حضور دو داور قزاقستانی در هیئت داوری یکی از محورهای اصلی اعتراض به روند قضاوت بود. در نهایت نماینده قزاقستان با اجرایی که از نگاه منتقدان کیفیت پایینتری نسبت به اجرای مامعبدالله داشت در جایگاه چهارم قرار گرفت و ورزشکار ایران با ایستادن در رتبه پنجم از صعود به سوپرفینال و رقابت برای کسب مدال بازماند.
تلختر اینکه ژیمناست قزاق در سوپرفینال با نمره ۵۴ به مدال برنز رسید. نمرهای که ثابت میکند که اگر مامعبدالله فرصت حضور در جمع چهار نفر برتر را پیدا میکرد میتوانست نخستین مدال تاریخی ترامپولین ایران در بازیهای آسیایی را به دست آورد؟
اما ماجرای آریا مام عبدالله فقط یک رقابت ورزشی و یک مدال از دسترفته نیست. او پیش از آغاز مسابقات در گفتوگویی از آرزوی خود برای خوشحال کردن پدر و مادرش سخن گفته بود. پدر و مادری که هر دو با بیماری سرطان دستوپنجه نرم میکنند. این ورزشکار جوان با تمام توان به میدان رفت تا شاید با کسب مدال لبخندی بر لبان پدر و مادرش بنشاند اما سرنوشت مسابقه به شکلی دیگر رقم خورد.
هرچند مامعبدالله نتوانست از نظر مدالی به آنچه در ذهن داشت برسد اما عملکرد او در نخستین حضورش در بازیهای آسیایی فراتر از انتظارات بود. او با صعود به فینال و اجرای قابل توجه خود افتخاری تاریخی برای ورزش ایران رقم زد و بیتردید پدر و مادرش به فرزندی که برای خوشحالی آنها چنین جنگید افتخار میکنند.
اکنون نوبت مسئولان ورزش کشور است که در برابر این تلاش تاریخی بیتفاوت نباشند. وقتی یک ورزشکار در نخستین حضور رشتهاش در بازیهای آسیایی تا آستانه کسب مدال پیش میرود و با چنین شرایطی از رسیدن به سوپرفینال بازمیماند انتظار میرود مسئولان با در نظر گرفتن پاداشی در حد مدال برنز از زحمات او قدردانی کنند.
آریا مامعبدالله شاید مدال برنز را به گردن نینداخت اما آنچه در این رقابتها به نمایش گذاشت شایسته تقدیر است. پاداش برنز برای او نه لطف بلکه قدردانی از تلاش ورزشکاری است که در نخستین حضور تاریخی ترامپولین ایران در بازیهای آسیایی فراتر از انتظار ظاهر شد و برای خوشحالی پدر و مادر بیمارش جنگید و به ناحق او را از مدال دور کردند.