**نشست خبری فیلم سینمایی «همه چی آرومه» با حضور مصطفی منصور یارکارگردان،محمد گل آرا، رامتین شهبازی منتقد،و محمود گبرلو مجری کارشناس در سالن سعدی مرکز همایش‌های برج میلاد برگزار شد.

**رامتین شهبازی منتقد سینما در این نشست خبری گفت: امسال فیلم های بی کیفیت در ژانرهای مختلف زیاد دیدیم، فیلم هایی که براستی نمی دانیم جایگاه واقعی آن ها کجاست. متاسفانه درام در عرصه سینما از آن احترام و تقدسی که در گذشته برخوردار بود، امروزه از بین رفته است.
وی در ادامه افزود: نباید فراموش کرد، هر نوع فیلمی مدیوم زبانی خاص خود را دارد و آنچه در فیلم همه چی آرومه به وضوح می توانستیم ببنیم، این فیلم عنصر کارگردانی نداشته و تنها برای جذب مخاطب و خندان آن به هر قیمتی ساخته و پرداخته شده است.

**در ادامه کارگردان فیلم مصطفی منصور یار بیان کرد: شاید من تازه وارد سینما شده‌ام اما معتقدم منتقد اگر منتقد باشد باید با نگاه خودش نگاه کند، شما به فیلم «برف روی کاج‌ها» اشاره کردید این فیلم بسیار خوبی است اما من هیچگاه دوست ندارم فیلمی مانند آن را بسازم  من تمایل داشتم فیلم طنزی بسازم که مخاطب را بخنداند و یکسری مسایل جوان ها را مطرح کند هدف من ساخت یک  فیلم سرگرم‌ساز برای مخاطب بود. من تمام مدت تلاش کردم تا به داستانی برسم که مخاطب مارا پس نزند و نمی‌خواستیم مدل یک فیلم خارجی را کپی کنیم و به مخاطب نشان دهیم.

**در ادامه رامتین شهبازی افزود:من صداقت کارگردان را ستایش می کنم که گفت می‌خواهم فیلم سرگرمی برای مخاطب بسازم اما هنوز به نتیجه نرسیده‌ام فیلمی مانند «همه چی آرومه» کجای زندگی ما جای دارد. 



**در ابتدای جلسه غلامرضا موسوی تهیه کننده «بغض» بیان کرد: به عنوان تهیه کننده سیمای ایران و عضو خانه سینما اعلام می کنم که نامه 2000 امضایی در اعتراض به انحلال خانه سینما به 2500 امضا رسید. انتظار داریم مسئولین به درخواست ما برای جلوگیری از تعطیلی خانه سینما رسیدگی کنند.

**تهیه کننده فیلم با انتقاد از این که چرا نباید فیلمش در بخش مسابقه باشد گفت: برای حضور این فیلم در جشنواره اصرار خاصی صورت نگرفت چرا که معتقدم این فیلم برای دیده شدن و یافتن جایگاه  نیازی به بخش مسابقه و جشنواره  ندارد و جایگاه خود را در ارتباط با مخاطب و در اکران عمومی پیدا خواهد کرد. این نکته را هم باید بگویم که این فیلم بدون هیچ کمک دولتی ساخته شده است. گرچه ما از مرکز سینمای مستند و تجربی درخواست کمک کردیم اما شفیع آقا محمدیان معتقد بود که این فیلم را نمی توان ساخت و یا با اقبال عمومی مواجه نمی شود.

**رضا درمیشیان کارگردان این فیلم نیز با اشاره به این مطلب که پروانه ساخت این فیلم در سال 88 گرفته شد و با توجه به تغییراتی که در فیلمنامه به وجود آمد و شرایط پیش تولید که باید برای خارج از کشور فراهم می شد، یک سال پروژه به تأخیر افتاد، افزود: سجادپور و دوستان دیگر پیشنهاد کردند که این فیلمنامه را در فضای پیش از انقلاب بسازیم. دو جوان عاشق به مغازه عموی ساواکی پسر دستبرد می زنند. اما من میان این دو شباهتی درک نکردم. شاید به خاطر این بود که متولد سال 60 هستم و فضای پیش از انقلاب را ندیده ام.

