به گزارش مشرق، السید گفته است که قصد دارد از آنچه «جنبش» خود می‌نامد بهره ببرد تا در سنا پایگاهی ایجاد کند، حزبش را بی‌پروا به سمت چپ سوق دهد و به چهره‌ای کلیدی برای نامزدهای احتمالی ریاست‌جمهوری حزب دموکرات تبدیل شود؛ نامزدهایی که مسیرشان از میشیگان می‌گذرد، ایالتی که اکنون در مراحل اولیه انتخابات مقدماتی نقش مهمی ایفا می‌کند.
او در جریان سخنرانی‌های انتخاباتی‌اش می‌گوید: «سیاست، کیمیاگریِ تبدیل توجه به قدرت است.»
البته تمام این حرف‌ها به این بستگی دارد که آیا او می‌تواند بر رقیب جمهوری‌خواه خود، مایک راجرز، نماینده پیشین کنگره، غلبه کند یا نه.
با این حال، السید ادعا می‌کند که پیروزی‌اش را از همین حالا تضمین کرده است. او پس از پیروزی در انتخابات مقدماتی تابستان امسال ــ انتخاباتی که نتیجه‌اش نزدیک‌تر از حد انتظار بود ــ گفت که انتخابات عمومی آسان‌تر خواهد بود و پیش‌بینی می‌کند با اختلاف ۷ درصد پیروز شود.
نشریه پولیتیکو در توصیف السید و دیدگاههایش می‌نویسد: «پیت بوتیجیج» (وزیر حمل و نقل دولت جو بایدن) عرب‌تبار را تصور کنید: مردی برخاسته از غرب میانه آمریکا که به ریشه‌هایش افتخار می‌کند؛ اما شاید دقیقاه همین دلیل، به‌سرعت به شما نشان می‌دهد که چقدر باهوش و زیرک است و چرا شایستگی دریافت بورسیه رودز را داشته است.
حالا کمی هم «باراک اوباما» به این ترکیب اضافه کنید. در الهام‌بخش‌ترین حالتش، او بهترین جنبه‌های آمریکا را فرامی‌خواند و مسیر غیرمحتمل صعود خودش را با توانایی کشور برای اصلاح خود و رسیدن به آرمان‌های والاتر پیوند می‌زند.
اما در کم‌الهام‌بخش‌ترین حالتش، شبیه استادی است که اندکی از بالا به دیگران نگاه می‌کند و فرض می‌گیرد که شما، شهروند عادی میشیگان، تا پیش از فوریه گذشته حتی نام تنگه هرمز را هم نشنیده بودید.
و بعد نوبت به بخش غریزی و بی‌پرده شخصیتش می‌رسد؛ و باور کنید، این بخش، دونالد جی. ترامپ است، اما از نسل هزاره، خودمحور، تشنه توجه رسانه‌ها و حتی تشنه‌تر برای تایید و تحسین دیگران.
این، عبدالرحمان محمد السید، ۴۱ ساله است؛ مردی مصری‌تبار و آمریکایی که به میشیگان تعلق دارد.
او پزشک است، هرچند هرگز به طبابت نپرداخته، و پیش‌تر ریاست اداره بهداشت شهرستان وین را بر عهده داشته است. او همچنین یکی از نویسندگان کتابی درباره طرح «بیمه درمانی برای همه» بوده است؛ طرحی برای گسترش پوشش بیمه درمانی عمومی.
او گاهی با شوخی درباره طولانی بودن نام کوچک خود حرف می‌زند؛ نامی که به گفته او، «صداهایی را از گلوی مردم بیرون می‌کشد که خودشان خبر نداشتند می‌توانند تولیدشان کنند» . گاهی هم ترامپ را به‌خاطر تحریک بی‌پروای تعصبات نژادی به باد انتقاد می‌گیرد.
رئیس‌جمهوری آمریکا اخیرا عادت کرده است که السید را به سخره بگیرد و با خطاب کردن او صرفا با نام «محمد»، مطمئن شود که مردم از مسلمان بودنش باخبرند.
با این حال، اگر بخواهیم صادق باشیم، به نظر نمی‌رسد السید از اینکه بارها به مخاطبانش یادآوری می‌کند ترامپ «نمی‌تواند نام مرا از دهانش بیرون نگه دارد»، چندان ناراحت باشد.
