به گزارش مشرق، وقتی رئیس جمهور آمریکا گفت: «خودم را قانع کردم به ایران حمله نکنم» این سخن هرچند دست مایهای برای تمسخر او قرار گرفت، اما ترامپ به عنوان رئیس جمهوری که بیش از سیاست، تجارت میداند تنها در صورتی قانع خواهد شد که سود و زیان هر عملی را بسنجد و در مورد ایران گویا هزینهها بیش از دستاوردهای هر تجاوز نظامی است.
روزنامه یدیعوت آحارانوت به نقل از «رون بن یشای» تحلیلگر خود نوشته است: «رئیسجمهور آمریکا و مشاورانش تصمیم گرفتند حمله برنامهریزی شده علیه ایران را به حالت تعلیق دربیاورند و در حال حاضر به مسیر دیپلماتیک بازگردند».
بن یشای مینویسد: «این تصمیم زمانی اتخاذ شد که واشنگتن به این نتیجه رسید که هزینه پیشبینیشده برای چنین حملهای در مقطع زمانی کنونی، بسیار بیشتر از منافعی است که میتوان از آن کسب کرد».
دو واکنش ایران به دو کنش از سوی آمریکاییها
پس از واکنش موشکی ایران به ترور سردار سلیمانی در دی ماه ۱۳۹۸ و حمله به پایگاه عین الاسد آمریکا در عراق، گفته شد که این حمله پس از جنگ جهانی دوم، اولین حمله مستقیم به پایگاههای آمریکا به شمار میرود.
کمتر از شش سال بعد، در تیرماه امسال و پس از حمله آمریکا به تاسیسات هستهای کشورمان، هوافضای سپاه به پایگاه العدید آمریکا در قطر حمله کرد. به این ترتیب در تاریخ معاصر جهان، ایران رتبه اول و دوم حمله مستقیم به منافع و پایگاههای نظامی آمریکا را به نام خود ثبت کرده است.
دو واکنش ایران در مقابل دو کنش از سوی آمریکاییها نشان داد که هر حملهای به کشورمان بیپاسخ نخواهد ماند. اگر ایران را با ونزوئلا مقایسه کنیم، حتی ربایش رئیس جمهور این کشور نیز باعث نشد تا کاراکاس واکنشی حداقلی به ناوهای آمریکایی که در چند کیلومتری سواحل این کشور موضع گرفتهاند نشان دهد.
کاری که انصارالله یمن در خصوص ناوهای مزاحم آمریکایی در دریای سرخ انجام داد و نتیجه عملیات شجاعانه خود را با توافقی که به ایالات متحده تحمیل کرد، گرفت. در همان زمان نیز ترامپ از شجاعت حوثیها تجمید کرد و دیگر هرگز از یمنیها سخن نگفت.
سیاستمداری با افکار پریشان و غیرقابل اعتماد
ترامپ را سیاستمداری دمدمی مزاج خطاب میکند. صفتی که بیش از هر کسی خود او را خشنود میسازد. ترامپ همان کسی است که در میانه مذاکرات ایران و آمریکا، چراغ سبز حمله اسرائیل به کشورمان را صادر کرد و سپس مشخص شد که از مذاکرات به عنوان سرپوشی برای فریب ایرانیها استفاده شده بود.
در روزهای اخیر نیز ترامپ مواضع متضادی پیرامون ایران در پیش گرفته است. از تهدید چند باره برای حمله نظامی تا عقبنشینی یکباره از تجاوز نظامی و تشکر از مقامات کشورمان!
در کنار نگاه واقعه بینانهای که باید در مواجهه با چنین سیاستمداری در نظر داشت، این واقعیت که او استاد جنگ روانی است و بیش از هر اقدام نظامی با نیش کلمات حریف را بمباران میکند، مسالهای است که باید درنظر گرفت.
تهدیداتی که از سوی ایران پاسخ محکم گرفت
اما تهدیدات ترامپ در خصوص ایران در سایه این واقعیت که عمده ناوهای نظامی آمریکا هنوز درگیر مساله ونزوئلا هستند، بازخوردی که ترامپ انتظارش را داشت دریافت نکرد.
در داخل ایران تقریبا هیچ کدام از مسئولان نظامی و غیرنظامی واکنشی منفعلانه به این تهدیدات نشان ندادند و از سوی مردم نیز خروش میلیونی روز ۲۲ دی ماه، پیام روشنی بود که نظام اسلامی از سوی بدنه ملت حمایت میشود.
در این شرایط حتی تخلیه برخی از پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه و بازگشایی پناهگاهها در شمال و جنوب اراضی اشغالی نیز نمیتوانست از بار هزینههایی هرگونه حمله نظامی به ایران بکاهد.
به قول «آوی اشکنازی» تحلیلگر ارشد صهیونیست: «دونالد ترامپ به خوبی درک میکند که به محض صدور چراغ سبز برای اقدام علیه ایران، راه بازگشتی وجود نخواهد داشت».