نه فرار؛ نه ترس.

نیروهای امنیتی اجازه بیشتر نزدیک شدن ندادند، وگرنه میخواست برود و روی خرابه‌ها بنشیند «ای ایران» بنوازد.

ما این را چندی پیش آموختیم. آن وقت که پدرمان با صلابت حیدری آمد روی صندلی حسینیه نشست و گفت «ای ایران» بخوان.

ای ایران خواندن میراث ماست.

حتی اگر شهرمان را با خاک یکسان کنند...

یا علی می‌گوییم و در خرابه ها آواز ایرانِ جان

سر می‌دهیم.

و حالا ساز ای ایران ما از ساز جنگ بلندتر خواهد بود...