به گزارش مشرق، کتاب «دست‌های جادویی دنیا» نوشته راحله پورآذر به تازگی توسط نشر ادامه، واحد کودک و نوجوان نشر اطراف منتشر شده است.
این کتاب قصه زندگی دنیا فنی‌زاده، عروسک‌گردانی است که دی‌ماه ۱۳۹۵ درگذشت. فنی‌زاده سال‌ها عروسک‌گردان کلاه قرمزی، عروسک محبوب دهه شصتی‌ها بود. این کتاب ماجرای رنگ‌ها، شادی‌ها، خیال‌ها، سختی‌ها و لذت‌های شغلِ عروسک‌گردانی را تعریف می‌کند.
در مقدمه کتاب آمده است:
«آدم‌های شبیه دنیا کم نیستند؛ بزرگ‌ترهایی که برای بچه‌ها کار می‌کنند و عاشق شغل‌شان هستند. وقتی دنیا کوچک بود دوست داشت با عروسک‌ها برای خانواده و دوستانش نمایش اجرا کند. دنیا بزرگ شد ولی کار مورد علاقه‌اش را رها نکرد، آن‌قدر تمرین کرد تا شد دنیا فنی‌زاده‌ی معروف؛ رفیق کلاه‌قرمزی و عروسک‌های محبوب دیگر.
حتی وقتی سروکله‌ی بیماری پیدا شد و دست راست دنیا حسابی درد گرفت، او از خیالبافی و عروسک‌گردانی دست برندداشت؛ عروسکش را داد به دست چپش و با زحمت و انرژی بیشتر کارش را انجام داد. قصهٔ دست‌های جادویی دنیا قصه‌ای است که تا وقتی عروسکی ساخته می‌شود و عروسک‌گردانی آن را به دست می‌گیرد و صداپیشه‌ای هست، ادامه دارد.
عروسک‌گردانی شیرین است اما ساده نیست. دقت و مهارت می‌خواهد. نظم و کارِ گروهی لازم دارد. زحمت‌هایش هم همیشه پشت صحنه است و اصلاً توی دوربین دیده نمی‌شود!
گاهی، بدون آن‌که بدانیم، داریم تمرین عروسک‌گردانی می‌کنیم. مثل وقت‌هایی که پشت مبل مخفی می‌شویم و با عروسکی کوچک، حرف‌هایمان را به گوش بزرگ‌تری می‌رسانیم که آن‌طرف نشسته و به گوشی موبایلش نگاه می‌کند.
از کجا معلوم؟ شاید از بین ما یکی هم عروسک‌گردان بشود. اما قبلش باید بدانیم که چه کارهایی با ویژگی‌ها و توانایی‌هایمان جور در می‌آید. اگر شغل‌مان یکی از همان کارها باشد، آن وقت تمام سختی‌هایش برایمان شیرین و دوست‌داشتنی می‌شود و می‌توانیم تجربه‌مان را به دیگران هم بگوییم. درست مثل کاری که دنیا فنی‌زاده انجام داد.»
در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:
«مهم‌ترین چیزی که از بابا یاد گرفتم این بود که وقتی در کنار دیگران باشی و با هم کار کنید، یواش‌یواش شادی راهش را باز می‌کند و می‌آید توی دل آدم.
گاهی دلم برای بابا خیلی تنگ می‌شد. دوستان بابا برای اینکه خوشحالم کنند، دعوتم می‌کردند سر صحنه فیلم‌هایشان. یک بار رفتم سر صحنه فیلم "شهر موش‌ها". تا آن وقت همیشه عروسک‌ها را توی تلویزیون دیده بودم، نه سر صحنه.
آن روز وقتی کپل و دم‌باریک عزیزم را دیدم که بی‌جان و بی‌جنب‌وجوش افتاده بودند روی صندلی، خیلی جا خوردم؛ ولی وقتی که ایرج طهماسب آنها را بلند کرد و دیدم که چطور با دستش به آنها جان و حرکت داد، عشق زندگی‌ام را کشف کردم و فکرم رفت پیش عروسک‌ها. احساس کردم بیشتر دوست دارم پشت صحنه باشم تا جلوی دوربین...
سر فیلم‌برداری کار سخت‌تر می‌شود؛ باید از توی تلویزیون کوچکی که آن طرف روی زمین گذاشته‌اند، عروسکم را نگاه کنم و حرکتش دهم. باید حواسم را جمع کنم که عروسک به جای اشتباهی نگاه نکند یا نرود پشت عروسک بغلی.
قبل از شروع فیلم‌برداری ما عروسک‌گردان‌ها چند بار تمرین می‌کنیم. دوربین که روشن می‌شود، کارگردان کنار فیلم‌بردار می‌نشیند و با دقت به تصویر نگاه می‌کند تا مبادا ما در فیلم معلوم شویم یا عروسک‌مان را دیر یا زود تکان دهیم. اگر این اتفاق‌ها بیفتد، کارگردان «کات» می‌دهد؛ یعنی فیلم‌برداری را متوقف می‌کند. گاهی یک روز تمام وقت می‌گذاریم تا فقط یک صحنه را فیلم‌برداری کنیم.»
این کتاب با تصویرگری مهسا هدایتی و نویسندگی راحله پورآذر در ۴۴ صفحه مصور رنگی منتشر شده است.