به گزارش مشرق، جوئل و ایتن کوئن عصر جمعه همراه با اجرای اسپانیایی زبان «هتل کالیفرنیا» توسط گروه جیپسی کینگز، در جشنواره فیلم لومیر لیون روی صحنه رفتند تا جایزه لومیر ۲۰۲۶ را دریافت کنند و چهار دهه فیلمسازی خود را با ادای احترام به مخترعان سینما گرامی بدارند.

ایتن به شوخی گفت: از برادران لومیر برای اختراع دوربین فیلمبرداری متشکرم، وگرنه ما بدبخت می‌شدیم.

انتخاب موسیقی آغاز مراسم هم یادآور کمدی کالت «لبوفسکی بزرگ» برادران کوئن بود که در آن جان تورتورو در نقش جیزس کوئینتانا بازی کرد. سکانسِ بولینگ‌بازی‌کردنِ او ‌همراه آهنگ هتل کالیفرنیا (بازخوانی جیپسی کینگز) یکی از معروف‌ترین و محبوب‌ترین سکانس‌های این فیلم است.

جوئل و ایتن کوئن در جشنواره لومیر درباره حرفه خود، پخش آنلاین و آینده سینما صحبت کردند و تماشای فیلم با آیفون را «بسیار دلسردکننده» خواندند.

این مراسم در یک جمع پرستاره برگزار شد؛ از خاویر باردم، فرانسیس مک‌دورمند، ویم وندرس برنده سابق جایزه لومیر و رابرت اگرز گرفته تا چهره‌های سینمای فرانسه میشل هازاناویسیوس، برنیس بژو، بنوا ماژیمل، آنتوان دو کان و کالب دشانل که برای مسترکلاس و نمایش افتتاحیه انیمیشن استاپ موشن «وایلدوود» محصول جدید لایکا در شهر حضور داشتند.

جوئل با دریافت جایزه، ۴ دهه فیلمسازی با برادرش را مرور کرد و گفت: ما این کار را انجام دادیم چون عاشق سینما و قصه‌گویی هستیم. در طول این دهه‌ها، به‌جز موارد استثنایی، ساخت این فیلم‌ها برایمان سراسر لذت و خوشی بود.

باردم که برای ایفای نقشِ دلهره‌آور آنتون چیگور در فیلم «جایی برای پیرمردها نیست» برنده جایزه اسکار شد، در بیان خاطراتش از برادران کوئن، از این یاد کرد که چطور با وجود اینکه همیشه تحسین‌کننده برادران کوئن بود، سعی کرد این نقش را نپذیرد.

باردم گفت: در دفترشان در نیویورک با آنها نشستم و گفتم؛ ببینید، من شما را تحسین می‌کنم، حتی می‌پرستم‌تان، شما فوق‌العاده‌اید اما من از خشونت متنفرم، رانندگی بلد نیستم و به‌سختی می‌توانم انگلیسی صحبت کنم. اصلاً من اینجا چه غلطی می‌کنم؟، آنها هیچ دلیلی برای بازی در این فیلم برای من نداشتند؛ فقط می‌خندیدند. با خودم فکر کردم؛ نمی‌دانم این تجربه قرار است چطور باشد، اما می‌دانم که استرس‌زا نخواهد بود. پس ... بیایید انجامش دهیم!

باردم همچنین درباره مدل‌موی شخصیت خبیث خود شوخی کرد. این مدل را برادران کوئن در عکسی از دهه ۱۹۶۰ پیدا کرده بودند. وی گفت: سال ۲۰۰۶ بود و مجرد بودم و با خودم گفتم؛ می‌دانم تا روزی که فیلمبرداری تمام شود، مجرد خواهم ماند!

ایتن کوئن ماجرای دیگری درباره تعهد باردم به نقش تعریف کرد. او گفت باردم به این نتیجه رسیده بود که شخصیتش باید چهره‌ای رنگ‌پریده داشته باشد؛ بنابراین در طول فیلمبرداری که بیشتر در فضای باز انجام می‌شد، یکی از دستیاران جوان تولید، چتری آفتاب‌گیر به رنگ آبی روشن بالای سر او نگه می‌داشت و همراهش به صحنه می‌آمد. ایتن به شوخی گفت: بعد تعجب می‌کند که چرا به او می‌خندیدیم!

باردم همچنین بیان کرد: آنچه آنها به من دادند، یک شاهکار و هدیه‌ای برای تمام عمر بود؛ هم از نظر شخصی و هم حرفه‌ای. آنها رویایی را به واقعیت تبدیل کردند. ۱۰ سال پس از آنکه گفته بودم چنین اتفاقی هرگز رخ نخواهد داد، این اتفاق افتاد و حتی بهتر از آن چیزی بود که می‌توانستم تصور کنم.