اما در این شوخی، این ترامپ است که دستمایه خنده قرار می‌گیرد؛ زیرا السید از هوادارانش می‌پرسد آیا می‌دانند نام محمد چه معنایی دارد؟ او می‌گوید: «محمد، یعنی کسی که مورد ستایش قرار گرفته است؛ پس راحت باشید و همین‌طور صدایم کنید.»
نگاهی به برنامه سوسیالیست‌های دموکرات برای ایجاد تحول در کنگره
نویسنده پولیتیکو می نویسد: اگر مثل من از آدم‌هایی که با زبان تند و گزنده دیگران را به چالش می‌کشند خوشتان بیاید، به‌راحتی می‌توانید السید را جذاب، تاثیرگذار و حتی دلنشین بدانید.
اما به همان اندازه هم آسان است که او را تحمل‌ناپذیر بدانید؛ و بسیاری از افراد در هر دو حزب در میشیگان چنین نظری دارند. دلیلی وجود دارد که او در شرایطی که برای دموکرات‌ها مساعد است و در ایالتی که از سال ۱۹۹۴ تاکنون هیچ سناتور جمهوری‌خواهی را انتخاب نکرده، همچنان در رقابتی نزدیک قرار دارد؛ و این دلیل صرفا تعصب و پیش‌داوری نیست.
لحن انتقادی او نسبت به اسرائیل تندی و تیزی خاصی دارد و همین موضوع پیش‌تر برایش دردسرساز شده است.
خودبزرگ‌بینی افراطی او نیز ممکن است برای مردم ایالتی که به خودستایی و لاف‌زنی شهرت ندارد، خوشایند نباشد؛ دست‌کم نه از همان ابتدا. در واقع، برخی از زنان دموکرات در میشیگان در گفت‌وگوهای خصوصی او را «بروعبدل» (Bro-duel) صدا می‌کنند؛ ترکیبی از واژه «برادر و نام او عبدل».
در حال حاضر، گفت‌وگوها در میان دموکرات‌های میشیگان کمتر درباره سال ۲۰۲۶ و بیشتر درباره سال ۲۰۲۷ است؛ به‌ویژه درباره این احتمال که دو سناتور سرشار از اعتمادبه‌نفس و جاه‌طلبی، یعنی السید و الیسا اسلاتکین، هم‌زمان در سنا حضور داشته باشند.
این وضعیت می‌تواند یادآور دوران مدرن فرانک لاتنبرگ و رابرت تورریچلی باشد؛ دو سناتور دموکرات که هر دو جاه‌طلبی‌های ریاست‌جمهوری داشتند، با این تفاوت که این بار هر دو سناتور جدید نیز ممکن است سودای ریاست‌جمهوری داشته باشند.
این موضوع در میشیگان هیجان‌برانگیز است؛ ایالتی که پیت بوتیجیج، نیز آماده است بار دیگر برای ریاست‌جمهوری نامزد شود و انتظار می‌رود گرچن ویتمر، فرماندار در حال ترک سمت، حتما در فهرست گزینه‌های احتمالی معاونت ریاست‌جمهوری قرار بگیرد.
با این حال، میشیگان ایالتی است که چهره‌های ریشه‌داری مانند دبی استابناو و کارل لوین، سناتورهای پیشین، و همچنین جان دینگل و فرد آپتون، نمایندگان پیشین کنگره، همواره خود را در درجه نخست متعلق به میشیگان می‌دانستند و نگاهشان به کاخ سفید نبود.
خود میشیگان بیش از یک سال آینده در کانون توجه قرار خواهد گرفت. این وضعیت نتیجه تصمیم کمیته ملی دموکرات‌ها (DNC) است که پس از دهه‌ها تلاش و لابی‌گری چهره‌هایی مانند دبی دینگل، نماینده دموکرات میشیگان، این ایالت را به تنها ایالت منطقه غرب میانه تبدیل کرد که در پنجره زمانی اولیه انتخابات مقدماتی حزب برای رقابت ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ قرار می‌گیرد.
السید بی‌صبرانه منتظر است که میزبان این رویدادها باشد و نامزدها را ارزیابی کند.
او گفت: «می‌خواهم میشیگان به آیووای بعدی تبدیل شود. شما به اینجا خواهید آمد، با همه مردم ما و تمام جوامع متنوع ما دیدار خواهید کرد و میشیگان هم در این فرایند حق اظهارنظر خواهد داشت.»