به گزارش مشرق، پرسپولیس در چارچوب هفته دهم رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران، در شرایطی برابر فولاد خوزستان قرار گرفت که فرصت داشت با کسب سه امتیاز این مسابقه فاصله خود را با تراکتور تبریز و استقلال تهران افزایش دهد و جایگاهش را در صدر جدول مستحکم‌تر کند؛ اما گل دیرهنگام وحید امیری معادلات سرخ‌پوشان را برهم زد تا این تیم دومین شکست فصل خود را تجربه کند.
با این حال نتیجه این دیدار تنها موضوع قابل‌توجه درباره عملکرد پرسپولیس نبود و تصمیمات فنی کادر مربیگری در انتخاب ترکیب ابتدایی و تغییرات جریان بازی نیز پرسش‌هایی را به همراه داشت. پرسش‌هایی که پس از شکست سرخ‌پوشان بیش از گذشته مورد توجه قرار می‌گیرند.
مصدومیت دقیقه نودی اوستون ارونوف یکی از اتفاقات مهم پیش از آغاز مسابقه بود. بازیکنی که پس از رسیدن به ترکیب اصلی پرسپولیس، در دیدار مقابل مس شهر بابک نمایش قابل‌قبولی داشت و در سه بازی اخیر خود نیز یک گل به ثمر رسانده و یک پاس گل ارسال کرده بود.
با غیبت این بازیکن پوریا شهرآبادی در ترکیب ابتدایی سرخ‌پوشان قرار گرفت؛ تصمیمی که در کنار سایر انتخاب‌های کادر فنی این پرسش را مطرح کرد که چرا از ایگور سرگیف، مهاجمی که پیش‌تر در کنار علی علیپور به میدان رفته و به نظر می‌رسید به هماهنگی مناسبی با او رسیده است، استفاده نشد؟
البته انتخاب ترکیب نهایی به عوامل مختلفی از جمله شرایط فنی بازیکنان برنامه تاکتیکی و وضعیت آمادگی آن‌ها بستگی دارد؛ با این وجود غیبت ارونوف فرصتی بود تا کادر فنی درباره گزینه‌های جایگزین خود تصمیم‌گیری کند؛ تصمیمی که پس از شکست پرسپولیس بررسی آن اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
یکی دیگر از نکات قابل‌توجه در ترکیب پرسپولیس، انتخاب زوج خط دفاعی بود. پس از بازگشت محمدحسین کنعانی‌زادگان، انتظار می‌رفت او بار دیگر در کنار مهدی زارع قرار بگیرد؛ زوجی که پیش‌تر عملکرد قابل‌قبولی داشت و به انسجام خط دفاعی سرخ‌پوشان کمک کرده بود.با این حال دانیال ایری در ترکیب ابتدایی در کنار کنعانی‌زادگان قرار گرفت تا یکی دیگر از انتخاب‌های کادر فنی با پرسش‌هایی همراه شود.
نکته مهم اینجاست که اگر مهدی زارع از نظر آمادگی جسمانی و شرایط فنی مشکلی برای حضور در میدان نداشت و در ادامه به جای کنعانی‌زادگان وارد زمین شد، دلیل تغییر زوج دفاعی چه بود؟ آیا کادر فنی به دنبال اجرای برنامه‌ای تاکتیکی برای مهار مهاجمان فولاد در شرایطی بود که نیاز به برد داشت؟یا عوامل دیگری در این تصمیم نقش داشتند؟
پاسخ به این پرسش‌ها نیازمند اطلاع از جزئیات فنی و شرایط بازیکنان است اما تغییر ترکیبی که پیش‌تر عملکرد مناسبی داشته، طبیعتا می‌تواند زمینه بررسی تصمیمات سرمربی را فراهم کند.
موضوع زمانی جالب‌تر می‌شود که بدانیم در ادامه مسابقه مهدی زارع و ایگور سرگیف به ترکیب اضافه شدند؛ دو بازیکنی که حضورشان از ابتدا نیز می‌توانست یکی از گزینه‌های کادر فنی باشد.
همین مسئله این پرسش را مطرح می‌کند که چرا سرمربی پرسپولیس از ابتدا به ترکیبی که پیش‌تر امتحان خود را پس داده بود، اعتماد نکرد؟ آیا تغییرات اولیه بر اساس نیازهای تاکتیکی مسابقه انجام شد یا کادر فنی در جریان بازی به این نتیجه رسید که باید به گزینه‌های دیگری میدان بدهد؟
بدون دسترسی به توضیحات کادر فنی و جزئیات برنامه تاکتیکی تیم، نمی‌توان درباره درستی یا نادرستی قطعی این تصمیمات قضاوت کرد اما نتیجه مسابقه نشان داد که پرسپولیس نتوانست از فرصت خود برای تثبیت صدرنشینی استفاده کند.
در فوتبال تغییر ترکیب اصلی به‌خودی‌خود تصمیمی اشتباه نیست و سرمربی ممکن است بر اساس شرایط حریف، مصدومیت‌ها و نیازهای تاکتیکی دست به تغییر بزند. با این حال تغییرات زمانی زیر سئوال می‌روند که دلیل فنی روشنی برای آن‌ها ارائه نشود یا تیم نتواند انتظارات را برآورده کند.
شکست مقابل فولاد خوزستان، بار دیگر موضوع انتخاب ترکیب اصلی و نحوه استفاده از مهره‌های در دسترس را به یکی از محورهای بحث درباره پرسپولیس تبدیل کرد.
اکنون این پرسش پیش روی کادر فنی سرخ‌پوشان قرار دارد: آیا تغییرات ترکیب پرسپولیس مقابل فولاد بر اساس یک برنامه تاکتیکی مشخص انجام شد یا فرصت استفاده از ترکیبی هماهنگ‌تر از دست رفت؟
پاسخ به این سئوال می‌تواند تصویر روشن‌تری از دلایل شکست پرسپولیس ارائه دهد؛ شکستی که علاوه بر از دست رفتن امتیازهای مهم در کورس صدرنشینی، تصمیمات فنی تیم را نیز در کانون توجه قرار داده است.