به گزارش مشرق، یکی از اتفاقات بسیار مهم در صبح روز سوم جنگ، هدف قرار گرفتن جنگنده های F-۱۵ آمریکایی در آسمان کویت بود. این رخداد را میتوان یک موفقیت قابلتوجه برای سامانه پدافندی جمهوری اسلامی دانست.
گفته میشود پس از جنگ یوگسلاوی در اواخر دهه ۹۰ میلادی، آمریکا در هیچ جنگی جنگندهای از دست نداده بود.
اکنون، پس از حدود ۲۶ یا ۲۷ سال، گزارشهایی از از دست رفتن جنگنده آمریکایی منتشر شده است؛ آن هم در شرایطی که این اصابت پیش از ورود به آسمان ایران رخ داده است.
از زاویهای دیگر، به نظر میرسد آمریکاییها در برآورد خود از سامانههای پدافندی ایران دچار خطای محاسباتی شده بودند.
تصور غالب این بود که پدافند ایران مشابه الگوی جنگ ۱۲روزه عمل خواهد کرد، اما عملکرد فعلی نشان میدهد سازوکارها دچار تغییر شده است.
تجربیات آن جنگ طی ماههای اخیر بهکار گرفته شده و تجهیزات و تاکتیکهای جدیدی برای مقابله با هواگردهای دشمن آماده شدهاند که اکنون نشانههای کارآمدی آنها دیده میشود.
در کنار این موضوع، تحولات مربوط به نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی نیز قابل توجه است.
پس از جنگ ۱۲روزه، برخی تصور میکردند توان تهاجمی نیروی هوایی بهشدت تضعیف شده است. اما در روز دوم جنگ، عملیات موفق بمباران پایگاههای آمریکایی در اقلیم کردستان عراق نشان داد که این ارزیابی دقیق نبوده و نیروی هوایی همچنان قادر به اجرای عملیات تهاجمی مؤثر است.
این در حالی است که از ابتدای جنگ، آمریکا و اسرائیل تلاش داشتند پایگاههای هوایی ایران را هدف قرار دهند تا نیروی هوایی را از چرخه عملیات خارج کنند.
با این حال، اجرای این عملیات نشان داد توان تهاجمی نیروی هوایی ارتش همچنان فعال و قابل اتکاست.
در حوزه انتخاب اهداف نیز به نظر میرسد نسبت به گذشته دقت بیشتری اعمال شده است.
از همان روزهای ابتدایی، تمرکز بر مراکز حساس و زیرساختهای راهبردی دیده میشود؛ از جمله مراکز مرتبط با صنایع دفاعی که هم هدف قرار گرفتهاند و هم اصابتهای موفق گزارش شده است.
برخی اهداف شاخص، از جمله مراکز زیرزمینی و پایگاههای محرمانه مرتبط با نگهداری یا توسعه تسلیحات پیشرفته، در صورت از کار افتادن میتوانند بر تابآوری نظامی اسرائیل تأثیر قابلتوجهی بگذارند.
اختلال در چنین مراکزی نهتنها بر حوزههایی مانند پدافند هوایی یا توان هوایی اثرگذار است، بلکه روند جایگزینی تجهیزات را نیز برای اسرائیل دشوارتر میکند.
در چنین شرایطی، وابستگی این رژیم به پشتیبانی خارجی، بهویژه کمکهای آمریکا، افزایش مییابد و این خود یک پیامد راهبردی مهم در معادلات میدانی به شمار میرود.