به گزارش مشرق؛ پس از جنجال بر سر مطلب نیویورکتایمز درباره ادعای پیوند سدهای ایران با مرکز نظامی، حالا نشریه فوربس مطلبی به بهانه فعالیت معدن بوکسیت در حوالی شاهرود منتشر کرده که در آن به گزارشی استناد شده که رویترز مدعی است، ۶ سال پیش درباره مواد بهکاررفته در صنایع نظامی ایران تهیه کرده بود.
فوربس در عمل یک اتهام سنگین را بدون ارائه مدرک مستقیم به مخاطب القا میکند.
این در حالی است که خود متن در ادامه اعتراف میکند:« شواهد موجود، سنگ معدن شاهوار را مستقیماً تا موشکها ردیابی نمیکند».
با این حال، نویسنده با یک چرخش زبانی، همین «نبود شواهد» را به «ضرورت نظارت عمومی» تبدیل میکند و معدن را در معرض اتهام نگه میدارد.
این همان الگوی آشناست، ایجاد ظن بدون اثبات، و سپس مطالبه پاسخگویی بر پایه ظن.
آنچه اعتبار این مطلب را بیش از پیش مخدوش میکند، هویت نویسنده آن است.
شوکا بیداریان، نویسنده مطلب فوربس، در معرفی رسمی خود «نویسنده حوزه پایداری و اقلیم» معرفی شده است، اما اطلاعات منتشرشده نشان میدهد او مجری سابق شبکه منوتو و «مدیر ارتباطات» پروژهای به نام «Iran Prosperity Project» و از نویسندگان گروه محیط زیست آن است.
این پروژه یک نهاد مدنی مستقل نیست، بلکه در چارچوب شبکهای از سازمانهای سیاسی-رسانهای فعالیت میکند که هدف آشکار آن اعمال فشار بر جمهوری اسلامی و تغییر نظام سیاسی ایران است.
علاوه بر این، بیداریان در صفحه اینستاگرام خود فراخوان تجمع سلطنتطلبان را منتشر کرده و در مواضعی آشکارا از «جاسوسان محیط زیست» در ایران حمایت کرده است.
این موارد که در گزارش حاضر بهعنوان ادعاهای قابل راستیآزمایی مطرح میشوند، نشان میدهد که نویسندهای که فوربس به او اجازه داده درباره امنیت ملی ایران قلم بزند، خود یک فعال سیاسی با گرایش سلطنتطلبانه و سابقه حمایت از جریانهای برانداز است.
فوربس با انتشار مطلب او، در واقع یک موضع سیاسی مشخص را در قالب «تحلیل کارشناسی» به مخاطب غربی عرضه کرده است.
استناد فوربس نیز به همان اندازه سست است. گزارش ۶ سال پیش رویترز که مبنای این اتهامزنی قرار گرفته، خود بر شهادت یک «مقام رسمی پیشین» ایران استوار بود که از تبعید در فرانسه با رویترز گفتگو کرده و اسنادی را در اختیار آن قرار داده بود.
این گزارش هرگز بهطور مستقل تأیید نشد و صرفاً یک ادعای مبتنی بر منابعِ خارجنشین و مخالف بود.
فوربس حالا همان ادعای تأییدنشده را برمیدارد و آن را به یک اختلاف محلی بر سر آب و محیط زیست در شاهرود پیوند میزند، اختلافی که سالهاست در چارچوب نهادهای حقوقی و محیطزیستی ایران در جریان است و ارتباطی با «زنجیره تأمین موشک» ندارد.
این دقیقاً همان الگویی است که میتوان آن را «سلاحسازی از رسانه» نامید. رسانه غربی، یک مطالبه محیطزیستی داخلی را برمیگزیند، آن را از بستر واقعی خود جدا میکند، با یک ادعای امنیتی تأییدنشده پیوند میزند، و از دل آن، پروندهای علیه جمهوری اسلامی میسازد.
بازیگر محلی این سناریو نیز کسی نیست جز دشمن سیاسی که با در اختیار گذاشتن روایت خود به رسانه غربی، نقش «منبع محلی» را بازی میکند تا اتهامزنی خارجی، رنگ و بوی «افشای داخلی» بگیرد.
وقتی یک نشریه غربی با استناد به یک فعال سلطنتطلب و یک گزارش ششساله مبتنی بر منابع خارجنشین، یک معدن را به «تأسیسات موشکی» گره میزند، هدف حفاظت از محیط زیست نیست.
هدف، تولید یک قطعه تبلیغاتی دیگر در جنگ رسانهای علیه ایران است و در این جنگ، رسانه نه ابزار روشنگری، بلکه سلاحی است که ماشه آن را یک سلطنتطلب ایران میکشد.