**باغبانی منتقد فیلم نیز در مورد فیلم چنین گفت: اگر بخواهیم با سوال کلیشه ای این جشنواره شروع کنیم که همان یافتن اخلاق، امید و گاهی است باید بگویم که این فیلم با نگاه مأیوس کننده خود بسیار قابل احترام و صحیح است و لزوم نگاه امیدوار کننده با ساخت ناصحیح و بد به ارزش و احترام اثر نمی افزاید. اما اخلاق در سکانس پایانی به خوبی نشان داده می شود. آگاهی نیز در این فیلم وجود دارد و دلیل این حرف هم بازمی گردد به برخوردی که با سایر فیلم هایی می شد که چنین ویژگی ای را در خود نداشتند. ما در طول جشنواره بسیاری از فیلم ها را دیدیم که با سوت زدن و کف ها مداوم مخاطبان خود مواجه شدند، اگر این فیلم با این برخورد مواجه نشد نشان از آگاهی ای است که در جریان فیلم وجود دارد. به غیر از این موارد در مورد ایده سجادپور برای ساخت فیلم در تهران باید بگویم که دور از تصور می رسد که این فیلم در تهران ساخته شود و از این شکل و شمایل برخوردار شود. و این که چرا فیلم در بخش مسابقه قرار نگرفت باید پرسید و دانست.

** مهران احمدی بیان کرد: به تکنیک بازیگری در مقابل دوربین اعتقادی ندارم. سعی می‌کنم خود را در ناآگاهی‌ام قرار دهم و مسیر خودم را طی کنم. اتفاقی که شاید کمتر در سینمای ایران شاهدش باشید. اما نقش عمو در «بغض» فرد دنیا دیده ای است که مرد اسلحه به دست مقابل خودش را می‌شناسد و اطمینان دارد که وی جسارت انجام چنین کاری ندارد، به همین خاطر است که وی حتی با دیدن اسلحه هم واکنشی نشان نمی دهد.

**باران کوثری نیز با اشاره به سخت بودن بازی در مقابل دوربین تورج اصلانی گفت: گروه یک سال تمرین کردند و کارگردان مدام به ما می گفت که جلوی دوربین رها باشید تا حس نکنید که دوربین شما را زیرنظر ندارد. در طول این یکسان تغییرات زیادی در فیلمنامه اتفاق افتاد، حتی درمیشیان از پیشنهادها و اتودهای دیگران هم استفاده می کرد. اما مهمترین نکته تورج اصلانی است که فضا را به گونه ای ایجاد کرد که به راستی دوربین احساس نشد، او با دانش خود ایده‌هایی را به هرکدام از ما می‌داد که تفکری پشت خود داشت.

**در پایان رضا درمیشیان نیز گفت: چند روز پیش آخرین نصیحت داریوش مهرجویی به من این بود که فیلم ات را سانسور کن و در دوباره برگرد. جهان سوم همین است. بگذار فیلم دیده شود. وی در ادامه افزود که اگر تورج اصلانی و هایده صفی یاری که اولین انتخاب هایم بودند با من کار نمی کردند هرگز این فیلم را نمی ساختم. اصلانی در برخورد با تو،جسارت یک کارگردان با سابقه  همچون افخمی را برایت ایجاد می کند. هایده صفی یاری هم با وجود تجربیات بسیار بالای خود، از نظرات من استفاده می کرد.

**در پایان نشست پرسش و پاسخ فیلم سینمایی «بغض»، «تورج اصلانی» فیلمبردار این فیلم، با بیان اینکه در سینمای ایران صندلی کم است، گفت: فیلم «بغض» آخرین کار من به عنوان فیلمبردار است. من با دیدن فیلم‌هایی چون «میگرن»، «خوابم می‌آد» و «بغض» تصمیم گرفتم که برای مدتی فیلمبرداری را کنار بگذارم و عکاسی کنم. می خواهم صندلی ام را به نسل های جوان تر یا موازی نسل خود بدهم. با گفتن این سخنان توسط اصلانی حضار، وی را تشویق کردند و در آخر تورج اصلانی و مسعود سلامی در مقابل دوربین عکاسان با یکدیگر عکس یادگاری انداختند.