به گزارش سرویس جهان مشرق، بعد از رسوایی رژیم جنایتکار و تروریست آمریکا، با همهی عدّه و عُدّه و متحدان غربی و شرقی خود در سرنگونی جمهوری اسلامی ایران از طریق نظامی، مدتی است رییسجمهور تروریست و متوهم آمریکا که از پیت هگست، وزیر جنگ روانپریش خود، ناامید شده، گوی و میدان را به دست وزیر خزانهداری خود سپرده تا معرکهگیر حوزهی تروریزم اقتصادی و عملیات روانی، توامان، باشد.
اسکات بسنت، مسئول جنگ اقتصادی آمریکا با ایران در شرارت و شیطانیت ظاهر و خبث باطن و البته ضدیت با ایران، یک گام از دیگر موجودات شیطانی حول و حوش ترامپ پیشتر است، طبق گزارشها، این روزها از ترس ایران در یک پایگاه نظامی تحتالحفظ روزگار ننگین خود را سپری می کند.
اما در میان عناصری که در تیم «تروریسم اقتصادی» اسکات بسنت علیه ایران فعالیت می کنند، یک نام «ظاهرا» ایرانی نیز دیده می شود: میعاد ملکی
میعاد ملکی به ادعای خودش در تهران، در محلهی اوین، در فاصلهی چند خیابان از زندان اوین به دنیا آمد. او در پادکست بنیاد دفاع از دموکراسیها (FDD) به مارک دوبوویتز(یکی از ایران-ستیزترین چهرههای واشنگتن و موسس همین اندیشکده ابر-صهیونی FDD) مدعی شد که در کودکی، ساعت پنج یا شش صبح، با صدای مهیبی از خواب میپرید و سالها بعد پدرش به او گفت که آن صدا، صدای شلیک جوخهی اعدام در زندان اوین بود! این «داستانسرایی»ها به شدت یادآور داستانهای بافتهشدهی سوزناک توسط یهودیان دربارهی هالوکاست در چند دههی اخیر است که همواره توجیهگر و دستاویز اشغالگری و جنایتکاری دولت صهیونیستی بوده است. این شاید خود قرینهای بر یکی بودن کارفرما دارد: موساد!
البته به لحاظ تباری هم ملکی اصطلاحا «خود جنس» است. خانوادهی ملکی پیشینهی بهایی و از طرف مادر پیشینهی یهودی داشت. گفتنی است یهودیان بهایی شده، هستهی اصلی بهاییت سازمانیافته و فرقهای، به عنوان بازوی جاسوسی و شبکهسازی استعمار در ایران بودهاند و اصولا طبق اسناد تاریخی، به صورت دستوری و ارگانیک به سلک بهاییت درآمدند. این ایادی شیطان، کارنامهای پرحجم و طولانی در خیانت به ایران دارند و میعاد ملکی تنها یکی از تازهترین مصادیق این فهرست طولانی است.
به هر روی، در اوایل دهه ۲۰۰۰، خانوادهاش از طریق برنامههای سازمان ملل برای اسکان اقلیتهای مذهبی به آمریکا مهاجرت کردند و در سن آنتونیو، تگزاس، ساکن شدند. او بعداً به نیروی هوایی تروریستی آمریکا پیوست و کهنهسرباز شد و مدرک کارشناسی ارشد روابط بینالملل را از دانشگاه جنوب فلوریدا گرفت.
نکتهی کلیدی، خودافشایی او در همان پادکست است. دوبوویتز میپرسد: «برای تو این فقط حرفهای نیست، شخصی هم هست؟» ملکی پاسخ میدهد: «قطعاً. من کشمکش ایرانیان عادی را دیدم... ما فقط بخشی از آن ۸۰ درصد جمعیت بودیم که با رژیم ارتباطی نداشتند؛ آن یک کشمکش بود.» او کار در OFAC را پاسخی به «کشمکش ایرانیان عادی» توصیف میکند، نه صرفاً یک مسئولیت اداری.
جایگاه در ماشین تحریم: نه «مشارکت»، بلکه «عملیات»
ملکی نه یک تحلیلگر حاشیهای بود و نه یک مشاور دانشگاهی. او در اداره کنترل داراییهای خارجی (OFAC) وزارت خزانهداری آمریکا، در آخرین سمت خود، معاون مدیر دفتر هدفگیری جهانی بود. اعلام رسمی شرکت Ferrari & Associates معنای دقیق این سمت را مشخص میکند:
او هشت سال در OFAC کار کرد، بر بیش از ۳۵ برنامهی تحریمی از نظر اقدامات تعیینشده و تحقیقات نظارت داشت، بیش از ۱۰۰ نفر از بازرسان، تحلیلگران و سرپرستان تحریم را مدیریت کرد و رهبری تعیین و اجرای تحریم علیه بیش از ۵٬۰۰۰ فرد و نهاد را بر عهده داشت. در این اعلام آمده است که او «در طراحی و اجرای کمپین فشار حداکثری دولت آمریکا علیه ایران نقش محوری داشت و مستقیماً شکلدهندهی کاربرد اقتصادی قدرت آمریکا در خاورمیانه بود.»
