به گزارش مشرق، پرونده تیراندازی با کمان ایران در بازی‌های آسیایی آیچی- ناگویا ۲۰۲۶ با وجود ثبت چند اتفاق امیدوارکننده ولی بدون کسب مدال بسته شد. نتیجه‌ای که در کنار موفقیت تاریخی تیم ریکرو مردان و شکسته شدن چند رکورد ملی بار دیگر این پرسش را پیش روی مسئولان این رشته قرار می‌دهد که چرا کمانداران ایران در سال‌های اخیر نتوانسته‌اند دستاوردهای خود را در بزرگ‌ترین میدان ورزشی قاره به مدال تبدیل کنند.
ایران در ناگویا با ۱۰ کماندار در دو بخش ریکرو و کامپوند حاضر شد. نمایندگان کشورمان در برخی مواد عملکرد قابل قبولی داشتند و حتی در مرحله مقدماتی رکوردهای ملی نیز جابه‌جا شد ولی وقتی رقابت‌ها به مراحل تعیین‌کننده رسید این روند ادامه پیدا نکرد و هیچ‌کدام از نمایندگان ایران موفق به ایستادن روی سکوی بازی‌های آسیایی نشدند.
موفقیت‌هایی که به سکو نرسید
یکی از بهترین نتایج ایران در این دوره به تیم ریکرو مردان اختصاص داشت. محمدحسین گلشنی، رضا شبانی و صادق اشرفی برای نخستین بار در تاریخ این رشته توانستند تیم ریکرو مردان ایران را به مرحله نیمه‌نهایی بازی‌های آسیایی برسانند.
این تیم پس از عبور از مراحل ابتدایی در جمع چهار تیم برتر قرار گرفت اما مقابل هند شکست خورد و در دیدار رده‌بندی نیز برابر چین‌تایپه نتیجه را واگذار کرد تا در نهایت به مقام چهارم برسد.
در کامپوند نیز بیتا عاشق‌زاده تا مرحله یک‌چهارم نهایی پیش رفت و یکی از جدی‌ترین شانس‌های ایران برای رسیدن به مدال بود اما شکست در این مرحله مانع از ادامه مسیر او شد. تیم کامپوند مردان و تیم میکس نیز نتوانستند خود را به جمع مدال‌آوران برسانند. در واقع کارنامه ایران در ناگویا ترکیبی از رکوردشکنی، صعودهای قابل توجه و در نهایت ناکامی در کسب مدال بود.
وقتی گذشته امروز را قضاوت می‌کند
برای ارزیابی عملکرد تیراندازی با کمان ایران شاید بد نباشد نگاهی به کارنامه این رشته در دوره‌های اخیر بازی‌های آسیایی داشته باشیم:
*گوانگژو ۲۰۱۰: بدون کسب مدال
*اینچئون ۲۰۱۴: یک طلا و یک برنز
*جاکارتا ۲۰۱۸: یک برنز
*هانگژو ۲۰۲۲: بدون مدال
*ناگویا ۲۰۲۶: بدون مدال
این آمار نشان می‌دهد ایران در فاصله سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ توانسته بود حداقل یک بار روی سکوی بازی‌های آسیایی قرار بگیرد اما در دو دوره اخیر سهم تیراندازی با کمان ایران از مدال‌های این رقابت‌ها صفر بوده است.
اینچئون روزهای طلایی تیروکمان ایران
بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون را می‌توان یکی از بهترین دوره‌های تیراندازی با کمان ایران دانست. در آن مسابقات ایران در کامپوند انفرادی مردان به مدال طلا رسید و در کامپوند تیمی مردان نیز صاحب مدال برنز شد.
چهار سال بعد در جاکارتا تعداد مدال‌ها کاهش پیدا کرد و ایران تنها یک مدال برنز در کامپوند تیمی به دست آورد. پس از آن روند مدال‌آوری متوقف شد. در هانگژو ۲۰۲۲ و حالا در ناگویا ۲۰۲۶ کمانداران ایران بدون مدال به کار خود پایان داده‌اند.
