرار داشتند.

اکنون صحبت از حمله به ایران که توان دریایی و ضد کشتی چندین برابری نسبت به انصارالله یمن دارد آن هم تنها با یک ناوگروه هواپیمابر با کمتر از ۶۰ فروند جنگنده، بیشتر به همان لفاظی های رسانه ای و تهدیدات توخالی شبیه است.

نیروی دریایی آمریکا چند ناو و موشک در اطراف ایران دارد؟

با اعزام و استقرار رزمی ناوگروه آبراهام لینکلن و با احتساب ناوشکن هایی که از قبل در منطقه بودند استعداد رزمی نیروی دریایی آمریکا در اقیانوس هند و دریای عرب (محدوده عملیات فرضی علیه ایران) به شرح زیر است:

- ۱ فروند ناو هواپیمابر که روی عرشه آن هواگردهای زیر حضور دارند:

۲۰ فروند جنگنده F/A۱۸-E
۱۰ فروند جنگنده F/A۱۸-F
۱۰ فروند جنگنده F-۳۵C
۷ فروند جنگنده مخصوص اخلال الکترونیک E/A۱۸-G
۴ فروند هواپیمای آواکس E-۲D

- ۶ فروند ناوشکن کلاس آرلی برک (میچر، مک فاول، آوستین، روزولت، بولکلی و ایگناتوس)

- ۲ فروند زیردریایی تهاجمی اتمی داکوتای جنوبی و جورجیا

- ۱ فروند کشتی فرماندهی، ۳ فروند کشتی گشت ساحلی و ۴ فروند کشتی لجستیکی

این کشتی ها بسته به ابعاد و نوع ماموریت توانایی حمل تسلیحات متفاوتی دارند اما مجموعا روی هم ۷۳۰ سلول پرتاب عمودی موشک و گنجایش ۱۰۱۸ فروند موشک دارند؛ مشخصا بخش عمده ای از این ظرفیت برای حمل موشک های پدافندی سری SM-۲ و SM-۳ برای دفاع از خود یا رهگیری موشک های بالستیک و کروز به کار گرفته می شوند اما بر اساس آرایش معمول تسلیحاتی قادر به شلیک ۴۵۴ فروند موشک کروز تاماهاوک برای حمله به اهداف زمینی خواهند بود.

با توجه به تجربه درگیری های بزرگ سالهای گذشته، مشخصا ناوگروه امریکایی نه توان حملات ضربتی کافی با کمتر از ۵۰ فروند جنگنده را دارد و نه موشک های کروز دوربرد کافی برای حمله به اهداف پرتعداد در عمق کشوری وسیع که بسیاری از آنها نیز توسط سامانه پدافندی محافظت می شوند.

این موضوع در جنگ های مشهور ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ عراق نیز قابل مقایسه است؛ به هنگام عملیات بازپس گیری کویت ۳ ناوگروه هواپیمابر امریکایی به همراه ناوگروه های انگلیسی و فرانسوی در خلیج فارس حضور داشتند و در طی عملیات اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ نیز ۴ ناوگروه کامل رزمی نیروی دریایی امریکا وارد منطقه شدند؛ اگر آرایشی مشابه با این دو جنگ را اکنون در منطقه مشاهده می کردیم شاید می توانستیم تهدید نیروی دریایی امریکا علیه آبهای ساحلی و خاک ایران را تا حدودی واقعی در نظر بگیریم اما ورود با تنها یک ناو هواپیمابر که احتمالا خود در ساعات نخست هر درگیری آماج حملات موشک های پیشرفته ایرانی قرار خواهد گرفت بیشتر شبیه به همان لفاظی های پیش از جنگ ۱۲ روزه بوده و امریکا را تنها در نقش حامی یک متجاوز دیگر (رژیم صهیونیستی) ببینیم.