در این مراسم همچنین اجراهای موسیقی نیز گنجانده شده بود؛ «بنابار» خواننده و ترانه‌سرای فرانسوی، ترانه‌ای از شارل آزناوور را اجرا کرد که جوئل کوئن آن را به عنوان ترانه مورد علاقه‌اش انتخاب کرده بود و آنجلیک کیجو، برنده ۵ جایزه‌ گرمی، نیز ترانه‌ای از ژاک برل را اجرا کرد که یکی از ترانه‌های محبوب باردم است.

تیری فرمو مدیر جشنواره، با نمایش تصاویری از برادران لومیر و برادران کوئن که ژست‌هایی به‌طرز شگفت‌آوری مشابه داشتند، باعث خنده حضار شد. او سپس به این ۲ فیلمساز یادآوری کرد که طبق سنت جشنواره، باید روز شنبه نسخه‌ خودشان را از نخستین فیلم برادران لومیر، یعنی «خروج کارگران از کارخانه لومیر»، بسازند. پس از نمایش یکی از نسخه‌های اصلی فیلم، او به آنها تا روز بعد مهلت داد تا برداشتِ خودشان را آماده کنند.

در ستایش از سینما، در این مراسم فیلم کوتاه «۱۹۴۳-۱۹۹۷» ساخته اتوره اسکولا در سال ۱۹۹۷ به نمایش درآمد که درباره پسربچه‌ای یهودی است که در رمِ دوران جنگ، از دست نازی‌ها می‌گریزد و در یک سالن سینما پناه می‌گیرد و بعد سال ۱۹۹۷ پسربچه‌ای آفریقایی، در حال فرار از آزار به همان سالن سینما پناه می‌آورد

باردم با اشاره به پیام این فیلم، بر اهمیت آن در دنیای امروز تأکید کرد و گفت: عبارت «دیگر هرگز» باید برای همه صدق کند؛ از کنگو و سودان گرفته تا فلسطین.

جوئل و ایتن کوئن از زمان ساخت نخستین فیلم بلندشان، تریلری نئو-نوآر با نام «خون ساده» در سال ۱۹۸۴، از متمایزترین چهره‌های سینمای آمریکا محسوب می‌شوند و مجموعه آثار آنها طیف متنوعی را در برمی‌گیرد که از کمدی جنایی «بزرگ کردن آریزونا» و فیلم کالت و محبوب «لبوفسکی بزرگ» گرفته تا اثری موزیکال درباره دوران رکود اقتصادی با نام «ای برادر، کجایی؟» و فیلم وسترنِ اپیزودیک «ترانه باستر اسکراگز» را دربرمی‌گیرد. فیلم مهیج «جایی برای پیرمردها نیست» آنها برنده ۴ جایزه اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه اقتباسی و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای خاویر باردم شد. پیش از آن، فیلم «فارگو» در سال ۱۹۹۷ نخستین اسکار را برای فیلمنامه غیراقتباسی برای این برادران به ارمغان آورده بود.

درخشش آنها در جشنواره فیلم کن از سال ۱۹۹۱ آغاز شد؛ زمانی که فیلم «بارتون فینک» جوایز نخل طلا، بهترین کارگردانی و بهترین بازیگر مرد (برای جان تورتورو) را از آن خود کرد. آنها در ادامه برای فیلم‌های «فارگو» (۱۹۹۶) و «مردی که آنجا نبود» (۲۰۰۱) برنده جایزه بهترین کارگردانی کن شدند و فیلم «درون لوین دیویس» نیز جایزه بزرگ ۲۰۱۳ را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۵، آنها به عنوان رئیس هیئت داوران به جشنواره کن بازگشتند.

در حالی که پیش از این ژان-پی‌یر و لوک داردن برادران بلژیکی در سال ۲۰۲۰ جایزه لومیر را دریافت کرده بودند، جوئل و ایتن کوئن دومین زوج فیلم‌سازی شدند که این جایزه را دریافت می‌کنند. از دیگر برندگان پیشین این جایزه می‌توان به کلینت ایستوود، کوئنتین تارانتینو، پدرو آلمودوار، مارتین اسکورسیزی، کاترین دنو، وونگ کار-وای، جین فوندا، فرانسیس فورد کوپولا، جین کمپیون، تیم برتون، ویم وندرس، ایزابل هوپر و مایکل مان اشاره کرد.

جشنواره فیلم لومیر امروز یکشنبه (۱۸ اکتبر) به کار خود پایان می‌دهد.