به گزارش مشرق، رادارهای برد بلند، چشمهای اصلی معماری دفاعی آمریکا هستند؛ چشمهایی که هر یک نقش متفاوتی در کشف تهدید، هشدار زودهنگام و هدایت شبکه دفاع هوایی ایفا میکنند. آمریکا این سامانهها را در امارات، بحرین، قطر، اردن، کویت، عربستان، ترکیه، عراق و سرزمینهای اشغالی مستقر کرده است.
ستون فقرات شبکه هشدار و دفاع هوایی آمریکا
این رادارها ستون فقرات شبکه هشدار و دفاع هوایی آمریکا به شمار میروند؛ موشکها و هواگردها را از فاصلههای دور کشف میکنند، مسیر، سرعت و نوع تهدید را تشخیص میدهند و اطلاعات مورد نیاز برای آمادهسازی سامانههای رهگیر را به مراکز فرماندهی میفرستند.
بدون این چشمهای دوربرد، حتی پیشرفتهترین سامانههای پدافندی نیز ممکن است با تأخیر واکنش نشان دهند یا تصویر دقیقی از هدف در اختیار نداشته باشند.
رادار FPS-۱۳۲؛ چشم راهبردی هشدار زودهنگام
رادار راهبردی FPS-۱۳۲ با برد ۳ تا ۵ هزار کیلومتر، برای هشدار زودهنگام و رهگیری موشکهای بالستیک طراحی شده است. این رادار مستقیماً وارد درگیری نمیشود و مأموریت اصلی آن، شناسایی تهدید و تأمین اطلاعات مورد نیاز شبکه دفاعی است.
براساس روایت ارائهشده از حملات ایران، رادار FPS-۱۳۲ مستقر در منطقه دخان قطر، هدف حملات پهپادی و موشکی ایران قرار گرفته است.
رادار AN/TPY-۲؛ نقش تخصصی در تشخیص و تفکیک اهداف
رادار AN/TPY-۲ با برد رهگیری تا ۱۳۰۰ کیلومتر، هدف را با دقت بیشتری بررسی میکند و اطلاعات لازم را در اختیار سامانه تاد قرار میدهد. تفکیک کلاهک واقعی از اهداف فریبدهنده، از مهمترین قابلیتهای تخصصی این رادار است.
خروج این رادار از مدار عملیاتی، توان کشف و رهگیری دقیق سامانه تاد را بهشدت تحت تأثیر قرار میدهد؛ بهگونهای که حتی در صورت سالم ماندن پرتابگرها، توان درگیری سامانه با اختلال جدی مواجه میشود. در روایت ارائهشده، حملات ایران به این رادارها نیز با چنین پیامدی همراه بوده است.
هدفگیری چشمهای شبکه دفاعی آمریکا
هدفگیری رادارهای این شبکه چندلایه میتواند هم فرصت هشدار شبکه دفاعی آمریکا را کاهش دهد و هم توان رهگیری، تفکیک اهداف و واکنش سامانههایی مانند تاد را مختل کند.
بر این اساس، آسیب به این رادارها میتواند در بخشهایی از پوشش راداری منطقه شکاف ایجاد کند؛ شکافی که عبور موشکها و پهپادهای ایرانی بهسوی پایگاهها و مراکز حساس آمریکا را تسهیل میکند. در معماری دفاع هوایی، از کار افتادن چشمهای شبکه به معنای کاهش فرصت واکنش است؛ وضعیتی که حتی پیشرفتهترین سامانههای تسلیحاتی را نیز با دشواری در کشف بهموقع و مقابله با تهدید مواجه می کند.