به گزارش مشرق، یک کاربر فضای مجازی در توئیتر نوشت:
خوشحال میشم بدون تعصب خوانده و ارائه نظر شود.
نقد ژئوپلیتیک بر مقاله آقای ظریف (با تکیه بر اصول انقلابی و مکتب شهید سلیمانی):
مقاله آقای ظریف دچار سادهانگاری راهبردی و بازتولید توهم همکاری با هژمون متخاصم است.
۱. تناقض در مفهوم «پیروزی»:
مقاله با پذیرش برتری میدانی ایران، پیشنهاد «اعلام پیروزی در ازای محدودیتهای هستهای و بازگشت به برجام» را میدهد. از منظر ژئوپلیتیک واقعگرا، پیروزی زمانی تثبیت میشود که تغییر در محاسبات راهبردی دشمن رخ دهد، نه صرفاً آتشبس موقت.
شهید سلیمانی ثابت کرد که «ادامه فشار» (نه خاتمه زودهنگام جنگ) باعث وادار کردن آمریکا به عقبنشینی منطقهای میشود. پیشنهاد ظریف، تثبیت وضعیت «نه جنگ، نه صلح» به نفع واشنگتن است.
۲. نادیده گرفتن معمای امنیت در آنارشی بینالملل:
در نظام بینالملل آنارشیک، اعتماد به پیمان عدم تجاوز با دولتی (آمریکا) که سابقهی خروج یکجانبه از برجام و ترور فرمانده ارشد ایران را دارد، خطای محاسباتی محض است. ژئوپلیتیک میگوید: «بازدارندگی» با توان نظامی بومی حاصل میشود نه با «پروتکل الحاقی و نظارت دائمی» که شکنندگی راهبردی ایران را افزایش میدهد.
۳. اشتباه در تحلیل اولویتهای توزیع قدرت منطقهای:
مقاله گمان میکند کشورهای عربی پس از شکست آمریکا در بمباران ایران، به سمت «کنسرسیوم غنیسازی با رهبری آمریکا» خواهند رفت.
حال آنکه تجربهی حملات اخیر نشان داد این کشورها سپرهای آسیبپذیر آمریکا هستند، نه شرکای قابل اتکا. مقاومت منطقپذیری ایران (مانند کنترل تنگه هرمز) قدرت چانهزنی بالایی میدهد که پیشنهاد «باز کردن آن در ازای تحریمها» عملاً رها کردن اهرم فشار کلیدی است.
نتیجه: مقاله ظریف، «راهبرد ایستادگی فعال» (که مبتنی بر افزایش هزینههای تجاوز و وادار کردن آمریکا به خروج منطقهای است) را با «راهبرد بقای منفعل» (دریافت امتیازهای تاکتیکی در برابر تثبیت وضع موجود) جایگزین میکند.
از منظر مکتب شهید سلیمانی، تنها زور بازدارنده و عدم اعتماد به غرب میتواند صلح پایدار (نه آتشبس موقت) را تحمیل کند. پ.ن: این مطلب کاملا علمی و به دور از هرگونه حب و بغض نگارش شده است، ممنون که مطالعه فرمودید. پذیرای نقطه نظرات مخاطبین گرامی از هر سلیقه ای هستم.
*بازنشر مطالب شبکههای اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکهها منتشر میشود.