به گزارش مشرق، روزنامه گاردین در تحلیلی نوشت: اروپایی‌ها از موج آبی که دونالد ترامپ و حزب جمهوری‌خواه را در بر گرفت، با شور و شعف و آسودگی خاطر استقبال کردند.
شور و شعف از این جهت که «دومین دولت ریاست‌جمهوری ترامپ مخرب‌ترین دولت در تاریخ روابط فراآتلانتیکی بوده است». بی‌اعتنایی او به اروپا و آشکارا لذت بردن او از حمله به دولت‌های اروپایی، به‌ویژه دولت اوکراین، برای اروپایی‌ها به‌سختی قابل تحمل بوده است.
آسودگی خاطر، از این جهت که نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای تأیید می‌کند اروپایی‌ها در وحشت از اقدامات ترامپ تنها نیستند و اکثریت بزرگی از آمریکایی‌ها نیز چنین احساسی دارند.
نویسنده این مقاله، ناتالی توچی (Nathalie Tocci)، تحلیلگر و پژوهشگر ایتالیایی روابط بین‌الملل که در حوزه سیاست خارجی اروپا، روابط فراآتلانتیکی و مسائل امنیتی فعالیت می‌کند، در ادامه نوشت: من بلافاصله پس از رأی‌گیری در واشنگتن بودم و فضای حاکم، آکنده از هیجان و اعتمادبه‌نفسی تازه بود. اروپایی‌ها نیز مانند بسیاری از آمریکایی‌ها، در نتایج این انتخابات نشانه‌هایی از امید را مشاهده می کنند؛ امید به این که بتوان دموکراسی آمریکا را نجات داد، سیاست خارجی این کشور را تعدیل کرد و مشارکت فراآتلانتیکی را احیا کرد.
اما اروپایی‌ها هم درست می‌گویند و هم در اشتباه‌اند. در آمریکا دموکراسی رو به عقب حرکت کرده است با این حال، حزب دموکرات که برای مدتی طولانی در برابر بازگشت ترامپ به کاخ سفید مبهوت و فلج به نظر می‌رسید، اکنون سرشار از انرژی و ایده‌های تازه است. ادعای این حزب مبنی بر این که چتری فراگیر برای گروه‌های مختلف است، دیگر یک آرمان انتزاعی نیست، بلکه به واقعیت تبدیل شده است؛ به‌گونه‌ای که طیف چشمگیری از چهره‌های متنوع و کاریزماتیک در آن درخشیده‌اند؛ از جیمز تالاریکو، چهره مسیحی ترقی‌خواه در تگزاس، تا عبدال السید، سوسیالیست دموکرات در میشیگان که نخستین مسلمان راه‌یافته به مجلس سنای آمریکا خواهد بود، و جان آساف، چهره میانه‌رو ایالت جورجیا.
شکست قاطع دستورکار ترامپ، به‌ویژه مخالفت آشکار آمریکایی ها با جنگ علیه ایران، که جی‌دی ونس صراحتاً و خود ترامپ به طور ضمنی به آن اذعان کرده‌اند، می‌تواند واشنگتن را به تعدیل موضع خود در خاورمیانه نیز سوق دهد. پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا (و انتخابات اسرائیل)، به نظر می‌رسید منطقه در مسیر تشدید تنش‌های فزاینده قرار گرفته است؛ اما اکنون شکست سنگین جمهوری خواهان ممکن است ترامپ را وادار کند از این مسیر عقب‌نشینی کند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، خبر خوبی خواهد بود. رهبران اروپایی نیز، هرچند تا حد زیادی به حاشیه رانده شده‌اند، باید با حمایت از تلاش‌های دیپلماتیک کشورهای حوزه خلیج فارس، از جمله قطر، تمام تلاش خود را برای تشویق روند کاهش تنش‌ها به کار گیرند.
اما اروپایی‌ها اگر تصور کنند این نرمش به سیاست آمریکا در قبال اروپا و جنگ اوکراین نیز تسری پیدا خواهد کرد، سخت در اشتباه خواهند بود. ترامپ احتمالاً از انتخابات میان دوره‌ای درباره اروپا این درس را خواهد گرفت که اشتباه او ــ اگر اصلاً بتواند بپذیرد که مرتکب اشتباهی شده است ــ این نبوده که بیش از حد تندروانه عمل کرده، بلکه به اندازه کافی مطابق رویکرد ترامپی رفتار نکرده و به اندازه کافی به دموکراسی‌های لیبرال این قاره نتاخته است.
از این گذشته، پایگاه حامیان جنبش «ماگا» ترامپ، اگرچه نسبت به جنگ با ایران تردید دارد، از عادی‌سازی روابط با مسکو و قطع حمایت از کی‌یف استقبال می‌کند و از خروج قاطع‌تر نظامی آمریکا از اروپا نیز خشنود خواهد شد. تصمیم ترامپ برای ارتقای استیون میلر به سمت رئیس دفتر کاخ سفید در همین راستا ارزیابی می‌شود. اگرچه میلر تاکنون نقش برجسته‌ای در موضوع اوکراین نداشته است، اما از برجسته‌ترین حامیان جهان‌بینی جنبش ماگا است. این جهان بینی بر این باور استوار است که قدرت، حق ایجاد می کند. این رویکرد در چارچوب اروپا، اغلب به این باور منتهی می‌شود که روسیه پیروز خواهد شد و بنابراین باید پیروز شود.
ترامپ طی دو سال گذشته، اروپایی‌ها را تحقیر کرده و به آنها توهین کرده است، تعرفه‌های تنبیهی علیه آنها وضع کرده و گرینلند را تهدید کرده است. البته منصفانه باید گفت که خروج نظامی آمریکا از اروپا و ناتو تاکنون محدود بوده است.
نویسنده تصدیق کرد که ترامپ که در ماجراجویی‌های خود در خاورمیانه با محدودیت مواجه شده است و پیش بینی کرد که کینه ترامپ نسبت به اروپا تشدید خواهد شد.
وی در این زمینه نوشت: ترامپ و جنبش ماگا همواره اروپا را تصویر آینه‌ای دشمنان داخلی خود دانسته‌اندو آن ها را گروهی از لیبرال‌های خود بزرگ‌بین، به‌اصطلاح بیدار و فاقد اقتدار و مردانگی قلمداد کرده است. اکنون که این مخالفان در داخل آمریکا بار دیگر به صحنه بازگشته‌اند، احتمالاً کینه‌ورزی ترامپ نسبت به اروپا نیز افزایش خواهد یافت.
تصور این که بدترین شرایط پشت سر گذاشته شده و مشارکت فراآتلانتیکی بار دیگر به روزهای خوب گذشته بازخواهد گشت، چیزی فراتر از یک اشتباه است؛ چنین تصوری با واقعیت فاصله زیادی دارد.
در بخشی از این مقاله آمده است: انتخابات میان دوره‌ای آمریکا ممکن است آغاز پایان دوران ترامپ باشد و مسیر را برای پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ هموار کند. اما این مسیر طولانی و مملو از موانع است. افزون بر این، حتی اگر دموکرات‌ها پیروز شوند و دو سوی اقیانوس اطلس برای ترمیم رابطه آسیب‌دیده خود تلاش کنند، آنچه بازسازی خواهد شد، شکل و شمایلی کاملاً متفاوت خواهد داشت. نسل جدیدی از دموکرات‌ها که از دل این انتخابات سر برآورده‌اند، برخلاف نسل‌های پیشین، تعهد و پایبندی چندانی به اروپا ندارند.