به گزارش خبرنگار ورزشی مشرق، یک سال است فدراسیون ژیمناستیک بدون رئیس است و روزهای خود را با سرپرست می گذراند. اما نگاهی اجمالی به عملکرد این فدراسیون در این مدت، گویای اوضاع نامناسبی است که آینده ای درخشان را نیز پیش روی علاقه مندان این رشته قرار نمی دهد. البته، فعلا به این نکته توجهی نخواهیم داشت که چگونه سرپرست، بیش از شش ماه است سکان هدایت را برعهده گرفته است.
اکنون که یک سال از آغاز فعالیت احمد درویش زاده در فدراسیون می گذرد، سکونی عجیب بر این رشته حاکم شده است. وی که جایگزین احمد محتشمی شد، در این مدت، نتوانسته انتظارات را برآورده کند و امیدها را از بین برده است.

* فقط یک اعزام در دوازده ماه!
از ابتدای سال تا کنون، فقط یک اعزام خارجی در این فدراسیون صورت گرفته است. در رشته ای که در زمره ورزش های پایه و پرمدال محسوب می شود، عدم حضور در عرصه های بین المللی موجب می شود تا در گذر زمان، فاصله رکوردها، بیش از پیش شود. این در شرایطی است که اساسا، ژیمناستیک ایران در عرصه قاره ای و جهانی، حرفی برای گفتن ندارد.
البته، نگاهی اجمالی نیز نشان می دهد همین تک اعزام نیز به چین بوده که ثمر چندانی ندارد. این اردوها که بیشتر رنگ و بوی سفرهای خارجی دارد، معمولا نتیجه ای در برنداشته و فقط دارای هزینه ی بدون خروجی برای ورزش است. نشانه دیگری از این واقعیت، رکوردهای زده شده در لیگ است که بسیار پایین است.

* قدم های رو به عقب فدراسیون 
وقتی ژیمناستیک ایران به مرحله نهایی بازی های آسیایی دوحه رسید، بارقه هایی برای حرکت رو به جلو در این رشته ایجاد شد. همین موفقیت باعث شد بسیاری از روزهای خوب این رشته پایه ای در ورزش ایران بگویند؛ اما گذر زمان چیز دیگری را نشان داد.
بازی های آسیایی گوانگجو نشانی از آن روزها نداشت و شکست را در کارنامه این تیم ثبت کرد. البته، اکنون نگاه ها به مسابقات آسیایی کره جنوبی معطوف شده تا ارزیابی از وضعیت ژیمناستیک به دست دهد؛ اما نشانه ها می گوید که نباید امید چندانی داشت. رکودهای ضعیف، عدم برگزاری اردوهای ملی، عدم اعزام خارجی و ...، نشانه هایی از این وضعیت ناامید کننده است.
سکون یک ساله ژیمناستیک نشان خوبی از آینده ندارد. شاید باید به این نتیجه رسید این رشته ورزشی با احمد درویشی زاده هم به جایی نخواهد رسید؛ شاید.