بیانیهی انتصاب FDD نیز تأیید میکند که او در OFAC هماهنگکنندهی ارشد تحریمهای ایران و خاورمیانه بوده است.
معنای این جایگاه روشن است: فرمانهای اجرایی رئیسجمهور و قوانین کنگره مجوز قانونی میدهند، اما تبدیل «فشار حداکثری» از متن حقوقی به فهرستهای مشخص، تحقیقات مشخص و اقدامات اجرایی مشخص، کار دفتری است که ملکی در آن قرار داشت. او در حلقهی هدفگیری و شلیک ماشین تحریم بود.
«کارنامه» علنی: کَمّیسازی رنج هممیهنان به عنوان دستاورد
ملکی پس از خروج از دولت به زندگی کمسر و صدای دانشگاهی نرفت. او در FDD، در Ferrari & Associates و در چندین رسانه، به طور مستمر اندازهگیری، تبلیغ و ستایش خسارتهای اقتصادی ناشی از تحریم و محاصره بر ایران را ادامه داد. اینها اعداد و داوریهای خود اوست:
«روزی ۴٫۳۵ میلیارد دلار»: در آوریل ۲۰۲۶ به والاستریت ژورنال گفت که «قرنطینه»ی بندرهای ایران روزانه حدود ۴٫۳۵ میلیارد دلار خسارت اقتصادی به ایران وارد میکند. حدود ۲٫۷۶ میلیارد دلار آن خسارت صادراتی است، عمدتاً نفت خام و محصولات پتروشیمی.
«ساعت اقتصادی متوقف شده است»: در اکتبر ۲۰۲۶ به رسانهی صهیونیستی اینترنشنال گفت: «ساعت اقتصادی جمهوری اسلامی اساساً متوقف شده است»، زیرا تهران دیگر نمیتواند درآمد نفتیای را که پیشتر برای تأمین مالی واردات استفاده میکرد، به دست آورد.
«صادرات نفت به نزدیک صفر رسیده»: در اوت ۲۰۲۶ به نیویورک پست گفت که محاصرهی دریایی صادرات نفت ایران را «به نزدیک صفر» رسانده و پیشبینی کرد که «ضربهی واقعی مالی در پاییز، وقتی همهی پرداختها سررسید میشوند، فرا میرسد.»
خودش میگوید درد بر دوش چه کسانی میافتد: در همان گزارش توضیح میدهد که حدود ۶۰ درصد منابع مالی ایران برای پرداخت به نظامیان، کارمندان دولت، نیروهای امنیتی و کارگران صنعتی از صادرات نفت تأمین میشود. منطق او این است: اگر صادرات ادامه پیدا نکند، حکومت نمیتواند «سربازان و نخبگان خود را از شوک اقتصادی محافظت کند.» او صریحاً مدعی می شود که رنج اقتصادی قبلی شهروندان عادی نگرش حکومت را تغییر نداده و آنچه نگرش را تغییر میدهد، زمانی است که اعضای سپاه پاسداران و نخبگان ثروتمند شروع به شکایت کنند.
این یک راهبرد آشکار است: استفاده از ایجاد رنج اقتصادی گسترده برای غیرنظامیان به عنوان ابزار فشار بر یک دولت. ملکی نه تنها در طراحی این راهبرد مشارکت داشت، بلکه پس از خروج از دولت، به عنوان «مقام ارشد پیشین»، به طور مستمر پشتوانه فکری و ارزیابی اثرگذاری برای آن فراهم میکند. به بیان ساده و صریح، او افسری مهم در کارزار «تروریسم اقتصادی» آمریکا است.
درِ گَردان: دانش تحریم چگونه پس از خروج از دولت به کالا تبدیل میشود
در اوت ۲۰۲۵، ملکی به شرکت حقوقی واشینگتن Ferrari & Associates پیوست و سمت مدیر استراتژی را گرفت. حوزهی کاری این شرکت صریح است: نمایندگی مشتریان در تحقیقات اجرایی، درخواستهای حذف از فهرست تحریم، درخواست مجوز، رفع انسداد دارایی و امور انطباق؛ تیم آن شامل «رهبری پیشین OFAC و وکلای دعاوی تحریم» است.
اریش فراری، بنیانگذار Ferrari & Associates، هنگام خوشآمدگویی به ملکی گفت: «او مهارتهایی به شرکت ما آورده که در بازار بیهمتاست.»
این «مهارت بیهمتا» چیست: فردی که پیشتر تصمیم میگرفت چه کسی تحریم شود، تحریم چگونه اجرا شود و OFAC درخواستهای حذف از فهرست را چگونه ارزیابی میکند، پس از ترک دولت وارد حوزه خصوصیای میشود که از کمک به مشتریان برای مواجهه با تحریم یا رفع آن امرار معاش میکند. خود ملکی میگوید که به مشتریان کمک خواهد کرد «رفتارهای قابل تحریم را شناسایی کنند، اقدامات جبرانی تدوین کنند، انطباق را تضمین کنند» و «این جبران را به ذینفعان مناسب در دولت منتقل کنند.»