آیا مشکل فقط نتیجه یک مسابقه است؟
عدم کسب مدال در ناگویا را نمی‌توان به‌تنهایی به معنای ناکامی کامل یک تیم دانست. رسیدن ریکرو مردان به نیمه‌نهایی یک اتفاق تاریخی بود و رکوردهای ثبت‌شده نیز نشان می‌دهد کمانداران ایران از نظر توانایی فنی فاصله‌ای با بهترین عملکرد خود نداشته‌اند. اما مسئله زمانی جدی می‌شود که این نتیجه را در کنار عملکرد ایران در دو دوره اخیر بازی‌های آسیایی قرار دهیم.
سؤال اصلی این نیست که چرا ایران در یک مسابقه مقابل کره، هند یا چین شکست خورد؛ مسئله این است که چه چیزی باعث شده توانایی کمانداران ایرانی در مسابقات مهم کمتر به مدال تبدیل شود؟
آیا انتخاب نفرات نیاز به بازنگری دارد؟ آیا مسیر استعدادیابی و پشتوانه‌سازی به اندازه کافی قدرتمند است؟ آیا اردوها باید هدفمندتر برگزار شوند؟ آیا تعداد و کیفیت مسابقات تدارکاتی کافی است؟ یا اینکه باید روی عملکرد ورزشکاران در شرایط فشار و مراحل حذفی تمرکز بیشتری صورت بگیرد؟
فاصله ایران با قدرت‌های آسیا
در تیراندازی با کمان آسیا یکی از سخت‌ترین میدان‌های رقابت در جهان محسوب می‌شود. کره جنوبی، هند، چین و ژاپن سال‌هاست روی توسعه این رشته سرمایه‌گذاری می‌کنند و حضور موفق آنها در رقابت‌های بزرگ اتفاقی نیست.
بنابراین کسب مدال در بازی‌های آسیایی به برنامه‌ای فراتر از چند اردو و مسابقه تدارکاتی نیاز دارد. ساختن یک تیم مدعی فرآیندی بلندمدت است که از استعدادیابی و پشتوانه‌سازی آغاز می‌شود و تا انتخاب ورزشکار، کادر فنی، برنامه مسابقات و آماده‌سازی ذهنی برای روز رقابت ادامه پیدا می‌کند.
رکورد کافی نیست مدال خروجی نهایی است
تیراندازی با کمان ایران در ناگویا بدون دستاورد به خانه برنگشت. ثبت رکورد ملی و رسیدن تیم ریکرو مردان به نیمه‌نهایی اتفاقات قابل توجهی هستند که باید دیده شوند ولی در نهایت آنچه در جدول مدال‌ها به ثبت رسید عدم کسب مدال برای تیراندازی با کمان ایران بود.
این نتیجه نباید صرفاً با یک شکست یا یک بدشانسی توضیح داده شود. حالا که رقابت‌های ناگویا تمام شده بهترین زمان برای بررسی دقیق عملکرد این رشته است؛ بررسی که باید از انتخاب نفرات و کیفیت اردوها تا عملکرد کادر فنی و تصمیم‌های گرفته‌شده در مسابقات بزرگ را دربر بگیرد.
تیراندازی با کمان ایران سابقه ایستادن روی سکوی بازی‌های آسیایی را دارد و همین گذشته باعث می‌شود انتظار از این رشته همچنان بالا باشد. اما تکرار نشدن مدال در هانگژو و ناگویا نشان می‌دهد که برای بازگشت به مسیر گذشته صرفاً ادامه دادن برنامه‌های قبلی کافی نیست و احتمالاً باید در بخشی از مسیر آماده‌سازی و توسعه این رشته بازنگری جدی صورت بگیرد. ناگویا برای کمان ایران با یک اتفاق تاریخی به پایان رسید اما مدال نداشت و شاید همین تضاد مهم‌ترین دلیل برای باز کردن دوباره پرونده عملکرد این رشته باشد.