به گزارش مشرق، «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا همواره مروج هرج‌ومرج بوده است و در مقطعی گفته بود که وقتی در گردهمایی‌های انتخاباتی‌اش خشونت رخ می‌دهد، به روند کار شور و هیجان می‌بخشد. حتی به نظر می‌رسید که او به آشوب و خونریزی به نام خود در ۶ ژانویه افتخار می‌کرد.

روزنامه نیویورک تایمز با انتشار این مقدمه نوشت: با این حال، او در دوران اول ریاست جمهوری‌اش چندان به ماجراجویی نظامی علاقه‌ای نشان نداده و بر این باور بود که اشغال کشورهای مسلمان توسط واشنگتن اتلاف وقت و پول است. او بیشتر به معاملات علاقه داشت تا تهاجم و رویای ساخت هتل‌های ساحلی در کره شمالی و غزه را در سر می‌پروراند.

اما اکنون در دوره دوم ریاست جمهوری به «دونالد دیوانه» تبدیل شده است. او جنون این را دارد که ارتش را وادار به انجام خواسته‌های خود کند. ترامپ شیفته حملات پهپادی و هوایی است، از قدرت بزرگترین ارتش جهان به وجد آمده و تشنه بلعیدن نیمکره‌ زمین در یک لقمه امپریالیستی است. او رئیس جمهور ونزوئلا را از عمارتش بیرون کشید تا نفت آن کشور را غارت کند. او ایران را به اقدام نظامی تهدید می‌کند. او خواستار عدم مقابله با معترضان در ایران است، در حالی که تنش‌ها را علیه معترضان در مینه سوتا تشدید می‌کند.

او همچنین با تهدید به الحاق جزیره قطب شمال گرینلند به ایالات متحده خشم دانمارک را برانگیخته است که قبلا اصلی‌ترین حامی آمریکا در اروپا بود. ترامپ روز جمعه حتی تهدید کرد که برای کشورهایی که در برابر تلاش او برای تصاحب گرینلند مقاومت می‌کنند، تعرفه وضع خواهد کرد. و لفاظی‌های تحقیرآمیز او در مورد بلعیدن کانادا، به راندن بهترین همسایه آمریکا به آغوش چین کمک کرد.

رسانه آمریکایی در ادامه با اشاره به موارد دیگری از سیاست‌های رئیس جمهور آمریکا در داخل که منجر به تشدید تنش و هرج‌ومرج در این کشور شده است، نوشت: وقتی خبرنگاران نیویورک تایمز در مصاحبه‌ای از رئیس جمهور پرسیدند که آیا محدودیتی برای قدرت او وجود دارد؟ پاسخ داد: «اخلاق خودم، ذهن خودم.» بنابراین، خدا به همه کمک کند.

وقتی حرص و طمع دیوانه‌کننده ترامپ را با تمام قدرت جهان ترکیب می‌کنید، ترسناک می‌شود.

نیویورک تایمز افزود: نگاه کردن به سوءمدیریت «جورج دبلیو. بوش» و «دیگ چنی» (رئیس‌جمهور اسبق آمریکا و معاونش) به نوعی جالب است، زیرا دست کم آنها یک داستان پوششی پرطمطراق در مورد آوردن دموکراسی به خاورمیانه سر هم کردند، در حالی که داستان واقعی برای بوش بیشتر به مسائل مربوط به پدرش و برای چنی به یک ثروت بادآورده از هالیبرتون نزدیک بود.

اما تمام دکترین ترامپ، از ونزوئلا گرفته تا ربودن مرکز کندی و بازسازی زشت کاخ سفید به سبک خودش، چپاولگری آشکار است.