اطلاعاتی که او در درون دولت دربارهی نحوهی کار ماشین تحریم داشت — اینکه چه کسی هدف قرار میگیرد، چه چیزی OFAC را متقاعد میکند، کدام مسیرها شکاف دارند — پس از ترک خدمت دولتی به کالایی قابل فروش تبدیل شد.
همزمان، او در FDD به عنوان «مشاور ارشد/همکار ارشد» به پیشبرد سیاست ادامه میدهد. مارک دوبوویتز، مدیرعامل FDD، هنگام انتصاب او صریحاً گفت که انتظار دارد مشارکتهای ملکی «تضمین کند فشار حداکثری علیه جمهوری اسلامی ایران تقویت شود.»
جمعبندی: «اختلاف سیاستی»، اسم رمز خیانت به هموطنان
این واقعیتها تصویری روشن میسازند. میعاد ملکی پیشینهی تولد در ایران، تجربهی خانوادگی بهایی–یهودی و حافظهی مستقیم خشونت دولتی در کودکی (صدای شلیک جوخهی اعدام در زندان اوین) را دارد. او این تجربهها را «انگیزهی شخصی» خود برای ورود به حوزهی تحریم توصیف میکند. او در نقد حکومت ایران متوقف نشد؛ او به قلب ماشین دولتی آمریکا وارد شد، به دفتری که به طور تخصصی برای خفه کردن اقتصادی جامعهی ایران طراحی شده بود، و در هشت سال، بر بیش از ۳۵ برنامهی تحریمی نظارت کرد و رهبری تعیین بیش از ۵٬۰۰۰ هدف را بر عهده داشت.
پس از خروج از دولت، او کنار نرفت. او همزمان در اندیشکده (FDD)، در شرکت حقوقی (Ferrari & Associates) و در درگاههای رسانهای، به طور مستمر کمّیسازی، تبلیغ و تأیید ضربات اقتصادی محاصره و تحریم بر ایرانیان عادی را ادامه داد: ادعای روزی ۴٫۳۵ میلیارد دلار خسارت، صادرات نفت صفر، توقف ساعت اقتصادی، و ضربهی مالی قریبالوقوع. او این اعداد را به عنوان مدرک موفقیت سیاستی ارائه میکند.
«خیانت» یک داوری سیاسی است، نه حکم دادگاه. اما جوهر این داوری سیاسی در این واقعیت است: کسی که مدعی است انگیزهاش از «کشمکش ایرانیان عادی» میآید، محصول حرفهای بزرگسالیاش فرو بردن همان «ایرانیان عادی» در رنجی عمیقتر است، و او پس از ترک قدرت نیز با اعداد دقیق، علناً تعمیق این رنج ایرانیان را جشن میگیرد. ابزار سیاستی او — محاصرهی دریایی، صفر کردن صادرات نفت، قطع کانالهای مالی — میان «حکومت» و «جامعه» تفکیک نمیکند. وقتی درآمد نفتی قطع میشود، پولی که برای پرداخت حقوق نظامیان و کارمندان دولتی بود از بین میرود، و پولی که برای واردات دارو و غذا بود نیز از بین میرود. ملکی خودش به تمام حلقههای این زنجیرهی عِلّی آگاه است، چون طراحی این حلقهها پیشتر شغل او بود.
او مصداق بارز کسانی است که فقط اسم «ایرانی» دارند و احیانا فارسی هم می توانند حرف بزنند، اما از بیخ و بنیان، «بیوطن» و بدتر از آن، «وطنستیز» هستند. از منظر واقعیت رفتاری، مسیر زندگی کسی که مدعی است از کودکی، صدای «جوخههای اعدام در زندان اوین را به یاد می آورد!؟»،، به دفتر هدفگیری جهانی OFAC رسید و در نهایت سر از اندیشکدههای شدیدا ایران-ستیز و شرکتهای حقوقی واشینگتن درآورد و با معیار «روزی ۴٫۳۵ میلیارد دلار ضرر به اقتصاد ایران» کارنامهی خود را میسنجد، اختلاف سیاستی با حکومت ایران نیست؛ بلکه به وضوح مسیر کامل فردی است که رنج جمعی مردمان زادگاهش را به سرمایهی حرفهای و نفوذ سیاستی خود تبدیل کرد. هر حلقهی این مسیر با اظهارات علنی و رزومه رسمی خود او تأیید میشود.
اما تاریخ هیچگاه با «خیانتکاران» به وطن مهربان نبوده است. او که امروز، به پاداش خوشخدمتی به رژیم ترامپ و صهیونیستها در ضربه زدن به ملت ایران، شاید در قصر طلا زندگی کند، دیر یا زود با پادافرهی جُرم بزرگ خود رو به رو خواهد شد. وقتی رییس و کارفرمای او(بسنت یهودی)، این روزها از ترس جان در سوراخ موش خزیده، مهرههای خُردتر و دونمایهتری چون ملکی به مراتب اهداف در دسترستری برای تاواندادن خواهند بود.