به گزارش مشرق، حوادث اخیر را نمیتوان یک اعتراض ساده اجتماعی دانست؛ شواهد میدانی و اسناد امنیتی حکایت از یک «جنگ نیابتی» تمامعیار در کف خیابانهای ایران دارد. دشمن که از مواجهه مستقیم نظامی ناامید شده، این بار با تمام قوا و با هزینههای گزاف، سناریوی «ویرانی از درون» را کلید زد. اما چرا این فتنه شکست خورد و گام بعدی جمهوری اسلامی چه باید باشد؟
تفکیک «خائن» از «غافل»
تحلیل دقیق بافت جمعیتی اغتشاشگران، وجود دو دسته کاملاً متمایز را آشکار میکند که خلط میان آنها خطای راهبردی است:
۱. شبکه آموزشدیده (عوامل میدانی دشمن): دسته اول، هستههایی بودند که مستقیماً توسط دستگاههای جاسوسی آمریکا و اسرائیل انتخاب، آموزش و تأمین مالی شده بودند. این افراد با نقشهای دقیق برای «جنایت» به میدان آمدند. تخریب ۲۵۰ مسجد، ضربه به صنعت برق، غارت فروشگاهها و حملات وحشیانه به مراکز درمانی، بخشی از کارنامه سیاه این گروه است. قتلعام چند هزار نفر با روشهای غیرانسانی، نشان از قساوتی دارد که تنها در مکتب تروریسم دولتی غرب قابل آموزش است.
۲. پیادهنظام هیجانی (نوجوانان فریبخورده): دسته دوم، نوجوانان و جوانانی بودند که بدون ارتباط با سرویسهای بیگانه و صرفاً تحت تأثیر القائات رسانهای و هیجانات کاذب، به خیابان آمدند. این گروه که حکم «پیادهنظام شیطان» را پیدا کردند، توسط سردستههای حرفهای هدایت شدند تا پازل دشمن را تکمیل کنند.
سیلی ملی به «سانسور صهیونیستی»
نقطه عطف ماجرا، حضور میلیونی ملت در راهپیمایی ۲۲ دیماه بود. این حرکت عظیم، محاسبات دشمن را به هم ریخت و «کمر فتنه» را شکست.
نکته قابل تأمل، بایکوت خبری این حماسه توسط امپراتوری رسانهای غرب است. در حالی که مطبوعات صهیونیستی و غربی، تعداد اندک آشوبگران را با بزرگنمایی عجیب پوشش میدادند، جمعیت انبوه و میلیونی تهران و شهرستانها را کاملاً سانسور کردند. اما واقعیت میدانی این است که ملت ایران با این حضور، مشت محکمی به دهان مدعیان زد و امنیت را به کشور بازگرداند.
پرونده باز
اکنون که آتش فتنه خاموش شده، نباید از عامل اصلی غافل شد. جمهوری اسلامی ایران، رئیسجمهور آمریکا را «مجرم اصلی» این حوادث میداند.
تحمیل تلفات انسانی و خسارات مالی سنگین به کشور، تجهیز و ارسال سلاحهای گرم و سرد برای کشتار مردم و تهمتزنی و لجنپراکنی علیه ملت ایران از دلایل روشن این جرمانگاری است.
دستگاه دیپلماسی و وزارت امور خارجه موظفند بدون انفعال، پیگرد حقوقی و سیاسی دولت آمریکا را در دستور کار قرار دهند. اگرچه ایران بنا ندارد کشور را به سمت جنگ ببرد، اما رها کردن مجرمان بینالمللی نیز در دکترین ما جایی ندارد. همانطور که کمر فتنه در داخل شکست، باید کمر فتنهگر خارجی نیز با ابزارهای حقوقی و دیپلماتیک شکسته شود.
فرمول پیروزی نهایی
پایان آشوب خیابانی، آغاز مسئولیت سنگین مسئولان است. جانفشانی نیروهای امنیتی، سپاه و بسیج که فتنه پرهزینه دشمن را پاکسازی کردند، باید با «کارآمدی اقتصادی» تکمیل شود.
امروز هرگونه توهین به روسای قوا، بهویژه رئیسجمهور، بازی در زمین دشمن است. اگرچه معیشت مردم با مشکلات جدی روبهروست، اما راه حل آن دعواهای سیاسی و قبیلهای نیست. مسئولان باید «دو برابر» گذشته و با جدیتی خستگیناپذیر برای حل مشکلات معیشتی تلاش کنند.
در پایان باید گفت فتنه اخیر، مقدمهای برای نقشههای بزرگتر بود که با هوشیاری ملت و اقتدار نظام خنثی شد. اما «پیروزی قطعی» زمانی حاصل میشود که وحدت کلمه حفظ شود و مسئولان با تمرکز بر خدمت، بهانههای معیشتی را از دست دشمن بگیرند. خداوند متعال وعده داده است که اگر ما به وظایفمان عمل کنیم، برکت خود را نازل خواهد کرد.