به گزارش مشرق، تئاتر همواره یکی از مهم‌ترین بسترهای فرهنگی برای روایت مسائل اجتماعی، طرح دغدغه‌های انسانی و ایجاد ارتباط میان هنرمند و مخاطب بوده است. بسیاری از خانواده‌ها نیز این هنر را فرصتی برای گذران اوقات فراغت و آشنایی با آثار فرهنگی و هنری می‌دانند؛ فرصتی که طبیعتاً انتظار می‌رود در فضایی متناسب با ارزش‌ها و هنجارهای عمومی جامعه فراهم شود. با این حال، حواشی برخی اجراهای اخیر در تهران، این پرسش را مطرح کرده که وضعیت امروز تئاتر تا چه اندازه با چنین انتظاری همخوانی دارد؟
در روزهای اخیر، انتشار تصاویری از برخی صحنه‌های تئاتر در تهران که با اعتراض‌هایی نسبت به رعایت شئونات اخلاقی و فرهنگی همراه بوده، بار دیگر موضوع نظارت بر اجراهای نمایشی را به بحث گذاشته است. حواشی شکل‌گرفته پیرامون این اجراها، در کنار انتقاد برخی مخاطبان و خانواده‌ها، این نگرانی را به وجود آورده که بخشی از ظرفیت تئاتر به‌جای تمرکز بر کیفیت اجرا، روایت هنری و محتوای اثر، درگیر حاشیه‌هایی شده است که می‌تواند بر اعتماد مخاطبان تأثیر بگذارد.
البته تئاتر به‌عنوان یک هنر زنده، به خلاقیت، تجربه‌گرایی و پرداختن به موضوعات متنوع اجتماعی نیاز دارد. قرار نیست صحنه نمایش از طرح مسائل چالش‌برانگیز یا روایت واقعیت‌های جامعه دور بماند؛ اما میان پرداخت هنری به یک موضوع و استفاده از شیوه‌هایی که با واکنش منفی مخاطبان روبه‌رو می‌شود، تفاوت وجود دارد. آنچه اهمیت دارد، توجه به این مسئله است که انتخاب شیوه اجرا و عناصر نمایشی، تا چه اندازه در خدمت محتوای اثر قرار می‌گیرد و چه نسبتی با مخاطب و فضای فرهنگی جامعه دارد.
از سوی دیگر، نمی‌توان انتظار داشت خانواده‌ها بدون اطمینان از محتوای یک اثر نمایشی، همچنان تئاتر را در فهرست انتخاب‌های فرهنگی خود قرار دهند. وقتی حواشی یک اجرا بیش از محتوای هنری آن مورد توجه قرار می‌گیرد، این احتمال وجود دارد که بخشی از مخاطبان، به‌ویژه خانواده‌ها، برای حضور در سالن‌های نمایش با تردید بیشتری تصمیم بگیرند. چنین وضعیتی در بلندمدت می‌تواند ارتباط میان تئاتر و مخاطب عمومی را تحت تأثیر قرار دهد.
در این میان، مسئولیت نظارت بر اجراهای نمایشی نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به‌عنوان متولی صدور مجوز و نظارت بر فعالیت‌های نمایشی، باید ضمن حمایت از استقلال و خلاقیت هنرمندان، بر انطباق محتوای اجراها با ضوابط و مقررات فرهنگی نیز نظارت مؤثر داشته باشد. نظارتی که صرفاً به مرحله صدور مجوز محدود نماند و در صورت بروز تخلف یا فاصله گرفتن اجرا از چارچوب‌های تعیین‌شده، پیگیری لازم را در دستور کار قرار دهد.
تئاتر برای حفظ جایگاه خود به مخاطب نیاز دارد؛ مخاطبی که بتواند با اطمینان خاطر به سالن نمایش برود و انتظار داشته باشد با اثری هنری و متناسب با فضای فرهنگی جامعه روبه‌رو شود. بازگرداندن اعتماد خانواده‌ها به این عرصه نیز نه با محدود کردن خلاقیت هنری، بلکه با ایجاد تعادل میان آزادی عمل هنرمندان، کیفیت آثار و رعایت ضوابط فرهنگی امکان‌پذیر است. اکنون انتظار می‌رود وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با بازنگری در روند نظارت بر اجراها، زمینه حضور گسترده‌تر خانواده‌ها را در سالن‌های تئاتر فراهم کند.