تنظیم موتور خودرو با دستگاه دیاگ ، عیب یابی به وسیله کامپیوتر ، کلینیک های تخصصی خودروهای انژکتوری و ... تابلوهای بزرگ و کوچکی که روزانه با گذری به خیابان ها بارها و بارها در ابعاد مختلف مشاهده می نمایید.
تعمیرکارانی که هر کدام معتقدند دستگاه بهتری دارند و می توانند
دستگاه دیاگ مصرف سوخت را کاهش دهند و هر مشکلی را اسان کنند
ایا به راستی جادوی دستگاه های عیب یابی انژکتوری چیست و توانایی واقعی انها در تشخیص ایراد تا به چه اندازه است؟
دستگاه دیاگ از واژه Diagnosis به معنای عیب یابی گرفته شده است پس از آنکه در دهه 70 میلادی مسائل زیست محیطی و افزایش وابستگی به نفت اهمیت یافت و تصویب قوانینی مبنی بر این که خودروهای جدید باید دارای حداقل مصرف سوخت و الودگی باشند ، به کارگیری سیستم های انژکتوری و نصب سیستم های الکترونیکی برروی خودرو اجتناب پذیر شد و این در حالی بود که پیچیدگی اجزای الکترونیکی در مقابل سیستم های مکانیکی تعمیرکاران را عاجز کرده بود پس تولیدکنندگان خودرو کم کم به این نتیجه رسیدند که همراه با پیشرفت و ارتقا تجهیزات الکترونیکی خودرویی باید به منظور عیب یابی و مشکلات احتمالی که ممکن است برای آنها پیش بیاید تکنسین ها و تعمیرکاران خودرو را مجهز به ابزار هوشمندی کنند که به کمک آن بتوان اجزا خودرو را عیب یابی کنند.
در سال 1996 انجمن مهندسین خودرو به این نتیجه رسیدند که باید سیستم متحد و یک شکلی با یک استاندارد کامل طراحی شود و
سیستم ( (on board diagnosticیا OBD عیب یابی در خودرو ، را برای همه خودروسازان مصوب کرده و آنها را ملزم به در نظر گرفتن یک سوکت 16 پایه در اتاق خودرو در دسترس راننده کردند .از طرفی دیگر هر کدام از واحدهای الکترونیکی موتور ، گیربکس ، ترمز ، بدنه ، کیسه هوا یک بخش از سخت افزار خودشان را به عیب یابی لحظه ای واحد خودشان اختصاص داده اند که در صورت بروز مشکلی چراغ هشدار را برای آگاه سازی راننده روشن کرده تا با مشاهده اخطار جهت رفع آن به تعمیرکار مراجعه کنند .
