به گزارش مشرق، بعضی قهرمانان را باید فراتر از رنگ مدال‌هایشان شناخت؛ آن‌ها را باید در لحظه‌هایی دید که بازگشتن دشوارتر از همیشه است، وقتی مسیر موفقیت دوباره از نقطه‌ای سخت آغاز می‌شود و هیچ‌چیز برایشان تضمین‌شده نیست. حسن یزدانی در مسابقات جهانی قزاقستان، یکی از همین لحظه‌ها را به تصویر کشید.
او به آستانه نیامده بود تا فقط یک بار دیگر روی تشک برود؛ آمده بود تا پس از ماه‌ها دوری و پشت سر گذاشتن مصدومیتی سنگین خودش را در میدانی تازه محک بزند. تغییر وزن از ۸۶ به ۹۷ کیلوگرم آن هم در شرایطی که باید با نام‌های بزرگی چون عبدالرشید سعدالله‌یف، آرش یوشیدا، کایل اسنایدر و احمد تاج‌الدینوف روبه‌رو می‌شد تصمیمی ساده نبود. اما یزدانی بار دیگر راه دشوار را انتخاب کرد.
نخستین مبارزه‌هایش نشان داد که هنوز همان کشتی‌گیر جنگنده است؛ همان قهرمانی که تا آخرین لحظه برای هر امتیاز می‌جنگد. او مسابقات را با پیروزی قاطع آغاز کرد و در ادامه برابر آرش یوشیدا کشتی‌گیر جوان و آماده ژاپنی در مبارزه‌ای نزدیک و نفس‌گیر شکست خورد. نتیجه‌ای که می‌توانست پایان رؤیای او در این رقابت‌ها باشد، اما یزدانی اجازه نداد این شکست مسیرش را متوقف کند.
او دوباره به تشک برگشت اما این بار برای مبارزه‌ای که مدال برنز جهان را تعیین می‌کرد. حریفش احمد تاج‌الدینوف بود؛ قهرمان المپیک که نامش به‌تنهایی برای هر کشتی‌گیری یک چالش بزرگ محسوب می‌شود. یزدانی اما با همان روحیه همیشگی مقتدرانه کشتی گرفت و با پیروزی ۵ بر صفر مدال برنز را به دست آورد؛ مدالی که ارزش آن فقط در جایگاهش روی سکو خلاصه نمی‌شد، بلکه یادآور مسیری بود که برای رسیدن به آن طی کرده بود.
یزدانی؛ قهرمانی که رقبایش هم به او احترام می‌گذارند
شاید یکی از ماندگارترین تصاویر مسابقات آستانه لحظه‌ای بود که عبدالرشید سعدالله‌یف پس از کسب مدال برنز به سمت یزدانی رفت و با او خوش‌وبش کرد. قهرمان پرافتخار روسیه که دو طلای المپیک و شش طلای جهان در کارنامه دارد، در کنار یزدانی ایستاد تا تصویری به یادگار ثبت شود؛ قاب دو قهرمانی که هر کدام سال‌ها برای رسیدن به قله کشتی جهان جنگیده‌اند. این تصویر فقط یک عکس یادگاری نبود؛ نشانه‌ای از احترامی بود که در دنیای کشتی برای یزدانی وجود دارد. احترام به کشتی‌گیری که بارها از سخت‌ترین مسیرها عبور کرده و هر بار با انگیزه‌ای تازه به میدان برگشته است.
آرش یوشیدا حریف ژاپنی نیز از یزدانی به عنوان الگوی خود یاد کرده است. این شاید یکی از زیباترین اتفاق‌های ورزش باشد؛ قهرمانی که سال‌ها برای رسیدن به افتخار جنگیده حالا برای نسل تازه‌ای از کشتی‌گیران به الگویی الهام‌بخش تبدیل شده است. نام یزدانی برای رقبایش فقط نام یک حریف نیست؛ نام کشتی‌گیری است که می‌توان از او آموخت حتی وقتی روبرویش روی تشک قرار می‌گیرید.
سکوتی که با کشتی شکسته می‌شود
یزدانی در تمام این سال‌ها اهل پاسخ دادن به حاشیه‌ها نبوده است. نه برای هر انتقادی توضیح داده و نه برای اثبات خودش به دنبال حرفهای طولانی رفته است. او معمولاً سکوت کرده و منتظر فرصتی مانده تا دوباره بند کفش‌هایش را ببندد و وارد تشک شود و با کشتی‌اش پاسخ بدهد.
شاید همین ویژگی است که مسیر حرفهای او را از بسیاری از قهرمانان متمایز می‌کند. شکست برایش پایان راه نیست و مصدومیت هرچند می‌تواند ماه‌ها او را از میدان دور کند اما نمی‌تواند میل بازگشت را از او بگیرد. یزدانی در قزاقستان هم نیازی به وعده‌های بزرگ نداشت؛ حضورش در وزن ۹۷ کیلوگرم و مبارزه‌هایش برای نشان دادن اراده‌اش کافی بود.
او از ۷۰ کیلوگرم به ۷۴ رسید، در ۸۶ کیلوگرم سال‌ها با بزرگ‌ترین نام‌های کشتی جهان رقابت کرد و حالا در ۹۷ کیلوگرم در جدال با مدعیان مدال جهانی گرفت. چنین مسیری فقط با قدرت بدنی طی نمی‌شود؛ پشت آن سال‌ها تمرین، تحمل شکست، عبور از درد و مهم‌تر از همه باور به ادامه دادن قرار دارد.
حسن یزدانی در آستانه به طلای جهان نرسید، اما چیزی را به نمایش گذاشت که در هیچ جدول مدالی ثبت نمی‌شود: توانایی دوباره برخاستن. او پس از یک مصدومیت دشوار، در وزنی تازه با قهرمانان بزرگ روبه‌رو شد، از شکست عبور کرد و با مدال برنز به خانه برگشت.
شاید هنوز راه او تمام نشده باشد و شاید بار دیگر فرصت ایستادن در بالاترین نقطه سکو را پیدا کند. اما حتی پیش از آن روز هم یک حقیقت روشن است؛ حسن یزدانی برای ماندن در قلب کشتی نیازی به توضیح دادن ندارد. او سال‌هاست حرف‌هایش را روی تشک می‌زند درست همان‌جایی که قهرمان واقعی شناخته می‌شود.